Grupa farmakologiczna - Antykoagulanty

Leki z podgrup są wykluczone. Włączyć

Opis

Antykoagulanty ogólnie hamują pojawianie się włókien fibryny; zapobiegają tworzeniu się skrzeplin, pomagają zatrzymać wzrost już powstałych skrzeplin, wzmacniają działanie na skrzepliny endogennych enzymów fibrynolitycznych.

Antykoagulanty dzielą się na 2 grupy: a) bezpośrednie antykoagulanty - szybko działające (heparyna sodowa, nadroparyna wapniowa, enoksaparyna sodowa itp.), Skuteczne in vitro i in vivo; b) pośrednie antykoagulanty (antagoniści witaminy K) - długo działające (warfaryna, fenindion, acenokumarol itp.), działają tylko in vivo i po okresie utajenia.

Antykoagulacyjne działanie heparyny wiąże się z bezpośrednim działaniem na układ krzepnięcia krwi w wyniku tworzenia się kompleksów z wieloma czynnikami hemokoagulacji i objawia się hamowaniem I, II i III faz krzepnięcia. Sama heparyna jest aktywowana tylko w obecności antytrombiny III.

Pośrednie antykoagulanty - pochodne oksykumaryny, indandionu, konkurencyjnie hamują reduktazę witaminy K, hamując w ten sposób aktywację tej ostatniej w organizmie i zatrzymują syntezę czynników hemostazy osoczowej zależnych od witaminy K - II, VII, IX, X.

Antykoagulanty: rodzaje, przegląd leków i mechanizm działania

Antykoagulanty stanowią odrębną kliniczną i farmakologiczną grupę leków, które są niezbędne do leczenia stanów patologicznych, którym towarzyszy wewnątrznaczyniowe tworzenie się skrzepliny poprzez zmniejszenie lepkości krwi. Zapobieganie zakrzepicy za pomocą antykoagulantów pozwala uniknąć poważnej katastrofy sercowo-naczyniowej. Leki przeciwzakrzepowe dzielą się na kilka typów, które mają różne właściwości i mechanizm działania..

Główne typy według mechanizmu działania

Podział leków z klinicznej i farmakologicznej grupy antykoagulantów opiera się na ich działaniu, dlatego istnieją 2 główne rodzaje leków:

  • Bezpośrednie antykoagulanty to związki, które hamują (hamują) główne enzymy, czyli trombinę, która bezpośrednio katalizuje procesy krzepnięcia krwi i tworzenia się skrzepów. Dzięki temu zmniejszają lepkość krwi bezpośrednio w organizmie oraz w probówce..
  • Pośrednie antykoagulanty - mają pośredni wpływ na układ hemostazy (układ krzepnięcia krwi) poprzez wpływ na aktywność funkcjonalną enzymów ubocznych, katalizujących reakcje tworzenia skrzepliny. Leki zmniejszają lepkość krwi tylko w organizmie człowieka (in vivo). Nie wpływają na stan krwi pobieranej z żyły do ​​probówki.

Pod względem budowy chemicznej większość nowoczesnych preparatów przeciwzakrzepowych to związki syntetyzowane chemicznie, w tym na bazie naturalnych analogów. Jedynym naturalnym antykoagulantem o bezpośrednim działaniu jest heparyna.

Mechanizm akcji

Głównym zadaniem antykoagulantów jest zmniejszenie lepkości krwi i zapobieganie powstawaniu zakrzepów wewnątrznaczyniowych, które nie są spowodowane ich uszkodzeniem i krwawieniem. Leki wpływają na procesy hemostazy. Bezpośrednie antykoagulanty hamują aktywność funkcjonalną głównego enzymu trombiny, który katalizuje przemianę rozpuszczalnego fibrynogenu w fibrynę. Wytrąca się w postaci nitek.

Mechanizm działania pośrednich antykoagulantów polega na tłumieniu czynności funkcjonalnej innych enzymów, które pośrednio wpływają na proces tworzenia się skrzepliny.

Wskazania do stosowania

Głównym wskazaniem medycznym do stosowania pośrednich i bezpośrednich antykoagulantów jest zmniejszenie prawdopodobieństwa powstania skrzepliny wewnątrznaczyniowej w różnych stanach patologicznych:

  • Choroba zakrzepowo-zatorowa poporodowa (stan patologiczny charakteryzujący się tworzeniem się skrzepów krwi z ich późniejszą migracją w krwiobiegu).
  • Długotrwałe unieruchomienie (unieruchomienie osoby), wywołane ciężkim urazem lub wolumetryczną interwencją chirurgiczną.
  • Zakrzepowe zapalenie żył (zapalenie naczyń żylnych, któremu towarzyszy wewnątrznaczyniowa skrzeplina).
  • Wolumetryczna utrata krwi powyżej 500 ml.
  • Zapobieganie powikłaniom po operacji naczyniowej (angioplastyka).
  • Przełożony zawał mięśnia sercowego (śmierć części mięśnia sercowego z powodu gwałtownego pogorszenia odżywiania).
  • Przełożona operacja serca z instalacją mechanicznych zastawek.
  • Tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa.
  • Tworzenie się skrzepów krwi w jamach serca.
  • Rozwój zastoinowej niewydolności serca.
  • Poważne wyczerpanie osoby (kacheksja) wywołane patologią somatyczną, zakaźną lub niedożywieniem.

Ponieważ stosowanie antykoagulantów implikuje zakłócenia układu hemostazy, leki są przepisywane przez lekarza tylko po przeprowadzeniu odpowiednich badań.

Przeciwwskazania

Ponieważ leki z grupy klinicznej i farmakologicznej, antykoagulanty, wpływają na krzepnięcie krwi, zmniejszając ją, wyróżnia się szereg stanów patologicznych i fizjologicznych organizmu pacjenta, w których ich stosowanie jest przeciwwskazane:

  • Wrzód trawienny dwunastnicy lub żołądka, któremu towarzyszy powstawanie wady błony śluzowej i okresowy rozwój krwawienia z niej.
  • Tętniak (woreczkowy występ ściany) jednego z naczyń mózgowych, w którym prawdopodobieństwo krwawienia do substancji jest znacznie zwiększone.
  • Nadciśnienie wrotne to wzrost ciśnienia krwi w naczyniach żylnych układu żyły wrotnej, które przechodzą przez wątrobę. Stan patologiczny najczęściej towarzyszy marskości wątroby (proces zastępowania włóknistą tkanką łączną).
  • Niedostateczny poziom witaminy K w organizmie (możliwość hipowitaminozy jest bardzo ważna do rozważenia przed przepisaniem leków z grupy pośrednich antykoagulantów).
  • Małopłytkowość - zmniejszenie liczby płytek krwi na jednostkę objętości krwi (płytki, które są bezpośrednio zaangażowane w tworzenie skrzepu krwi).
  • Białaczka jest patologią nowotworową, w której zaatakowane są głównie limfoidalne lub szpikowe wzrosty krwiotwórcze w czerwonym szpiku kostnym.
  • Proces onkologiczny o różnej lokalizacji w ludzkim ciele z tworzeniem łagodnego lub złośliwego guza.
  • Znacznie podwyższone ogólnoustrojowe ciśnienie krwi.
  • Brak czynnościowej czynności wątroby lub nerek.
  • Choroba Leśniowskiego-Crohna to niespecyficzne zapalenie zlokalizowane w ścianach jelita grubego i charakteryzujące się powstawaniem ubytków w postaci owrzodzeń.
  • Przewlekły alkoholizm.

Przed przepisaniem bezpośrednich lub pośrednich antykoagulantów lekarz musi upewnić się, że pacjent nie ma przeciwwskazań.

Bezpośrednie antykoagulanty

Lista leków bezpośrednich antykoagulantów według struktury chemicznej obejmuje 3 grupy:

  • Heparyny to preparaty na bazie związków pochodzenia naturalnego. Leki są dostępne w kilku postaciach dawkowania, a mianowicie maść lub krem ​​do użytku zewnętrznego, a także roztwór do wstrzyknięć podskórnych.
  • Heparyny drobnocząsteczkowe to chemiczna modyfikacja naturalnej heparyny, która ma pewne pozytywne właściwości. Leki są również dostępne w postaci dawkowania jako maść, krem ​​lub roztwór do pozajelitowego podawania podskórnego. Przedstawicielem jest Fraxiparine.
  • Hirudyna to naturalnie występujący związek o podobnej budowie chemicznej do heparyny, znajdujący się w ślinie pijawek.
  • Wodorocytrynian sodu to chemicznie syntetyzowany związek w postaci soli, służący do przygotowania roztworu do podawania pozajelitowego (podskórnego lub domięśniowego).
  • Lepirudyna to syntetyzowany chemicznie analog heparyny, którego cechą jest możliwość stosowania w doustnej postaci dawkowania w postaci tabletek lub kapsułek.

Obecnie najczęściej stosowane są leki na bazie heparyny i jej niskocząsteczkowych analogów. Fraxiparin jest stosowany głównie w postaci zastrzyków, heparyna jest przepisywana do miejscowego użytku zewnętrznego (Lioton, maść heparynowa, hepatrombina).

Pośrednie antykoagulanty

Pod względem budowy chemicznej pośrednie antykoagulanty obejmują 2 głównych przedstawicieli leków:

  • Monokumaryny to związki chemiczne, które hamują syntezę witaminy K, która jest niezbędna do tworzenia się skrzepów krwi. Dostępne są głównie w postaci tabletek lub kapsułek. Leki rozrzedzające krew obejmują takich przedstawicieli - Warfarin, Marcumar, Sincumar. Stosowane są głównie jako antykoagulanty podczas kompleksowego leczenia patologii układu sercowo-naczyniowego..
  • Dikumaryna, chemicznie syntetyzowany analog monokumaryny, jest dostępna w postaci tabletek, zwanej również dikumaryną. Stosowane są głównie do kompleksowego leczenia i profilaktyki różnych chorób naczyniowych, którym towarzyszy wysokie ryzyko powstania skrzepliny wewnątrznaczyniowej..

Z grupy pośrednich antykoagulantów wyodrębnia się związek indandionu, który ma dość wysoką toksyczność, a także częste występowanie skutków ubocznych.

Skutki uboczne

Na tle stosowania leków z grupy klinicznej i farmakologicznej antykoagulanty mogą wywoływać negatywne reakcje, które zwykle objawiają się zwiększonym krwawieniem. Ryzyko wystąpienia obfitych, intensywnych krwawień wzrasta, szczególnie w przypadku przepisywania bezpośrednich lub pośrednich leków przeciwzakrzepowych bez uwzględnienia ewentualnych przeciwwskazań. Najczęściej po rozpoczęciu stosowania antykoagulantów mogą wystąpić następujące działania niepożądane:

  • Krwawienie z naczyń tętniczych lub żylnych o różnej lokalizacji i nasileniu.
  • Reakcja zapalna w miejscu wstrzyknięcia form iniekcyjnych bezpośrednich lub pośrednich antykoagulantów.
  • Trombocytopenia - zmniejszenie liczby płytek krwi na jednostkę objętości krwi.
  • Naruszenie stanu funkcjonalnego wątroby wraz z rozwojem procesu zapalnego w tkankach narządu.
  • Zmiany w czynności nerek, które mogą objawiać się brakiem aktywności funkcjonalnej.
  • Pojawienie się wysypki skórnej, która często jest wynikiem reakcji alergicznej na heparynę niefrakcjonowaną (UFH), dlatego zaleca się stosowanie nowoczesnych bezpośrednich antykoagulantów na bazie heparyn drobnocząsteczkowych. Ciężkiej reakcji alergicznej może towarzyszyć obrzęk naczynioruchowy Quincke lub pokrzywka.

Obfite krwawienie, które rozwinęło się na tle stosowania bezpośrednich lub pośrednich leków przeciwzakrzepowych, wymaga pilnej pomocy medycznej, ponieważ są one stanami zagrażającymi życiu pacjenta..

Leki przeciwpłytkowe

Zdolność do obniżania lepkości krwi posiadają leki z klinicznej i farmakologicznej grupy leków przeciwpłytkowych. Mechanizm działania leków opiera się na bezpośrednim działaniu na płytki krwi, prowadząc do zakłócenia procesu ich agregacji z tworzeniem się małych skrzepów krwi. Preparaty z klinicznej i farmakologicznej grupy leków przeciwpłytkowych są zwykle stosowane w kompleksowym leczeniu patologii układu sercowo-naczyniowego w profilaktyce powikłań w postaci zakrzepicy z zatorami. Można je stosować w połączeniu z pośrednimi antykoagulantami. Środki przeciwpłytkowe obejmują kwas acetylosalicylowy, aspirynę-kardio, klopidogrel.

Zastosowanie leków przeciwzakrzepowych we współczesnej medycynie pozwoliło uniknąć wielu różnych powikłań związanych z rozwojem choroby zakrzepowo-zatorowej. Nie należy ich stosować bez recepty, ponieważ może to spowodować poważne skutki uboczne..

farmakologia - Leki przeciwzakrzepowe (krótki przegląd) Podstawowa farmakologia leków przeciwzakrzepowych Leki przeciwpłytkowe. Antykoagulanty. Fibrynolityki.

Lista leków przeciwzakrzepowych, mechanizm działania oraz przeciwwskazania i skutki uboczne

Antykoagulanty to grupa farmaceutyków wpływających na krzepliwość krwi: gwałtownie spada, zmieniają się właściwości reologiczne tkanki, staje się płynny i łatwiej przechodzi przez naczynia, ale ryzyko niekontrolowanych procesów jest znacznie zwiększone. Przede wszystkim krwawienie.

Leki tego typu są znacznie silniejsze niż leki przeciwpłytkowe, do których są podobne. Surowo zabrania się przyjmowania takich leków bez powołania specjalisty leczącego. Wymagane jest sterowanie dynamiczne, ciągłe monitorowanie.

Mimo całego niebezpieczeństwa, ze względu na niekwestionowaną skuteczność, w większości przypadków konieczne jest stosowanie tego typu leków. W jakich sytuacjach i co musisz wiedzieć?

Klasyfikacja i mechanizm działania

Podział przeprowadzany jest ze względu na charakter działania, aktywność farmakologiczną i sposób w jaki lek wpływa na organizm pacjenta.

Klasyfikacja antykoagulantów jest raczej słaba, istnieją dwa główne typy: działanie bezpośrednie i pośrednie. Ale obejmują one więcej niż tylko potrzeby terapeutyczne we wszystkich przypadkach klinicznych..

Bezpośredni

W sercu koagulacji (procesu krzepnięcia krwi) w normalnych warunkach działa grupa określonych substancji. Zapewniają agregację ukształtowanych komórek, szybkie zamknięcie rany lub odcinka naczynia zniszczonego pod wpływem czynnika mechanicznego lub innego.

Głównym związkiem tego typu jest trombina. Bezpośrednio działające leki przeciwzakrzepowe wpływają na jego działanie, przy czym stężenie składnika pozostaje na tym samym poziomie.

Trombina jest nadal wytwarzana i wykrywana podczas badania krwi. Ale przestaje działać, co jest podstawą pracy bezpośrednich antykoagulantów.

Leki tego typu są uważane za złoty standard w leczeniu doraźnym. Jednak ze względu na agresywne działanie farmakologiczne, stosowanie tej podgrupy leków jest zdecydowanie odradzane ze względu na długi czas trwania kursu terapeutycznego..

Leki są szybko metabolizowane, przetwarzane i wydalane. Korzystny efekt nie trwa długo, skutki uboczne są poważne, aż do masywnego krwawienia.

Dlatego bez nadzoru hematologa takich leków nie można stosować..

Pośredni

Ta podgrupa farmaceutyków ma złożony mechanizm działania ze względu na możliwości składników aktywnych wchodzących w skład leku.

Przydatny wynik różni się radykalnie od wyniku poprzedniej grupy leków..

Pośrednie antykoagulanty wpływają na trombinę, całkowicie neutralizując związek, niszcząc go. Ponadto oddziałują na inne czynniki krzepnięcia, wpływając pośrednio na szybkość agregacji powstałych krwinek..

Oprócz faktycznego działania upłynniającego, leki tego typu pomagają normalizować odżywienie tkanek mięśnia sercowego, rozluźniać muskulaturę naczyń, usuwać także sole organiczne, przywracać stężenie cholesterolu.

Ze względu na stosunkowo mniej agresywne stosowanie leki te mogą być używane przez długi czas.

Skutki uboczne są również poważne, a ryzyko ich rozwoju przy niekontrolowanym stosowaniu jest duże. Niedopuszczalne jest samodzielne podjęcie tej podgrupy..

Nie można jednoznacznie mówić o tym, które leki są lepsze. Wszystko zależy od konkretnego przypadku klinicznego.

Bezpośrednie antykoagulanty

Wśród możliwych wskazań do stosowania:

  • Zakrzepica dowolnej lokalizacji. Z reguły proces ten wpływa na duże naczynia kończyn dolnych. Charakterystyczną cechą jest tworzenie się skrzepów utworzonych komórek i białko-fibryny, nakładających się na światło struktur.

Normalne krążenie zmienia się, staje się słabe i niewystarczające do odżywienia tkanek. Antykoagulanty mogą pomóc w początkowych etapach procesu patologicznego. Co więcej, nie możesz obejść się bez trombolityki.

  • TELA. Choroba tętnic płucnych. Często występuje w praktyce specjalistów. Towarzyszy temu szybki wzrost ciśnienia, problemy w pracy serca. Jeśli nakładanie się światła naczynia nie jest tak duże, nadal istnieje szansa na wyzdrowienie. Jako pomocniczy środek przeciwzakrzepowy stosuje się bezpośrednie antykoagulanty.
  • Zakrzepowe zapalenie żył. Typowe jest tworzenie się skrzepów z jednoczesnym rozwojem procesu zapalnego w części naczyń. Towarzyszy mu znacznie poważniejszy stan, powrót do zdrowia przeprowadza się w szpitalu.
  • Angina pectoris. Ostre zaburzenie przepływu krwi w strukturach serca, jednak stopień zaburzenia nie osiągnął jeszcze punktu krytycznego. Dlatego nie dochodzi do rozległej śmierci tkanek narządu mięśniowego. Nadal jest szansa na wyzdrowienie i bez konsekwencji.
  • Zawał mięśnia sercowego w ostrej fazie. Stosowanie antykoagulantów jest możliwe na każdym etapie procesu patologicznego. Największy korzystny efekt obserwuje się przy podawaniu w początkowej fazie. W okresie rehabilitacji po zawale mięśnia sercowego odbiór jest konieczny ze względu na wysokie ryzyko powstania skrzepu.
  • Zespół DIC w fazie zmiany zakrzepowej.
  • Choroby autoimmunologiczne nerek, a także ogólnoustrojowe procesy patologiczne, takie jak toczeń rumieniowaty. Aplikacja jest możliwa na każdym etapie.
  • Zaburzenia mikrokrążenia. W ramach środków zapobiegawczych. Jednak stosowanie antykoagulantów jest dozwolone tylko w przypadku krótkich kursów. Pod okiem specjalisty.
  • Hemoroidy. Jako maść do użytku zewnętrznego.

Lista leków

Miejscowa heparyna jest klasyczną formą leczenia. Jest przepisywany na krwiaki, w początkowych stadiach żylaków.

Stężenie substancji czynnej jest minimalne, dlatego prawdopodobieństwo wystąpienia skutków ubocznych przy prawidłowym stosowaniu jest znikome.

Lista bezpośrednich antykoagulantów: Heparyna, Lyoton, Venolife, Hepatrombin, Maść heparynowa. Częściowo składnik jest obecny w maści Troxevasin.

Środki do odbioru wewnętrznego. Stosowany w leczeniu chorób ogólnoustrojowych, gdy nie można ograniczyć miejscowego narażenia.

Obejmuje to dwa podtypy leków:

  • Pierwsza z nich to heparyny drobnocząsteczkowe. Lista nazw leków: Clexan, Clevarin, Fragmin, Fraxiparin, Gemapaksan, Troparin. Zapewniają szybki efekt i są stosunkowo silne, w mniejszym stopniu wpływają na inne czynniki krzepnięcia oprócz trombiny. Stosuje się je zgodnie ze wskazaniami, jako lek doraźny lub w leczeniu chorób przewlekłych.
  • Drugie to heparyny o średniej masie cząsteczkowej. Nazwa zwyczajowa - Cybernin.

Lista leków przeciwzakrzepowych jest znacznie szersza, jednak te kluczowe prezentowane na rynku farmaceutycznym opierają się właśnie na wspomnianej substancji..

Przeciwwskazania

Typowe przyczyny odmowy użytkowania:

  • Krwawienie z dowolnej lokalizacji. Nie można uniknąć intensyfikacji procesu, który ostatecznie doprowadzi do śmierci pacjenta.
  • Udowodnione zaburzenia krzepnięcia. Z różnymi chorobami, czy to trombocytopatią, zaburzeniami produkcji specjalnych substancji zaangażowanych w agregację utworzonych komórek.
  • Udar krwotoczny. Towarzyszy mu zniszczenie naczynia w okolicy mózgu. Przy równoległym stosowaniu bezpośrednich antykoagulantów rozwija się duży krwiak uciskający tkankę nerwową. To jest droga do śmierci.
  • Tętniaki. Występy ścian tętnic.
  • Złośliwe nadciśnienie. Stabilny szybki wzrost ciśnienia do poziomów krytycznych.
  • Patologia przewodu żołądkowo-jelitowego. Szczególnie z natury wrzodziejący, potencjalnie zdolny do wywołania krwawienia.
  • Ostatnie operacje. Dowolna lokalizacja.
  • Indywidualna nietolerancja składników leków. Reakcje alergiczne.

Lista nie jest kompletna. Wymagana jest ocena listy w adnotacji do określonej nazwy.

Skutki uboczne

  • Krwawienie.
  • Tworzenie krwiaka.
  • Objawy dyspeptyczne.
  • Przebarwienia skóry, bladość.
  • Ból głowy, osłabienie. Zaburzenia układu nerwowego.
  • Wysypka. Reakcje alergiczne.

Pośrednie antykoagulanty

Wskazania do stosowania:

  • Nawroty zawału mięśnia sercowego. Powtarzające się epizody ostrych zaburzeń krążenia w tkankach serca. Występują głównie u starszych pacjentów. Ostrożnie używaj narkotyków..
  • Przewlekła niewydolność serca.
  • Trwała zakrzepica, zwłaszcza żył głębokich kończyn dolnych przy nieskutecznym zastosowaniu innych środków.
  • Choroba tętnic płucnych. W systemie ze specjalistycznymi lekami, głównie trombolitycznymi. Jednak ich łączenie należy wykonywać bardzo ostrożnie, ponieważ ryzyko śmiertelnego krwawienia jest wysokie..

Oprócz wskazanych wskazań można wyróżnić opisane powyżej podstawy. Z tą różnicą, że pośrednie antykoagulanty są rzadziej stosowane w ostrych stanach, ich powołanie przeprowadza się w przypadku przewlekłych chorób serca, naczyń krwionośnych, zaburzeń hematologicznych.

Lista leków

Lista pośrednich antykoagulantów obejmuje trzy nazwy:

  • Warfaryna. Jest dostępny w postaci tabletek do podawania doustnego i jest przepisywany pacjentom w większości przypadków. Między innymi jest uważany za najbezpieczniejszy i najbardziej skuteczny. Ważną zaletą jest duża zależność od dawki. Im wyższe stężenie we krwi, tym poważniejszy pozytywny efekt.

Jednocześnie, gdy tylko lek zostanie anulowany, negatywne zjawiska, efekty uboczne szybko znikają. Wszechstronność i elastyczność Warfaryny sprawiają, że jest ona niezbędna w leczeniu większości patologii.

  • Neodikumaryna. Jest przepisywany stosunkowo rzadko w ostrych przypadkach. Jednocześnie stosowanie leku wymaga systematycznego przyjmowania, ponieważ pozytywny efekt nie pojawia się natychmiast, ale stopniowo, w miarę gromadzenia się składnika aktywnego w organizmie..
  • Acenocoumarol. Używany jako skuteczny odpowiednik nietolerancji wobec poprzedniej nazwy.

Leki pośrednie stosuje się ściśle według wskazań, pomimo większego bezpieczeństwa i zmienności pozytywnego efektu.

Przeciwwskazania

Powody odmowy stosowania pośrednich leków przeciwkagulacyjnych są mniej więcej takie same, jak w przypadku leków działających bezpośrednio.

Dodatkowe to ciąża i groźba poronienia. Również skłonność do krwawień z macicy.

Generalnie w okresie ciąży i karmienia piersią nie należy przepisywać leków upłynniających i zmieniających właściwości reologiczne. To uniwersalna podstawa niepowodzenia.

Nie zaleca się stosowania leków korygujących zaburzenia u dzieci. Ponieważ antykoagulanty mogą spowalniać tworzenie się kości, powodują problemy krwotoczne.

Specyficznymi przeciwwskazaniami są ciężkie zaburzenia czynności wątroby i nerek. W takim przypadku leki tylko zaszkodzą, pogorszą sytuację..

Skutki uboczne

Zasadniczo występują te same działania niepożądane, jak w przypadku stosowania bezpośrednich antykoagulantów. Często powstają krwiaki, rozwija się krwawienie.

Pacjenci spotykają się z procesami dyspeptycznymi (zgaga, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, naprzemienne zaburzenia stolca).

Często występują reakcje alergiczne, takie jak wysypki skórne. Rzadziej inne, cięższe formy zaburzeń: obrzęk Quinckego, wstrząs anafilaktyczny.

Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku pacjentów ze złożoną nietolerancją grupy leków. Wielowartościowa reakcja alergiczna.

Mianowanie antykoagulantów odbywa się ściśle według wskazań, nie są to środki, które można stosować arbitralnie. Ryzyko jest zbyt duże, nie można w ten sposób osiągnąć pozytywnego działania. Warto skontaktować się z hematologiem.

Antykoagulanty: lista leków

Różne choroby naczyniowe prowadzą do tworzenia się skrzepów krwi. Prowadzi to do bardzo niebezpiecznych konsekwencji, jak na przykład może dojść do zawału serca lub udaru. Aby rozrzedzić krew, lekarz może przepisać leki zmniejszające krzepliwość krwi. Nazywa się je antykoagulantami i stosuje się je w celu zapobiegania tworzeniu się skrzepów krwi w organizmie. Pomagają blokować tworzenie się fibryny. Najczęściej stosuje się je w sytuacjach, gdy w organizmie nasila się krzepliwość krwi..

Może powstać z powodu problemów, takich jak:

  • Żylaki lub zapalenie żył;
  • Skrzepliny żyły głównej dolnej;
  • Skrzepy żył hemoroidalnych;
  • Uderzenie;
  • Zawał mięśnia sercowego;
  • Uraz tętnicy w obecności miażdżycy;
  • Choroba zakrzepowo-zatorowa;
  • Wstrząs, uraz lub posocznica mogą również prowadzić do zakrzepów krwi.

Aby poprawić stan krzepnięcia krwi, stosuje się antykoagulanty. Jeśli wcześniej używali aspiryny, teraz lekarze opuścili tę technikę, ponieważ istnieją znacznie skuteczniejsze leki.

Co to są antykoagulanty, farmaceutyczne. efekt

Antykoagulanty to leki rozrzedzające krew, a także zmniejszające ryzyko innych zakrzepów krwi, które mogą wystąpić później. Rozróżnij bezpośrednie i pośrednie antykoagulanty.

Bezpośrednie i pośrednie antykoagulanty

Rozróżnij bezpośrednie i pośrednie antykoagulanty. Te pierwsze szybko rozrzedzają krew i są wydalane z organizmu w ciągu kilku godzin. Te ostatnie gromadzą się stopniowo, zapewniając efekt terapeutyczny w przedłużonej formie..

Ponieważ leki te zmniejszają krzepliwość krwi, niemożliwe jest samodzielne zmniejszenie lub zwiększenie dawki, a także skrócenie czasu podawania. Leki stosuje się zgodnie ze schematem przepisanym przez lekarza.

Bezpośrednie antykoagulanty

Bezpośrednie antykoagulanty zmniejszają syntezę trombiny. Ponadto hamują tworzenie się fibryny. Antykoagulanty są skierowane na wątrobę i hamują tworzenie się krzepnięcia krwi.

Bezpośrednie antykoagulanty są dobrze znane każdemu. Są to heparyny do działania miejscowego oraz do podawania podskórnego lub dożylnego.W kolejnym artykule znajdziesz jeszcze więcej informacji o maściach heparynowych..

Na przykład akcja lokalna:

  • Maść heparynowa;
  • Żel Lyoton;
  • Hepatrombina;
  • Bezproblemowy. Recenzje żelu Trombless można znaleźć tutaj.

Leki te są stosowane w zakrzepicy żylnej kończyn dolnych w celu leczenia i zapobiegania tej chorobie.

Mają wyższy wskaźnik penetracji, ale mają mniejszy efekt niż leki dożylne.

Heparyny do podawania:

  • Fraxiparine;
  • Clexane;
  • Fragmin;
  • Clevarin.

Antykoagulanty są zwykle wybierane do określonych celów. Na przykład Clivarin i Troparin są stosowane w celu zapobiegania zatorom i zakrzepicy. Clexane i Fragmin - na dusznicę bolesną, zawał serca, zakrzepicę żylną i inne problemy.

Fragmin jest stosowany do hemodializy. Antykoagulanty są stosowane, gdy istnieje ryzyko powstania zakrzepów krwi w jakimkolwiek naczyniu, zarówno w tętnicach, jak iw żyłach. Działanie leku utrzymuje się przez cały dzień.

Pośrednie antykoagulanty

Pośrednie antykoagulanty są tak nazwane, ponieważ wpływają na tworzenie protrombiny w wątrobie i nie wpływają bezpośrednio na krzepnięcie. Ten proces jest długi, ale dzięki temu efekt przedłuża się..

Są podzielone na 3 grupy:

  • Monokumaryny. Należą do nich: Warfaryna, Sinkumar, Mrakumar;
  • Dikumaryny to Dikumarin i Tromexan;
  • Indandions to Phenilin, Omefin, Dipaxin.

Najczęściej lekarze przepisują warfarynę. Leki te są przepisywane w dwóch przypadkach: z migotaniem przedsionków i sztucznymi zastawkami serca.

Pacjenci często pytają, jaka jest różnica między aspiryną cardio a warfaryną i czy można zastąpić jeden lek innym?

Eksperci odpowiadają, że Aspiryna cardio jest przepisywana, jeśli ryzyko udaru nie jest wysokie.

Warfaryna jest znacznie skuteczniejsza niż aspiryna, poza tym lepiej jest przyjmować ją przez kilka miesięcy, a nawet przez całe życie.

Aspiryna zjada wyściółkę żołądka i jest bardziej toksyczna dla wątroby.

Pośrednie antykoagulanty zmniejszają produkcję substancji wpływających na krzepnięcie, zmniejszają też produkcję protrombiny w wątrobie i są antagonistami witaminy K.

Pośrednie antykoagulanty obejmują antagonistów witaminy K:

  • Sincumar;
  • Warfarex;
  • Phenylin.

Witamina K bierze udział w procesie krzepnięcia krwi, a pod wpływem warfaryny jej funkcje są upośledzone. Pomaga zapobiegać pękaniu i blokowaniu naczyń krwionośnych przez skrzepy krwi. Lek ten jest często przepisywany po zawale mięśnia sercowego..

Istnieją bezpośrednie i selektywne inhibitory trombiny:

Bezpośredni:

  • Angiox i Pradaxa;

Selektywny:

Wszelkie leki przeciwzakrzepowe o działaniu bezpośrednim i pośrednim są przepisywane tylko przez lekarza, w przeciwnym razie istnieje wysokie ryzyko krwawienia. Pośrednie antykoagulanty gromadzą się w organizmie stopniowo.

Są używane tylko ustnie. Niemożliwe jest natychmiastowe przerwanie leczenia, konieczne jest stopniowe zmniejszanie dawki leku. Nagłe odstawienie leku może spowodować zakrzepicę. W przypadku przedawkowania tej grupy może rozpocząć się krwawienie..

Stosowanie antykoagulantów

Kliniczne stosowanie antykoagulantów jest zalecane w przypadku następujących chorób:

  • Zawał płuc i mięśnia sercowego;
  • Udar zatorowy i zakrzepowy (z wyjątkiem krwotocznego);
  • Zakrzepica żył i zakrzepowe zapalenie żył;
  • Zator naczyń różnych narządów wewnętrznych.

Jako środek zapobiegawczy może być stosowany do:

  • Miażdżyca tętnic wieńcowych, naczyń mózgowych i tętnic obwodowych;
  • Reumatyczne wady serca mitralnego;
  • Zakrzepica żył;
  • Okres pooperacyjny, aby zapobiec zakrzepom krwi.

Naturalne antykoagulanty

Dzięki procesowi krzepnięcia krwi organizm sam zadbał o to, aby zakrzep nie wyszedł poza chore naczynie. Jeden mililitr krwi może pomóc w krzepnięciu całego fibrynogenu w organizmie.

Dzięki swojemu ruchowi krew zachowuje stan płynny, a także dzięki naturalnym koagulantom. Naturalne koagulanty powstają w tkankach, a następnie trafiają do krwiobiegu, gdzie zapobiegają aktywacji krzepnięcia krwi.

Te antykoagulanty obejmują:

  • Heparyna;
  • Antytrombina III;
  • Makroglobulina alfa-2.

Leki przeciwzakrzepowe - lista

Leki przeciwzakrzepowe o działaniu bezpośrednim są szybko wchłaniane, a czas ich działania nie przekracza jednego dnia przed ponownym podaniem lub zastosowaniem.

Pośrednie antykoagulanty gromadzą się we krwi, tworząc efekt kumulacyjny.

Nie należy ich od razu anulować, ponieważ może to przyczynić się do zakrzepicy. Po zażyciu ich dawka jest stopniowo zmniejszana.

Bezpośrednie miejscowe antykoagulanty:

  • Maść heparynowa;
  • Żel Lyoton;
  • Hepatrombina;
  • Bezproblemowy

Antykoagulanty do podawania dożylnego lub śródskórnego:

  • Fraxiparine;
  • Clexane;
  • Fragmin;
  • Clevarin.

Pośrednie antykoagulanty:

  • Girugen;
  • Girulog;
  • Argatroban;
  • Warfaryna Nycomed w tab.;
  • Phenylin w tab.

Przeciwwskazania

Przeciwwskazań do stosowania antykoagulantów jest sporo, dlatego koniecznie skonsultuj się z lekarzem na temat celowości przyjmowania środków.

Nie można używać z:

  • ICD;
  • Wrzód trawienny;
  • Choroby miąższowe wątroby i nerek;
  • Septyczne zapalenie wsierdzia;
  • Zwiększona przepuszczalność naczyń;
  • Ze zwiększonym ciśnieniem z zawałem mięśnia sercowego;
  • Choroby onkologiczne;
  • Białaczka;
  • Ostry tętniak serca;
  • Choroby alergiczne;
  • Skaza krwotoczna;
  • Mięśniaki;
  • Ciąża.

Ostrożnie podczas menstruacji u kobiet. Nie zalecane dla matek karmiących.

Skutki uboczne

Przedawkowanie leków pośrednich może powodować krwawienie.

Kiedy warfaryna jest przyjmowana razem z aspiryną lub innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (Simvastin, Heparyna itp.), Działanie przeciwzakrzepowe jest wzmocnione.

A witamina K, środki przeczyszczające lub Paracetamol osłabi działanie warfaryny..

Efekty uboczne po zażyciu:

  • Alergia;
  • Temperatura, ból głowy;
  • Słabość;
  • Martwica skóry;
  • Zaburzenie czynności nerek;
  • Nudności, biegunka, wymioty;
  • Swędzenie, ból brzucha;
  • Łysina.

Lista antykoagulantów, mechanizm działania leków, przeciwwskazania i skutki uboczne

Z artykułu dowiesz się o bezpośrednich i pośrednich antykoagulantach: rodzajach, mechanizmie działania, wskazaniach i przeciwwskazaniach do przyjmowania leków, skutkach ubocznych, konieczności monitorowania w celu zapobiegania powikłaniom.

Opis grupy, mechanizm działania

Antykoagulanty to grupa leków rozrzedzających krew, wpływających na układ krzepnięcia, zmieniających jej właściwości reologiczne, ułatwiających przepływ krwinek i osocza w krwiobiegu. Leki nie mają alternatywy, dlatego pomimo ryzyka niekontrolowanego krwawienia znajdują szerokie zastosowanie w praktyce medycznej..

Antykoagulanty w swoim działaniu przypominają środki przeciwpłytkowe, ale mają silniejsze działanie, dlatego nigdy nie są stosowane bez ścisłego nadzoru lekarza. Różnica między lekami z obu grup polega na miejscu zastosowania ich działania.

  • zmniejszyć zlepianie się płytek krwi;
  • zwiększyć przepuszczalność ściany naczynia;
  • promować rozwój zabezpieczeń, omijając tworzący się skrzep krwi;
  • działają przeciwskurczowo dzięki antagonizmowi adrenaliny;
  • zrównoważyć metabolizm lipidów.

Leki przeciwpłytkowe - inaktywują receptory na powierzchni płytek krwi. W procesie tworzenia skrzepów krwi aktywowane są specjalne mediatory, których komórki wszystkich tkanek są wrzucane do krwioobiegu po uszkodzeniu. Płytki krwi reagują na to, wysyłając do nich substancje chemiczne sprzyjające koagulacji. Leki przeciwpłytkowe hamują ten proces.

Leki związane z antykoagulantami są przepisywane jako profilaktyka lub leczenie. Kwestie profilaktyki są najważniejsze dla osób, u których genetycznie ukształtowała się lub nabyła w trakcie życia skłonność do powstawania zakrzepów. Każde uszkodzenie naczyń wymaga zatrzymania krwawienia, aby uniknąć nieprawidłowej utraty krwi. Zwykle problem rozwiązuje miejscowa zakrzepica naczyniowa..

Ale jeśli w organizmie istnieją (powstają) warunki do rozwoju zakrzepicy obwodowej kończyn dolnych, sytuacja grozi oddzieleniem skrzepu krwi od ścian naczyń krwionośnych podczas normalnego chodzenia, nagłych ruchów. Aby zapobiec temu rozwojowi zdarzeń, przepisywane są antykoagulanty. W przeciwnym razie powstały skrzep krwi może dostać się do tętnic płucnych, powodując śmierć z powodu PE lub przewlekłego nadciśnienia płucnego, które wymaga stałej korekty..

Drugim wariantem zakrzepicy jest niedrożność żylna ze zmianami zastawkowymi, która prowadzi do zespołu pozakrzepowego. Do leczenia tej patologii potrzebne są również antykoagulanty. Nagły rozwój zdarzeń wymaga infuzji bezpośrednich antykoagulantów (heparyna, hirudyna).

Przewlekłe choroby sugerują powołanie leków przeciwzakrzepowych, które blokują tworzenie trombiny w wątrobie: Dikumaryna, Warfaryna, Pelentan, Fenilin, Sinkumar.

Wysoka lepkość krwi może powodować tworzenie się skrzepów w tętnicach wieńcowych na tle miażdżycy, powodować niedokrwienie mięśnia sercowego, martwicę kardiocytów i zawał serca. Dlatego wszystkim pacjentom z patologią sercowo-naczyniową przepisuje się pośrednie antykoagulanty jako profilaktykę przez całe życie. Sytuacje nagłe są rozwiązywane za pomocą leków działających bezpośrednio na OIT.

Antykoagulanty produkowane są w postaci tabletek, maści, roztworów do podawania dożylnego i domięśniowego.

Bezpośrednie antykoagulanty

Leki przeciwzakrzepowe z tej grupy są tworzone głównie w celu rozwiązania sytuacji awaryjnych. Pod wpływem bezpośrednich antykoagulantów proces patologiczny zostaje zatrzymany, skrzepy krwi ulegają lizie, po czym leki są metabolizowane i wydalane z organizmu. Efekt jest krótkotrwały, ale wystarczy też na wystąpienie obfitego krwawienia przy nieprawidłowej dawce leku. Samodzielne podawanie antykoagulantów jest jak śmierć.

Wskazania do przyjęcia

Bezpośrednie antykoagulanty są stosowane przy stałym monitorowaniu powikłań w leczeniu szeregu chorób z wysokim krzepliwością krwi:

  • ostra zakrzepica żylna: hemoroidy, żylaki, zapalenie żył, powikłania pooperacyjne (przeszczep zastawki, przedłużona pozycja leżąca), niedrożność żyły głównej dolnej, poporodowa choroba zakrzepowo-zatorowa;
  • ostra zakrzepica tętnicza: napad dusznicy bolesnej, ostry zawał mięśnia sercowego (ostry zawał mięśnia sercowego), udar niedokrwienny (ostry udar naczyniowo-mózgowy), PE, ostra niewydolność serca, skrzeplina ciemieniowa w okolicy serca;
  • ostre urazy tętnic kończyn dolnych na tle miażdżycy, zapalenia, pęknięcia tętniaka;
  • zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego w tle: posocznica, wstrząs, uraz;
  • patologie autoimmunologiczne: toczeń rumieniowaty, reumatoidalne zapalenie stawów, twardzina skóry, zapalenie skórno-mięśniowe, młodzieńcze zapalenie stawów;
  • wszelkie zaburzenia mikrokrążenia.

Lista bezpośrednich antykoagulantów

Do tej grupy leków należą klasyczne heparyny o różnym stopniu masy cząsteczkowej: małej i średniej, a także szereg innych leków o podobnym mechanizmie działania. Wszystkie z nich można podzielić na dwie duże grupy: do stosowania miejscowego i do wstrzykiwań..

Lokalne heparyny

Jedną z najpopularniejszych baz klasycznych zewnętrznych antykoagulantów jest heparyna. Substancja wchodzi w interakcje z białkami osocza, śródbłonkiem naczyniowym, makrofagami. Leki na bazie heparyny nie gwarantują w pełni ochrony przed zakrzepicą: jeśli skrzeplina już się pojawiła i znajduje się na blaszce miażdżycowej, to heparyna nie może na nią działać.

Służy do lokalnego rozwiązywania problemów z zakrzepicą:

  • Maść heparynowa - heparyna w składzie łagodzi stany zapalne, kleistość tkanek, rozpuszcza stare skrzepy krwi, zapobiega tworzeniu się nowych, inne składniki rozszerzają naczynia krwionośne, co poprawia wchłanianie maści, łagodzi ból (35 rubli);
  • Venolife - wyrównuje mikrokrążenie krwi, wykazuje działanie angioprotekcyjne, flebotonizujące (400 rubli);
  • Żel Lioton - zmniejsza aktywność trombiny, agregację płytek krwi, zwiększa przepływ krwi przez nerki, ma działanie hipolipidemiczne (322 rubli);
  • Venitan - antykoagulant o właściwościach chroniących żyły (250 rubli);
  • Lavenum to bezpośrednio działający lek przeciwzakrzepowy do użytku zewnętrznego, zaliczany do grupy heparyn średniocząsteczkowych, ma działanie przeciwzakrzepowe, przeciwwysiękowe, umiarkowanie przeciwzapalne (180 rubli);
  • Trombless - działa przeciwzapalnie, przeciwproliferacyjnie, obkurczająco i przeciwbólowo (250 rubli);
  • Heparyna-Akrikhin - wykazuje działanie przeciwobrzękowe, umiarkowane działanie przeciwzapalne, przy zastosowaniu zewnętrznym zapobiega tworzeniu się skrzepów krwi (215 rubli);
  • Hepatrombina - oprócz właściwości wchłaniania zakrzepów lek ma działanie regenerujące (120 rubli);
  • Hepatrombin G - obecność suplementu hormonalnego (prednizon) potęguje działanie przeciwzapalne (165 rubli);
  • Heparoid Zentiva jest przedstawicielem antykoagulantów o wyraźnym miejscowym działaniu przeciwbólowym (175 rubli);
  • Troxevasin - połączenie venotonic, phleboprotective i antykoagulant (170 rubli)
  • Troxerutin Vramed - flawonoid o działaniu witaminy P, angioprotector (38 rubli).

Heparyny dożylne i podskórne

Mechanizm działania leków polega na połączeniu hamowania czynników krzepnięcia w osoczu krwi i tkankach. Z jednej strony antykoagulanty blokują trombinę, która hamuje tworzenie się fibryny. Z drugiej strony zmniejszają aktywność czynników krzepnięcia osocza krwi i kalikreiny.

Heparyny niszczą fibrynę i hamują adhezję płytek krwi. Wstrzykiwane są dożylnie lub podskórnie, nie są wymienne (nie można zmieniać leków w trakcie kursu). Rozróżnij heparyny o niskiej i średniej masie cząsteczkowej.

Leki o niskiej masie cząsteczkowej mają niewielki wpływ na trombinę, hamując czynnik Xa układu krzepnięcia krwi, co poprawia ich tolerancję. Leki mają wysoką biodostępność, działanie przeciwzakrzepowe i całkowicie zatrzymują wszystkie czynniki patologicznego krzepnięcia krwi. Bezpośrednie antykoagulanty o niskiej masie cząsteczkowej mają własną listę najskuteczniejszych leków:

  • Fraxiparin (wapń nadroparyny) - 380 rubli / strzykawkę;
  • Gemapaksan (sól sodowa enoksaparyny) - 1000 rubli / 6 sztuk;
  • Kleksan, Anfibra, Enixum (sól sodowa enoksaparyny) - 350 rubli / strzykawkę;
  • Fragmin (dalteparyna sodowa) - 1300 rubli / 10 sztuk po 2500 IU lub 1800/10 sztuk po 5000 IU;
  • Klewaryna (sól sodowa Reviparyny) - 198 rubli / strzykawkę;
  • Troparyna (sól sodowa heparyny) - 237 rubli / strzykawkę;
  • Wessel Douai F - 2834 rubli.

Heparyny o średniej masie cząsteczkowej obejmują: Heparynę, Heparynę Fereinę (Cyberninę) - 500 rubli za 5 ampułek. Mechanizm działania jest podobny do klasycznych heparyn drobnocząsteczkowych.

W przypadku zakrzepicy (choroba zakrzepowo-zatorowa) lepiej jest stosować Clevarin, Troparin. Powikłania trombolityczne (AMI, PE, niestabilna dławica piersiowa, zakrzepica żył głębokich) leczy się za pomocą Fraxiparin, Fragmin, Clexan. W celu zapobiegania zakrzepicy podczas hemodializy stosuje się Fraxiparine, Fragmin.

Inhibitory trombiny - hirudyny

Preparaty hirudyny, przedstawiciele bezpośrednich antykoagulantów, mają działanie podobne do heparyny dzięki włączeniu białka ze śliny pijawki lekarskiej, które blokuje trombinę, całkowicie ją eliminując, hamuje tworzenie się fibryny.

Hirudyny są preferowane u pacjentów z chorobami serca ze względu na ich przedłużone działanie. Wytwarzane są we wstrzyknięciach iw tabletkach, ale doustne leki przeciwzakrzepowe z tej podgrupy są lekami zupełnie nowymi, dlatego niewiele zostało przebadanych, nie ma wyników obserwacji długoterminowych. Konieczne jest przyjmowanie leków przeciwzakrzepowych z hirudyną tylko na zalecenie lekarza i pod ścisłym nadzorem laboratorium..

Lista antykoagulantów na bazie hirudyny stale się rozszerza, ale podstawą jest kilka leków:

  • Piyavit - 1090 rubli;
  • Fondaparinux (Arikstra) - 1200 rubli;
  • Argatroban (Argatra, Novastan) - 30027 rubli;
  • Rivaroxaban - 1000 rubli;
  • Lepirudyna (Refludan, Bivalirudyna, Angiox) - 118402 rubli;
  • Melagatran (Exanta, Ksimelagatran) - 464 rubli;
  • Dabigatran (Pradaksa, Etexilat) - 1667 rubli;

Nowy antykoagulant, Ximelagatran, zachęcił lekarzy do zapobiegania udarom, ale okazał się toksyczny dla wątroby przy długotrwałym stosowaniu. Warfaryna (pośredni antykoagulant) jest nadal faworytem w tej dziedzinie.

Kolejny bezpośredni antykoagulant - hydrocytart sodu służy wyłącznie do konserwacji krwi i jej składników.

Przeciwwskazania

Przed zażyciem antykoagulantów wymagane jest pełne badanie kliniczne i laboratoryjne, konsultacja lekarska wraz ze szczegółową analizą instrukcji dołączonych do leków. Bezpośrednie antykoagulanty mają ogólne przeciwwskazania:

  • jakiekolwiek krwawienie;
  • oznaki tętniaka;
  • YABZH, procesy erozyjne w jelicie;
  • nadciśnienie wrotne;
  • trombocytopenia;
  • choroby krwi;
  • złośliwe nowotwory;
  • Przewlekłą niewydolność nerek;
  • wysokie ciśnienie krwi;
  • alkoholizm;
  • wszelkie problemy związane z układem krzepnięcia krwi;
  • udar krwotoczny;
  • indywidualna nietolerancja narkotyków;
  • niedawno przeniesione interwencje chirurgiczne;
  • ciąża.

Skutki uboczne

Istnieje kilka skutków ubocznych bezpośrednich antykoagulantów, ale najczęstsze są:

  • krwotok wewnętrzny;
  • krwiaki;
  • niestrawność;
  • migrena;
  • bladość skóry;
  • silne zawroty głowy z bólami głowy;
  • wysypki alergiczne;
  • zanieczyszczenia krwi w moczu, kale, wymiocinach;
  • przedłużające się krwawienia z nosa;
  • podcięcie dziąseł;
  • zmiana miesiączki u kobiet (czas trwania, obfitość).

Pośrednie antykoagulanty

Leki z tej grupy obejmują leki, których mechanizm działania jest związany z antagonizmem witaminy K. Pośrednie antykoagulanty zmniejszają syntezę białek C i S, które biorą udział w układzie krzepnięcia krwi lub hamują tworzenie protrombiny i czynników krzepnięcia krwi w wątrobie. Istnieją trzy główne typy pośrednich antykoagulantów: monokumaryny, dikumaryny, indandions (obecnie nie są stosowane w medycynie ze względu na wysoką toksyczność i wiele skutków ubocznych).

Celem przepisywania leków pośrednich jest długotrwałe leczenie chorób lub zapobieganie możliwej zakrzepicy i zatorom, dlatego takie leki są produkowane głównie w tabletkach lub kapsułkach. W takim przypadku pośrednie antykoagulanty są wygodne do użytku domowego..

Wskazania do powołania

Pośrednie antykoagulanty są zalecane w następujących przypadkach:

  • CHF;
  • w okresie rehabilitacji po zabiegach chirurgicznych na naczyniach i sercu;
  • jako podstawa leczenia nawracającego zawału mięśnia sercowego;
  • PE - zatorowość płucna;
  • migotanie przedsionków;
  • tętniak lewej komory;
  • zakrzepowe zapalenie żył;
  • zacieranie zapalenia wsierdzia, zapalenie zakrzepowo-naczyniowe.

Lista leków pośrednich

Ta grupa leków jest ukierunkowana głównie na długotrwałą terapię procesu patologicznego związanego z zaburzeniami krzepnięcia..

Wzmocnienie działania antykoagulantu - aspiryna i inne NLPZ, heparyna, dipirydamol, symwastatyna oraz osłabienie - cholestyramina, witamina K, środki przeczyszczające, paracetamol.

Lista pośrednich antykoagulantów:

  • Syncumar (Acenocoumarol) - tabletki o skumulowanym działaniu, doskonale wchłaniane, szczyt działania - w ciągu jednego dnia po anulowaniu protrombiny wraca do normy w ciągu 2-4 dni (460 rubli);
  • Neodikumaryna (Pelentan, Thrombarin, Dicumaril) jest lekiem w postaci tabletek ratunkowych, działanie pojawia się 2-3 godziny po podaniu, ale osiąga maksimum w okresie 12-30 godzin i utrzymuje się jeszcze przez dwa dni po odstawieniu leku, stosuje się samodzielnie lub jako uzupełnienie terapii heparyną (480 rubli);
  • Fenindion (Finilin) ​​- skumulowane tabletki o maksymalnym działaniu w ciągu jednego dnia (72 ruble);
  • Pelentan - blokuje witaminę K-reduktazę i zaburza wątrobową biosyntezę czynników krzepnięcia krwi (823 rubli).

Przeciwwskazania

Pośrednie antykoagulanty, podobnie jak inne leki, mają ograniczenia dotyczące ich recepty:

  • skaza z zespołem krwotocznym;
  • udar krwotoczny;
  • hemofilia;
  • wysoka przepuszczalność ściany naczyniowej, w tym o charakterze dziedzicznym;
  • wzrost guza;
  • erozyjne i wrzodziejące procesy patologiczne w układzie pokarmowym;
  • ciężka niewydolność wątroby i nerek;
  • zapalenie osierdzia o dowolnej genezie;
  • zawał serca na tle kryzysu nadciśnieniowego;
  • miesięczny;
  • wiek powyżej 80 lat;
  • ciąża z groźbą poronienia;
  • laktacja;
  • historia krwawienia z macicy;
  • duże włókniaki.

Skutki uboczne

Pośrednie antykoagulanty mogą mieć skutki uboczne:

  • krwawienie z dowolnej lokalizacji, aż do komór mózgu;
  • marskość;
  • anafilaksja;
  • martwica kończyn na tle zakrzepicy (skumulowany efekt wymaga zastosowania bezpośrednich antykoagulantów);
  • zespół purpurowego palca (odkładanie się cholesterolu w żyłach);
  • działanie teratogenne;
  • poronienia na każdym etapie ciąży.

Monitorowanie przyjmowania antykoagulantów

W przypadku wyznaczenia pośrednich antykoagulantów konieczne jest stałe monitorowanie parametrów krzepnięcia krwi poprzez system INR (międzynarodowy współczynnik znormalizowany). To kontrola i gwarancja jakości terapii. Taka obserwacja umożliwia terminowe dostosowanie dawki lub odstawienie leku, a także pomaga ocenić ryzyko powikłań. INR jest pochodną czasu protrombinowego, podczas którego następuje koagulacja płynu biologicznego.

W rzeczywistości INR jest korelacją czasu protrombinowego danego pacjenta ze standardową szybkością krzepnięcia krwi. Wskaźnik INR waha się od 0,85 do 1,25 jednostki. Leczenie koagulantami pośrednimi (głównie warfaryną) polega na uzyskaniu stabilnego poziomu 2-3 jednostek.

  • pierwszy raz - przed rozpoczęciem terapii;
  • drugi - drugiego lub piątego dnia;
  • trzeci (finał) - 10 dnia.

Dalsze monitorowanie przeprowadza się raz w miesiącu (w razie potrzeby: raz na dwa tygodnie). Jeśli dawka pośredniego antykoagulantu jest mała (mniej niż 2), dodaję tabletkę tygodniowo aż do osiągnięcia normalnego poziomu. Przy wysokim INR (więcej niż 3) dawka jest również zmniejszana w ten sam sposób. Jeśli INR jest powyżej 6, pośredni koagulant jest anulowany. Monitorowanie jest obowiązkowe, ponieważ istnieje wysokie ryzyko samoistnego, niekontrolowanego krwawienia ze skutkiem śmiertelnym.