Grupa farmakologiczna - Antykoagulanty

Leki z podgrup są wykluczone. Włączyć

Opis

Antykoagulanty ogólnie hamują pojawianie się włókien fibryny; zapobiegają tworzeniu się skrzeplin, pomagają zatrzymać wzrost już powstałych skrzeplin, wzmacniają działanie na skrzepliny endogennych enzymów fibrynolitycznych.

Antykoagulanty dzielą się na 2 grupy: a) bezpośrednie antykoagulanty - szybko działające (heparyna sodowa, nadroparyna wapniowa, enoksaparyna sodowa itp.), Skuteczne in vitro i in vivo; b) pośrednie antykoagulanty (antagoniści witaminy K) - długo działające (warfaryna, fenindion, acenokumarol itp.), działają tylko in vivo i po okresie utajenia.

Antykoagulacyjne działanie heparyny wiąże się z bezpośrednim działaniem na układ krzepnięcia krwi w wyniku tworzenia się kompleksów z wieloma czynnikami hemokoagulacji i objawia się hamowaniem I, II i III faz krzepnięcia. Sama heparyna jest aktywowana tylko w obecności antytrombiny III.

Pośrednie antykoagulanty - pochodne oksykumaryny, indandionu, konkurencyjnie hamują reduktazę witaminy K, hamując w ten sposób aktywację tej ostatniej w organizmie i zatrzymują syntezę czynników hemostazy osoczowej zależnych od witaminy K - II, VII, IX, X.

Szansa na przeżycie: jak antykoagulanty chronią Cię przed koronawirusem

Według ekspertów z Mount Sinai Medical Complex w Nowym Jorku stosowanie leków przeciwzakrzepowych - antykoagulantów - może zwiększyć szanse przeżycia pacjentów z COVID-19. Badanie zostało opublikowane w Journal of the American College of Cardiology.

Naukowcy przeanalizowali zapisy 2773 pacjentów z COVID-19, którzy zostali przyjęci do szpitali w okresie od 14 marca do 11 kwietnia 2020 r. Zwrócili szczególną uwagę na przeżywalność pacjentów, którzy otrzymywali antykoagulanty. Naukowcy wzięli również pod uwagę pewne czynniki ryzyka, w tym wiek, pochodzenie etniczne, choroby przewlekłe itp..

Antykoagulanty podano 28% pacjentów. Otrzymali dawkę przekraczającą dawkę profilaktyczną - wysokie stężenia leków stosowane są w przypadku wykrycia zakrzepów lub podejrzenia ich wystąpienia. Stosowanie antykoagulantów wiąże się z poprawą przeżycia pacjentów z COVID-19 zarówno na oddziale intensywnej terapii, jak i poza nim.

Wśród zmarłych pacjentów, którzy otrzymali antykoagulanty, pozostawali na 21 dni. Ci, którzy nie otrzymali - 14.

Przyjmowanie leków przeciwzakrzepowych wiązało się ze wzrostem przeżycia wśród chorych ze sztuczną wentylacją płuc - w grupie, która nie otrzymywała leków, zmarło 62,7% chorych, wśród otrzymujących było dwukrotnie mniej, 29,1%.

U wszystkich pacjentów przy przyjęciu do szpitala wykonano badanie krwi, które wykazało również różne oznaki stanu zapalnego. Analiza tych zapisów wykazała, że ​​markery zapalenia były wyższe u pacjentów otrzymujących antykoagulanty niż u pozostałych. Może to wskazywać, że pacjenci w cięższym stanie mogli otrzymać antykoagulanty we wczesnym stadium..

Jednocześnie jednak u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe częściej występowały krwawienia różnego rodzaju, od śródmózgowego po żołądkowy, krwotoki do oczu i krew w moczu - 3%. W grupie, która nie otrzymywała antykoagulantów, krwawienie i krwotok obserwowano u 1,9%.

„To badanie pokazuje, że leki przeciwzakrzepowe, przyjmowane doustnie, podskórnie lub dożylnie, mogą odgrywać ważną rolę w opiece nad pacjentami z COVID-19 i mogą zapobiegać możliwym zgonom związanym z koronawirusem, w tym zawałom serca, udarom i zatorom płucnym” - mówi Dr Valentin Fuster, główny autor, „Terapię antykoagulacyjną należy rozważyć, gdy pacjenci są przyjmowani na oddziały ratunkowe i mają pozytywny wynik testu na obecność COVID-19. Jednak każdy przypadek musi być oceniany indywidualnie, aby uwzględnić potencjalne ryzyko krwawienia”..

„Jako kardiolog, który pracował z pacjentami z COVID-19 w ciągu ostatnich trzech tygodni, zauważyłem wzrost zakrzepów krwi wśród hospitalizowanych pacjentów, dlatego bardzo ważne jest, aby sprawdzić, czy leki przeciwzakrzepowe przynoszą korzyści” - mówi dr Anu Lala. „Warto zauważyć, że potrzeba więcej. analizy i badania mające na celu określenie skuteczności powszechnego stosowania antykoagulantów u hospitalizowanych pacjentów z COVID-19 ”.

Następnie naukowcy planują zbadać możliwe korzyści ze stosowania antykoagulantów na większej próbie 5000 osób..

Naukowcy twierdzą, że wstępne dane są z pewnością zachęcające, ale należy sprawdzić wszystkie możliwe zagrożenia.

Wcześniej pracownicy Mount Sinai powiedzieli, że koronawirus może powodować udary u osób w wieku 30-40 lat z łagodną lub umiarkowaną chorobą. Wcześniej istniały inne dowody na to, że COVID-19 jest związany z zakrzepami krwi. Udary są naturalną konsekwencją tego zjawiska - zauważyli lekarze. Same uderzenia różnią się stopniem nasilenia. Niektóre z nich, dzięki szybkiej interwencji, umożliwiają pełne wyzdrowienie. Jednak zablokowanie dużych naczyń może wpływać na duże obszary mózgu odpowiedzialne za funkcje życiowe - i tak właśnie dzieje się w przypadku udarów na tle COVID-19..

Lekarze proszą pacjentów o natychmiastowe wezwanie karetki w przypadku objawów udaru - zaburzenia mowy, wypadanie mięśni twarzy, nagły brak koordynacji.

Zasady terapii przeciwzakrzepowej u dzieci

Zgodnie z danymi literaturowymi, zakrzepica naczyń o różnej lokalizacji w ostatnich latach jest coraz częściej rozpoznawana u dzieci, a wśród przyczyn niepełnosprawności i śmiertelności chorych coraz większe miejsce zajmuje powikłania zakrzepowe i zakrzepowo-zatorowe.

Jak wynika z piśmiennictwa, w ostatnich latach coraz częściej rozpoznaje się zakrzepicę naczyń krwionośnych o różnej lokalizacji u dzieci, a wśród przyczyn niepełnosprawności i śmiertelności chorych coraz większe miejsce zajmuje powikłania zakrzepowe i zakrzepowo-zatorowe. Zatem częstość występowania zakrzepicy żylnej u dzieci w Danii i Holandii wynosi 1,4 przypadku [33], w Kanadzie i Hongkongu odpowiednio 0,70–0,74 przypadków na 100 000 populacji dzieci rocznie [15, 19]. Częstość występowania udarów u dzieci w wieku od 1 do 18 lat waha się od 1,29 do 13,0 na 100 000 populacji dzieci rocznie, u noworodków dochodzi do 25,0 na 100 000 na rok, natomiast w połowie przypadków udar ma charakter niedokrwienny. przyroda [34]. Klinicznie widoczne objawy różnych powikłań zakrzepowych obserwuje się u 5,3 chorych na 10 000 hospitalizowanych w ciągu roku [21]..

Pewne rodzaje zakrzepicy obserwuje się u dzieci w różnym wieku, ale podsumowując dane z szeregu publikacji, można stwierdzić, że największe ryzyko ich rozwoju obserwuje się u dzieci w pierwszym roku życia oraz u młodzieży, zwłaszcza dziewcząt. U większości dzieci zdarzenia zakrzepowe obserwuje się na tle różnych chorób - wrodzonych wad serca, schorzeń reumatycznych, infekcyjnych i onkologicznych, po zabiegach chirurgicznych, urazach itp. [22, 26].

Trombofilia, charakteryzująca się aktywacją krzepnięcia krwi, może być spowodowana zarówno genetycznie uwarunkowanymi, jak i nabytymi zmianami w układzie hemostatycznym, decydującymi o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy naczyń różnej wielkości u pacjenta. Wśród zmian uwarunkowanych genetycznie u dzieci najczęściej rozpoznaje się trombofilię związaną z niedoborem naturalnych antykoagulantów - antytrombiny III (AT III), białek C i S, oporność na aktywowane białko C wywołaną mutacją genu czynnika V, mutację allelu G20210A w genie protrombiny. Trombofilię można również określić innymi genetycznie uwarunkowanymi zaburzeniami hemostazy: wysokim stężeniem inhibitora aktywatora plazminogenu 1, niedoborem plazminogenu, niedoborem kofaktora heparyny II itp. Homozygotyczne formy niektórych z tych mutacji są związane z możliwością zakrzepicy u dzieci już w okresie noworodkowym (plamica piorunująca)... Wykazano, że zakrzepica u dzieci z trombofilią uwarunkowaną genetycznie w większości przypadków zachodzi pod wpływem dodatkowych czynników ryzyka. Jednak pacjenci z heterozygotycznymi postaciami mutacji wymagają również profilaktycznej terapii przeciwzakrzepowej, jeśli oczekuje się, że będą narażeni na pewne wcześniej znane czynniki ryzyka, na przykład operację.

Spośród nabytych zmian trombofilię wywołaną czynnikami immunologicznymi najczęściej obserwuje się u dzieci. Specjaliści przykładają dużą wagę do badania konkretnego zespołu, który występuje w organizmie, gdy pojawiają się przeciwciała, które mają zdolność do interakcji z determinantami antygenowymi fosfolipidów błonowych i pokrewnych glikoprotein [11]. Złożony klinicznie i laboratoryjnie objaw, patogenetycznie związany z syntezą przeciwciał antyfosfolipidowych (aPL) i charakteryzujący się zakrzepicą żylną i / lub tętniczą, u dorosłych kobiet, zespołem utraty płodu (więcej niż dwa przypadki utraty płodu) i często umiarkowaną trombocytopenią, nazywany jest zespołem antyfosfolipidowym (APS) [2, 6]. Przyczyną powikłań zakrzepowych u dzieci w różnym wieku, w tym noworodków, może być aPL. APS może być pierwotny lub wtórny, rozwijający się na tle różnych chorób. Częściej zakrzepicę w ramach APS rozpoznaje się u dzieci z patologią reumatyczną, przede wszystkim z toczniem rumieniowatym układowym, chorobami onkologicznymi i zakaźnymi. Ponadto zakrzepica u dzieci może być spowodowana czynnikami metabolicznymi (hiperhomocysteinemia, cukrzyca), leczniczymi i jatrogennymi (bypass, protetyka) itp..

Do tej pory rozumiano zakrzepicę u dzieci jako patologię wieloczynnikową, co decyduje o jej znaczeniu jako wielodyscyplinarnego problemu, który przyciąga uwagę specjalistów z różnych dziedzin: pediatrów, neonatologów, reumatologów dziecięcych, onkologów, specjalistów chorób zakaźnych, lekarzy oddziałów intensywnej terapii itp..

Terapia antykoagulacyjna jest konieczna w leczeniu i zapobieganiu powikłaniom zakrzepowym, jednak ustalenie taktyki jej stosowania u dzieci jest często trudne z wielu powodów. Ustalono, że epidemiologia zakrzepicy i ich lokalizacja u dzieci i dorosłych różnią się istotnie. Zasady terapii przeciwzakrzepowej u dzieci ekstrapolowano z zaleceń lekarzy; jednocześnie jest oczywiste, że w leczeniu tego kontyngentu należy brać pod uwagę ważne cechy ontogenetyczne hemostazy, które dotyczą zarówno patofizjologii procesu zakrzepowego, jak i odpowiedzi na leczenie. Rzeczywiście, rozwój zakrzepicy i zatorowości u dzieci następuje na tle rozwijającego się układu hemostatycznego, który determinuje cechy ich patogenezy, a także odpowiedź organizmu dziecka na farmakologiczne działanie leków przeciwzakrzepowych. W szczególności ustalono, że dystrybucja, wiązanie i klirens leków przeciwzakrzepowych różni się w zależności od wieku. Nie ulega wątpliwości, że częstość i spektrum współwystępujących chorób, a także ich leczenia, zmieniają się istotnie wraz z wiekiem pacjentów, a działanie leków przeciwzakrzepowych zależy istotnie od przyjmowania dużej liczby innych leków. Należy zauważyć, że leki przeciwzakrzepowe nie są dostępne w dawkach lub postaciach odpowiednich do stosowania u dzieci, takich jak zawiesiny lub płyny, a heparyny drobnocząsteczkowe (LMWH) są zwykle pakowane w standardowe strzykawki z dawkami dla dorosłych. Cechy żywieniowe dzieci w różnym wieku, w szczególności żywienie niemowląt, determinują istotne różnice w ich podaży witaminy K, co determinuje trudności w opracowaniu standardowych zaleceń dotyczących stosowania doustnych leków przeciwzakrzepowych u dzieci w różnym wieku. Wreszcie, długotrwała terapia antykoagulacyjna może być utrudniona ze względu na negatywne nastawienie dziecka, które jest najbardziej charakterystyczne dla nastolatków lub ich rodziców, czyli zależy od czynników społecznych [20]..

Wszystko to tłumaczy fakt, że wobec istnienia wystarczająco jasnych zaleceń dotyczących diagnostyki, leczenia i profilaktyki powikłań zakrzepowych u dorosłych w praktyce pediatrycznej, problem ten nie został jeszcze rozwiązany. Zalecenia dotyczące leczenia i zapobiegania zakrzepicy u dzieci pozostają niedostatecznie uzasadnione i wymagają dalszego rozwoju.

Jak wiadomo, środki farmakologiczne wpływające na układ krzepnięcia krwi dzielą się na trzy duże grupy: bezpośrednie antykoagulanty, pośrednie antykoagulanty (LPP) i przeciwpłytkowe. W celu prawidłowego doboru pożądanego leku należy wziąć pod uwagę różnice w tworzeniu się skrzepliny w łożysku tętniczym i żylnym: w zakrzepicy tętniczej wiodącymi czynnikami są uszkodzenie i dysfunkcja ściany naczyń i aktywacja płytek krwi, a także zwężenie lub skurcz naczyń; z żylno - układową hiperkoagulacją, spowolnieniem i upośledzeniem przepływu krwi.

Zgodnie z mechanizmami patogenetycznymi dobiera się leki przeciwzakrzepowe i ich kombinacje.

Bezpośrednie antykoagulanty

Bezpośrednie antykoagulanty odgrywają ważną rolę w zapobieganiu i leczeniu powikłań zakrzepowych. Najbardziej rozpowszechnione w praktyce klinicznej na całym świecie są heparyny, które są glikozaminoglikanami o różnej masie cząsteczkowej, składającymi się z siarczanowanych reszt D-glukozaminy i kwasu D-glukuronowego. Mechanizm przeciwzakrzepowego działania heparyn wiąże się z tym, że tworzą one kompleks z antytrombiną III, zwiększając zdolność tej ostatniej do hamowania trombiny, czynnika Hagemana, czynników IX, X, XI itp..

Heparyna niefrakcjonowana (UFH) jest głównym lekiem z tej grupy i jest szeroko stosowana w leczeniu zarówno dorosłych, jak i dzieci. Taktyka stosowania UFH u dzieci powinna polegać na monitorowaniu czasu częściowej tromboplastyny ​​po aktywacji (APTT) w celu utrzymania go na poziomie 1,5–2,5 razy wyższym niż normalnie. Trudności związane z kontrolą terapii UFH obserwuje się u dzieci z APS w obecności antykoagulantu toczniowego (specjalna grupa aPL), który warunkuje wydłużenie APTT.

UFH ma szereg niepożądanych właściwości ubocznych, które ograniczają jego zastosowanie w praktyce klinicznej. Ze względu na niejednorodność struktury UFH ma stosunkowo niską biodostępność (30%). Ponadto na UFH wpływa płytkowy czynnik antyheparynowy (czynnik IV), tworząc kompleks heparynowo-czynnikowy. Pojawienie się przeciwciał przeciwko temu kompleksowi powoduje rozwój małopłytkowości immunologicznej na heparynę, związanej z potencjalnie najgroźniejszą postacią zakrzepicy, co determinuje konieczność kontrolowania liczby płytek krwi. Jednym z niepożądanych skutków UFH jest zanik antytrombiny III przy długotrwałym stosowaniu leku w dużych dawkach, co może ponownie prowadzić do nadkrzepliwości i zakrzepicy. Leczenie heparynami, w tym UFH, wiąże się z ryzykiem wielu powikłań, przede wszystkim krwawienia. Inne skutki uboczne UFH obejmują osteoporozę, łysienie i prawdopodobnie reakcję nadwrażliwości.

Heparyny drobnocząsteczkowe (LMWH) otrzymane przez depolimeryzację UFH mają niższą masę cząsteczkową. Zmiany w strukturze cząsteczki heparyny, tj. Prawie 3-krotne zmniejszenie masy cząsteczkowej, doprowadziły do ​​zmian w jej farmakodynamice i farmakokinetyce. LMWH ma wyższą biodostępność (około 98%) niż UFH i dłuższy okres półtrwania. LMWH w mniejszym stopniu wiąże się z różnymi białkami i komórkami, co oznacza, że ​​ich działanie jest bardziej przewidywalne. W przeciwieństwie do UFH, klirens nerkowy LMWH znacznie przewyższa klirens komórkowy (co należy wziąć pod uwagę u pacjentów z niewydolnością nerek). LMWH w znacznie mniejszym stopniu niż UFH wiąże się z komórkami śródbłonka, co zapewnia ich długotrwałe krążenie w osoczu (2–4 razy dłużej). Działanie przeciwzakrzepowe LMWH zależy głównie od ich wpływu na czynnik Xa, LMWH nie ma właściwości antytrombiny i dlatego nie powoduje hipokoagulacji. Ponadto LMWH sprzyja aktywacji fibrynolizy poprzez uwalnianie tkankowego aktywatora plazminogenu ze śródbłonka. Kontrola leczenia LMWH odbywa się na podstawie oceny aktywności anty-Xa i u większości pacjentów nie jest wymagana. Konieczne jest kontrolowanie leczenia LMWH u dzieci, zwłaszcza małych dzieci, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (filtracja poniżej 30 ml / min), u pacjentów z onkopatologią oraz przy dużym ryzyku krwawienia.

Generalnie LMWH należy skierować do grupy leków z wyboru w profilaktyce i leczeniu powikłań zakrzepowych, gdyż mają one bardziej przewidywalne działanie przeciwzakrzepowe, działają długotrwale, co determinuje możliwość ich podawania 1–2 razy dziennie, w większości przypadków nie wymagają regularnego monitorowania laboratoryjnego. LMWH są oporne na działanie czynnika antyheparynowego płytek krwi, dlatego około 10 razy rzadziej niż UFH powodują trombocytopenię indukowaną heparyną. LMWH w mniejszym stopniu niż UFH przyczynia się do rozwoju osteoporozy [4, 23, 24, 32].

W ostatnich latach LMWH stała się bardziej dostępna i jest coraz częściej stosowana jako alternatywa dla heparyny zarówno w leczeniu, jak i zapobieganiu zakrzepicy u dzieci. Według piśmiennictwa LMWH u dzieci jest równie skuteczna i dobrze tolerowana jak UFH i łatwiejsza do podania. Koszty nabycia LMWH są rekompensowane przez prostszy monitoring laboratoryjny i skrócenie czasu pobytu w szpitalu.

Wskazania do przepisania HNF i LMWH obejmują wszystkie przypadki związane z koniecznością pilnej i intensywnej hipokoagulacji: ostra zakrzepica wymagająca pilnej interwencji medycznej (zakrzepica żył głębokich, zatorowość tętnic płucnych i naczyń mózgowych, ostry zawał mięśnia sercowego i spowodowane nią powikłania zakrzepowo-zatorowe), zabieg operacyjny i naczynia krwionośne, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (zespół DIC) itp..

Bezpośrednie antykoagulanty są stosowane w metodach pozaustrojowych (hemosorpcja, hemodializa, dializa otrzewnowa) w obecności trombinemii, którą rozpoznaje się z uwzględnieniem parametrów fibrynopeptydu A, D-dimeru, fragmentów protrombiny 1 + 2, kompleksu trombina-antytrombina III, rozpuszczalnych kompleksów fibryna-monomer (RFMK ), fibrynogen. Trombinemia jest ważnym predyktorem zagrożenia zakrzepowego, a dynamiczna kontrola jej ciężkości jest skuteczną metodą oceny leczenia. Znaczący wzrost poziomu D-dimeru, kompleksu trombina-antytrombina III oraz fragmentów protrombiny 1 + 2 obserwuje się w zakrzepicy, zatorowości płucnej oraz już w początkowych stadiach rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, co decyduje o znaczeniu diagnostycznym tych markerów. Jednocześnie należy zauważyć, że badanie D-dimeru ma ograniczone znaczenie w diagnostyce zakrzepicy u noworodków, gdyż znaczne wahania jego poziomu w tym wieku obserwuje się również u dzieci zdrowych [10]..

UFH jest preferowana w trudnych przypadkach z wysokim ryzykiem krwawienia i koniecznością szybkiego przerwania leczenia heparyną. UFH znajdują zastosowanie w krążeniu pozaustrojowym w kardiochirurgii, natomiast monitoring prowadzony jest na podstawie oceny krzepnięcia krwi bezpośrednio przy łóżku pacjenta.

LMWH są szeroko stosowane w zapobieganiu zakrzepicy w wadach serca, zapobieganiu i leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u dorosłych. Dane z metaanalizy wskazują, że LMWH jest skuteczniejsza jako początkowa terapia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u dorosłych niż UFH, ponieważ zapewnia znacznie mniejszą częstość masywnych krwawień na początku leczenia i wyższe wskaźniki przeżycia całkowitego [31]. Korzyści z LMWH odnotowano również u dzieci z ciężką zakrzepicą żylną [9]. Należy podkreślić, że optymalny czas trwania leczenia przeciwzakrzepowego po epizodzie zakrzepicy żylnej powinien być ustalany indywidualnie, biorąc pod uwagę ocenę ryzyka nawrotu zakrzepicy po przerwaniu leczenia oraz ryzyka krwawienia w trakcie jego dalszej realizacji, w szczególności najdłuższa terapia wskazana jest u dzieci z aPL i nowotworami złośliwymi [12]..

Przeciwwskazaniami do stosowania bezpośrednich antykoagulantów są hipokoagulacja różnego pochodzenia (hemofilia itp.), Krwawienie, wrzód trawienny żołądka lub dwunastnicy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego w ostrej fazie z ryzykiem krwawienia, trombocytopenia wywołana heparyną w wywiadzie dysfunkcji wątroby i nerek.

Pośrednie antykoagulanty

Leki przeciwpadaczkowe są lekami z wyboru w długotrwałej profilaktyce powikłań zakrzepowych. Zgodnie z zaleceniami dorośli pacjenci z żylną chorobą zakrzepowo-zatorową otrzymują UFH dożylnie lub LMWH podskórnie przez co najmniej 5–7 dni, po czym przejście na leczenie antagonistami witaminy K przeprowadza się przez 3 miesiące lub dłużej [30]. Obecnie warfaryna uznawana jest za „złoty standard” leków z tej grupy ze względu na jej niższą toksyczność, szybkie działanie i krótki (około 2 dni) efekt. Warfaryna jest pochodną kumaryny. Głównym mechanizmem jej działania jest blokowanie końcowego etapu syntezy (γ-karboksylacji) w komórkach wątroby czynników krzepnięcia krwi zależnych od witaminy K - czynników VII, X, IX i II (protrombina), a także w mniejszym stopniu dwóch antykoagulantów - białek C i S Pod wpływem AED powstają nieaktywne cząsteczki białek czynników VII, X, IX i II, które nie biorą udziału w procesie krzepnięcia krwi, w wyniku czego dochodzi do hipokoagulacji, która zapobiega tworzeniu się trombiny, rozwojowi i progresji zakrzepicy zatorowej. Tempo spadku aktywności powyższych czynników nie jest takie samo. Przede wszystkim zmniejsza się aktywność czynnika VII, a wreszcie protrombiny (około 4 dni po rozpoczęciu przyjmowania leku). W toku ostatnich badań stwierdzono, że w celu uzyskania wyraźniejszego działania przeciwzakrzepowego istotne znaczenie ma obniżenie zawartości protrombiny w osoczu [18], dlatego przy przechodzeniu pacjenta z leczenia UFH lub LMWH na terapię podtrzymującą lub profilaktykę warfaryną należy przepisać tę ostatnią dni przed zniesieniem heparyn, aby wybrać optymalną dawkę leku.

Terapeutycznemu i profilaktycznemu stosowaniu warfaryny powinna towarzyszyć systematyczna kontrola laboratoryjna. Celem kontroli laboratoryjnej w leczeniu LPP jest potrzeba uzyskania i utrzymania na wymaganym poziomie działania hipokoagulacyjnego tych leków przy minimalnym ryzyku powikłań krwotocznych. W 1937 roku A. J. Quick i współautorzy zaproponowali zastosowanie wskaźnika czasu protrombinowego do oceny stopnia hipokoagulacji [27]. Obecnie wyniki testu protrombiny są zwykle oceniane za pomocą wskaźnika - International Normalized Ratio (INR). INR pozwala na matematyczną korektę, która standaryzuje czas protrombinowy różnych tromboplastyn o różnej czułości. Doustne leki przeciwzakrzepowe są coraz częściej stosowane w praktyce pediatrycznej, dlatego konieczne jest rozszerzenie możliwości monitoringu laboratoryjnego dzieci w miejscu zamieszkania oraz ich samokontroli.

Indywidualna wrażliwość na warfarynę wynika przede wszystkim z polimorfizmu cytochromu P450CYP2C9, który jest kluczowym enzymem w utlenianiu i usuwaniu warfaryny [6]. Właściwości farmakokinetyczne warfaryny zależą od strukturalnego polimorfizmu genu cytochromu CYP2C9, który metabolizuje warfarynę. Aktywność katalityczna CYP2C9 jest decydującym czynnikiem w określaniu stężenia warfaryny w osoczu krwi. Do tej pory zidentyfikowano sześć wariantów polimorfizmu strukturalnego. Te alleliczne warianty genu nazwano CYP2C9 * 1 (allel „dziki”), CYP2C9 * 2 (Arg144Cys) i CYP2C9 * 3 (Ile 359Leu). Aktywność katalityczna enzymu kodowanego przez allele CYP2C9 * 2 i CYP2C9 * 3 jest zmniejszona w stosunku do CYP2C9 * 1. Wykazano, że wymagana dzienna dawka warfaryny u nosicieli zmutowanych alleli CYP2C9 * 2 i CYP2C9 * 3 jest istotnie niższa niż u osób z „dzikim” genotypem [17], a ryzyko wystąpienia powikłań krwotocznych jest większe. U pacjentów z APS często obserwuje się oporność na warfarynę, która ma charakter genetyczny (mutacja czynników krzepnięcia V i II). W takich sytuacjach konieczne jest przepisanie kilkukrotnie większej dawki warfaryny niż zwykle. Określenie wariantów alleli CYP2C9 * 2 i CYP2C9 * 3 u pacjentów jest konieczne w celu zoptymalizowania czasu doboru wymaganej dawki warfaryny i zapobiegania rozwojowi powikłań krwotocznych. Tak więc podczas badania 24 dzieci z toczniem rumieniowatym układowym w naszej klinice, alleliczne warianty CYP2C9 * 1, CYP2C9 * 2 i CYP2C9 * 3 wykryto odpowiednio u 62,5, 25,0 i 12,5% pacjentów, co jest porównywalne z częstością wariantów allelicznych. gen CYP2C9 w populacji w badaniu OV Sirotkina i wsp. [3]. Terapia warfaryną u tych dzieci wymagała ściśle indywidualnego podejścia..

Leczenie powikłań zakrzepowych u dzieci doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi było przedmiotem aktywnych badań i dyskusji w ostatnim dziesięcioleciu, jednak zalecenia dotyczące stosowania LPP u dzieci w różnym wieku są nadal opracowywane. Dlatego autorzy badań prospektywnych przeprowadzonych w Kanadzie i Argentynie, podkreślając trudności stosowania warfaryny u dzieci, zwrócili uwagę, że pacjenci poniżej 12 miesiąca życia wymagają stosunkowo dużych dawek do osiągnięcia i utrzymania INR w wymaganym przedziale terapeutycznym, szybszej korekty terapii, gdy INR zmienia się w celu uniknięcia przedawkowania narkotyków, częstsza kontrola laboratoryjna przy doborze dawki, a następnie rzadziej - przy jej utrzymaniu [5].

W 2000 r. VI Consensus Conference on Antithrombotic Therapy American College of Thoracic Physicians dokonała przeglądu zakresu terapeutycznych wartości INR i wskazań do stosowania LPP [25], w szczególności przy ustalaniu zalecanych wartości INR u pacjentów z APS w zakresie 2,0–3,0 [ 25]. Dane z badań prospektywnych wskazują, że u chorych z wiarygodnym wtórnym i pierwotnym APS leczonych dużymi dawkami warfaryny, która pozwala na utrzymanie stanu hipokoagulacji na poziomie 3,0–4,0 według INR, obserwuje się istotne zmniejszenie częstości nawrotów zakrzepicy [8] związanej z jednakże wraz z rozwojem powikłań krwotocznych. Tymczasem naukowcy odkryli niedawno, że leczenie warfaryną w stosunkowo niskiej dawce (INR w granicach 1,5–2,5) jest równie skuteczne w zapobieganiu nawrotom zakrzepicy żylnej w APS, jak stosowanie wyższych dawek leku [1].

Jeśli nie można zastosować warfaryny, można zastosować LMWH w celu długoterminowego zapobiegania zakrzepicy. Leczenie LMWH jest bezpieczniejsze niż leczenie antagonistami witaminy K, dlatego lepiej jest je przepisać niektórym pacjentom mieszkającym w odległych rejonach, którzy nie chcą regularnie monitorować laboratorium lub mają przeciwwskazania do stosowania antagonistów witaminy K. Dane z metanalizy wskazują, że LMWH jest równie skuteczna jak i warfaryna w zapobieganiu nawrotom zakrzepicy żylnej, ale droższe [16, 30].

Leki przeciwpłytkowe - leki zmniejszające czynność czynnościową płytek krwi, stosowane są w profilaktyce i łagodzeniu zakrzepicy w łożysku tętniczym i mikrokrążeniu. Leki przeciwpłytkowe stosowane w praktyce klinicznej obejmują trzy główne grupy leków: kwas acetylosalicylowy (ASA), tienopirydyny i blokery receptorów płytkowej glikoproteiny IIb / IIIa. Skuteczność leczenia lekami przeciwpłytkowymi ocenia się na podstawie badania dynamiki aktywności płytek krwi w postaci adhezyjnej agregacji. Kryterium skuteczności terapii ASA, zgodnie z agregatogramem, to zmniejszenie agregacji płytek krwi indukowanej kolagenem i adenozynodifosforanem (ADP) do 20%; dla tienopirydyn - zmniejszenie indukowanej przez ADP agregacji płytek krwi.

Środki przeciwpłytkowe można stosować samodzielnie lub jako uzupełnienie leków przeciwzakrzepowych. Najszerzej stosowany jest ASA jako środek przeciwpłytkowy, dla dorosłych zalecana dawka to 75–150 mg / dobę, dla dzieci - 1,5 mg / kg / dobę [14]. Wyniki prospektywnego, wieloośrodkowego badania wykazały podobną skuteczność ASA i LMWH w zapobieganiu nawrotom zakrzepicy u dzieci z udarem niedokrwiennym [29]. Jednocześnie pojawiają się doniesienia o możliwości leczenia skojarzonego LPP i niskimi dawkami ASA przy niewystarczającej skuteczności monoterapii warfaryną [28]. Jednym z problemów wymuszających poszukiwania nowych leków przeciwpłytkowych jest oporność na ASA, charakteryzująca się niezdolnością leku do zapobiegania rozwojowi powikłań zakrzepowych poprzez odpowiednie hamowanie wytwarzania tromboksanu A2. Oporność na ASA wykrywa się u 5–45% pacjentów, zarówno wśród różnych grup pacjentów, jak iu osób zdrowych. Wśród przyczyn oporności na ASA są brane pod uwagę: polimorfizm i / lub mutacja genu cyklooksygenazy-1; możliwość tworzenia tromboksanu A2 w makrofagach i komórkach śródbłonka za pomocą cyklooksygenazy-2; polimorfizm receptora płytkowego IIb / IIIa; aktywacja płytek krwi innymi drogami, które nie są blokowane przez ASA.

Tienopirydyny (tiklopidyna, klopidogrel) - hamują zależny od ADP szlak agregacji płytek krwi, ich działanie przebiega wolniej niż ASA, dlatego na początku terapii stosuje się dawki nasycające leków. Wśród niepożądanych skutków ubocznych tienopirydyn należy wymienić możliwość wystąpienia plamicy małopłytkowej i neutropenii na początku leczenia z kolejnymi nawrotami, rzadziej obserwowanymi przy leczeniu klopidogrelem. Klopidogrel jest stosowany jako alternatywa dla ASA, jeśli nie ma możliwości zastosowania tego ostatniego np. W kardiochirurgii.

Różne mechanizmy działania przeciwpłytkowego tienopirydyn i ASA dają możliwość skojarzonego stosowania tych leków. Zatem wyniki różnych międzynarodowych wieloośrodkowych badań z randomizacją potwierdziły zalety terapii skojarzonej klopidogrelem w skojarzeniu z ASA w porównaniu z monoterapią ASA lub ASA i placebo u dorosłych pacjentów z chorobami układu krążenia i wykazały dobrą tolerancję leku [13]. Trudności w stosowaniu tienopirydyn w praktyce pediatrycznej wiążą się z brakiem opracowanych dawek dla dzieci. Jednocześnie analiza doświadczeń ze stosowaniem klopidogrelu u 15 dzieci z wadami serca w szpitalu dziecięcym w Toronto [7] w dawkach 1–6 mg / kg / dobę przez 1–6 miesięcy wykazała obiecujące zastosowanie leku w profilaktyce nawrotów zakrzepicy przy stosunkowo niewielkiej częstości powikłań.... Jako dawkę początkową klopidogrelu dla dzieci autorzy określają 1 mg / kg / dobę.

Wśród nowych i obiecujących leków są blokery receptorów glikoproteinowych IIb / IIIa, które zapobiegają tworzeniu się wiązań płytek krwi z fibrynogenem i fibronektyną, wpływając na główny mechanizm agregacji płytek. Badania wykazały wysoką skuteczność tych leków u dorosłych pacjentów z profilem kardiologicznym, ale praktycznie nie ma informacji na temat stosowania takich leków u dzieci. W dostępnej literaturze natknęliśmy się tylko na jeden przekaz dotyczący skutecznego stosowania abciximabu w kompleksowym leczeniu dzieci z chorobą Kawasaki. Autorzy zauważyli, że dołączeniu leku do standardowej terapii towarzyszyła duża regresja średnicy tętniaków wieńcowych we wczesnych stadiach choroby [20].

Zatem leczenie i zapobieganie powikłaniom zakrzepowym jest jednym z najpilniejszych, wielodyscyplinarnych problemów współczesnej pediatrii, który nie został jeszcze rozwiązany. Konieczność poprawy opieki medycznej nad dziećmi wymaga zwrócenia uwagi pediatrów na poszukiwanie najbardziej optymalnych schematów terapii przeciwzakrzepowej dla dzieci w różnym wieku.

Literatura
  1. Alekberova ZS, Reshetnyak TM, Kosheleva NM i wsp.Zespół antyfosfolipidowy w toczniu rumieniowatym układowym: ocena kryteriów diagnostycznych i klasyfikacyjnych // Medycyna kliniczna. 1996. Nr 6. Str. 39–42.
  2. Nasonov E.L., Ivanova M.M. Leki przeciwmalaryczne (aminochinolina): nowe właściwości farmakologiczne i perspektywy zastosowania klinicznego // Farmakologia kliniczna. Terapia. 1998. Nr 3. Str. 65–68.
  3. Sirotkina O.V., Ulitina A.S., Taraskina A.E., Kadinskaya M.I., Vavilova T.V., Pchelina S.N., Schwartz E.I. Alleliczne warianty CYP2C9 * 2 i CYP2C9 * 3 genu cytochromu CYP2C9 w populacji St. Petersburga i ich znaczenie kliniczne w terapii przeciwzakrzepowej warfaryną // Russian Journal of Cardiology. 2004. Nr 6. Str. 47–50.
  4. Shilova A. N., Khodorenko S. A., Vorobiev P. A. i wsp. Badanie porównawcze skuteczności prewencyjnego stosowania heparyn niefrakcjonowanych i niskocząsteczkowych w leczeniu chirurgicznym pacjentów z rakiem // Gerontologia kliniczna. 2002. T. 8. Nr 4. Str. 11-17.
  5. Bonduel M. M. Doustna terapia przeciwzakrzepowa u dzieci // Thromb. Res. 2006: 118: 85–94.
  6. Crowther M. A., Ginsberg J. S., Julian J. i in. Porównanie dwóch intensywności warfaryny w zapobieganiu nawrotom zakrzepicy u pacjentów z zespołem przeciwciał antyfosfolipidowych // Nowość. Engl. J. Med. 2003; 349: 1133-1138.
  7. Finkelstein Y., Nurmohamed L., Avner M. i wsp. Stosowanie klopidogrelu u dzieci // J. Pediatr. 2005; 147: 657-661.
  8. Harrison L., Johnston M., Massicotte M. P. i wsp. Porównanie dawek nasycających 5 mg i 10 mg na początku terapii warfaryną // Ann. Stażysta. Med. 1997; 126: 133-136.
  9. Jilma B., Kamath S., Lip G. Y. H. Terapia przeciwzakrzepowa w szczególnych okolicznościach. II - Trombofilia u dzieci i stany różne // BMJ. 2003; 326: 37-40.
  10. John C. M., Harkensee C. Środki trombolityczne w zakrzepicy tętniczej i żylnej u noworodków // The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2005; 25: CD004342.
  11. Kandiah D. A., Krilis S. A. Immunologia przeciwciał antyfosfolipidowych i ich interakcja z białkami osocza // Lupus. 1996; 5: 153-155.
  12. Kearon C.Czas trwania leczenia przeciwzakrzepowego żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej // J. Zakrzepica. Tromboliza. 2001; 12: 59–65.
  13. Keller T. T., Squizzato A., Weeda V. B., Middeldorp S. Clopidogrel i aspiryna kontra aspiryna w zapobieganiu chorobom sercowo-naczyniowym u osób z grupy wysokiego ryzyka // The Cochrane Database of Systematic Reviews 2005; 1: CD005158.
  14. Kutteh W. H. Przeciwciała antyfosfolipidowe i reprodukcja // J. Reprod. Immunol. 1997; 35: 151-171.
  15. Lee A. C. W., Li C. H., Szeto S. C., Ma E. S. K. Symptomatic venous thromboembolism in Hong Kong Chinese Children // Hong Kong Med. J. 2003; 9: 259-262.
  16. Merkel N., Gunther G., Schobess R. Długotrwałe leczenie zakrzepicy enoksaparyną u dzieci i młodzieży // Acta. Haematol. 2006; 115: 230-236.
  17. Miners J. O., Birkett D. J. Cytochrome P. 450 CYP2C9: enzym o dużym znaczeniu w metabolizmie leków u ludzi // Br. J. Clin. Pharmacol. 1998; 45: 25-538.
  18. Mitchell L., Abshire T., Hanna K. i wsp. Supranormalizujący poziom antytrombiny jest bezpieczny u dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną leczonych L-asparaginazą: wyniki badania PARKAA [streszczenie] // Krew. 1999; 94 (suplement): 27.
  19. Monagle P., Adams M., Mahoney M. i in. Wynik choroby zakrzepowo-zatorowej u dzieci: raport z Canadian Childhood Thrombophilia Registry // Pediatr. Res. 2000; 47: 763-766.
  20. Monagle P., Chan A., Massicotte P., Chalmers E., Michelson A. D., Antithrombotic Therapy in Children: the Seventh ACCP Conference on Antithrombotic and Thrombolytic Therapy // Chest. 2004; 126: 645-687.
  21. Nowak-Gottl U., Duering C., Kempf-Bielack B., Strater R. Choroby zakrzepowo-zatorowe u noworodków i dzieci // Pathophysiol. Haemost. Thromb. 2003/2004; 33: 269-274.
  22. Ogasawara M., Aoki K., Matsuura E., Kunimatsu M. Przeciwciała antykardiolipinowe u pacjentek z utratą ciąży indukują produkcję czynnika Xa w obecności beta 2-glikoproteiny I // Amer. J. Reprod. Immunol. 1995; 34: 269-273.
  23. Perona A., Galligani L. Zespół kliniczny związany z przeciwciałami antyfosfolipidowymi. Diagnoza do potwierdzenia po długiej obserwacji // Minerva. Pediatr. 1995; 47: 39–41.
  24. Petri M. Oparte na dowodach zarządzanie zakrzepicą w zespole przeciwciał antyfosfolipidowych // Curr. Rheumatol. Raport. 2003; 5: 370-373.
  25. Severin T., Sutor A. H. Heparyna-induced trombocytopenia in pediatrics n // Semin. Thromb. Hemost. 2001; 27: 293-299.
  26. Solymar L., Rao P. S., Mardini M. i wsp. Protetyczne zastawki u dzieci i młodzieży // Popr. Serce. J. 1991; 121: 557-568.
  27. Stein P. D., Alpert J. S., Bussey H. I., Dalen J. E., Turpie A. G. Terapia przeciwzakrzepowa u pacjentów z mechanicznymi i biologicznymi protezami zastawek serca // Klatka piersiowa. 2001; 119 (Suppl): 220-227.
  28. Steward D. J., Haining R. L., Henne K. R. i in. Genetyczny związek między wrażliwością na warfarynę a ekspresją CYPC9 * 3 // Farmakogenetyka. 1997; 7: 361-367.
  29. Strater R., Kurnik K., Heller C. i wsp. Aspiryna a heparyna drobnocząsteczkowa w małych dawkach: terapia przeciwzakrzepowa u dzieci z udarem niedokrwiennym: prospektywne badanie kontrolne // Udar. 2001; 32: 2554–2558.
  30. Van der Heijden J. F., Hutten B. A., Buller H. R., Prins M. H. // Antagoniści witaminy K lub heparyna drobnocząsteczkowa do długotrwałego leczenia objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej // The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2001; 1: CD002001.
  31. Van Dongen C. J. J., van den Belt A. G. M., Prins M. H., Lensing A. W. A. ​​Stała dawka podskórnej heparyny o małej masie cząsteczkowej a skorygowana dawka niefrakcjonowanej heparyny w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej // The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2004; 18: CD001100.
  32. Von Landenberg P., von Landenberg C., Scholmerich J., Lackner K. J. Antiphospholipid syndrome. Patogeneza, podstawy molekularne i aspekty kliniczne // Med. Clin. 2001; 96: 331-342.
  33. Van Ommen C. H., Heijboer H., Buller H. R. i wsp. Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa w dzieciństwie: potencjalny dwuletni rejestr w Holandii // J. Pediatr. 2001; 139: 676-681.
  34. Williams A. N. Udar z dzieciństwa: poza ponownym wynalezieniem koła // Eur. J. Paediatr. Neurol. 2000; 4: 103-107.

N. S. Podchernyaeva, doktor nauk medycznych, profesor
M. F. Mehrabyan
N. D. Vashakmadze
S. G. Nesterova
MMA im. I.M.Sechenova, Moskwa

Co to są antykoagulanty, które z nich są klasyfikowane jako leki bezpośrednie i pośrednie

Aby uniknąć powstawania zakrzepów krwi, jako niebezpiecznych zakrzepów krwi, w klasyfikacji leków istnieje grupa farmakologiczna zwana antykoagulantami - lista leków znajduje się w każdym podręczniku medycznym. Takie leki zapewniają kontrolę lepkości krwi, zapobiegają wielu patologicznym procesom i skutecznie leczą poszczególne choroby układu krwiotwórczego. Aby powrót do zdrowia był ostateczny, pierwszym krokiem jest zidentyfikowanie i usunięcie czynników krzepnięcia..

Co to są antykoagulanty

Są to przedstawiciele osobnej grupy farmakologicznej, produkowanej w postaci tabletek i zastrzyków, które mają na celu zmniejszenie lepkości krwi, zapobieganie zakrzepicy, zapobieganie udarowi, w kompleksowej terapii zawału mięśnia sercowego. Takie leki nie tylko skutecznie zmniejszają krzepliwość ogólnoustrojowego przepływu krwi, ale także utrzymują elastyczność ścian naczyń. Przy zwiększonej aktywności płytek krwi antykoagulanty blokują tworzenie się fibryny, co jest istotne dla skutecznego leczenia zakrzepicy.

Wskazania do stosowania

Antykoagulanty są stosowane nie tylko w skutecznej profilaktyce zakrzepicy z zatorami, taka wizyta jest odpowiednia ze zwiększoną aktywnością trombiny i potencjalnym zagrożeniem tworzenia się skrzepów niebezpiecznych dla ogólnoustrojowego przepływu krwi w ścianach naczyń. Stężenie płytek krwi stopniowo spada, krew osiąga dopuszczalny przepływ, choroba ustępuje. Lista leków dopuszczonych do użytku jest obszerna i są przepisywane przez specjalistów na:

  • miażdżyca;
  • choroby wątroby;
  • Zakrzepica żył;
  • choroby naczyniowe;
  • zakrzepica żyły głównej dolnej;
  • choroba zakrzepowo-zatorowa;
  • skrzepy krwi żył hemoroidalnych;
  • zapalenie żyły;
  • urazy o różnej etiologii;
  • żylaki.
  • Pomysły na osobisty pamiętnik własnymi rękami: jak pięknie ozdobić
  • No-shpa - co pomaga: stosowanie leku na ból
  • Jak przetrwać rozwód z mężem jest łatwiejsze. Porady psychologa, jak zachować się po rozwodzie, wideo

Klasyfikacja

Istnieje oczywista korzyść z naturalnych antykoagulantów, które są syntetyzowane przez organizm i przeważają w stężeniach wystarczających do kontrolowania lepkości krwi. Jednak naturalne inhibitory krzepnięcia mogą być podatne na szereg procesów patologicznych, dlatego konieczne staje się wprowadzenie syntetycznych antykoagulantów do złożonego schematu leczenia. Przed ustaleniem listy leków pacjent powinien skontaktować się z lekarzem prowadzącym, aby wykluczyć potencjalne komplikacje zdrowotne.

Bezpośrednie antykoagulanty

Lista takich leków ma na celu hamowanie aktywności trombiny, zmniejszanie syntezy fibryny i normalną czynność wątroby. Są to heparyny o działaniu miejscowym, podawane podskórnie lub dożylnie, niezbędne w leczeniu żylaków kończyn dolnych. Składniki aktywne są produktywnie wchłaniane do krążenia ogólnoustrojowego, działają przez cały dzień, skuteczniej podawane podskórnie niż doustnie. Wśród heparyn drobnocząsteczkowych lekarze wyróżniają następującą listę leków przeznaczonych do miejscowego, dożylnego lub wewnętrznego podawania heparyn:

  • Fraxiparine;
  • Żel Lioton;
  • Clexane;
  • Maść heparynowa;
  • Fragmin;
  • Hepatrombina;
  • Wodorocytrynian sodu (heparyna jest podawana dożylnie);
  • Clevarin.

Pośrednie antykoagulanty

Są to długo działające leki, które działają bezpośrednio na krzepliwość krwi. Pośrednie antykoagulanty przyczyniają się do powstawania protrombiny w wątrobie, zawierają cenne dla organizmu witaminy w składzie chemicznym. Na przykład warfaryna jest przepisywana na migotanie przedsionków i sztuczne zastawki serca, podczas gdy zalecane dawki aspiryny są w praktyce mniej wydajne. Lista leków to następująca klasyfikacja serii kumaryn:

  • monokumaryny: Warfaryna, Sinkumar, Mrakumar;
  • indandions: Phenilin, Omefin, Dipaxin;
  • dikumaryny: dikumaryna, tromexan.
  • Zupa selerowa: przepisy
  • Najsmaczniejsza jest marynata wieprzowa
  • Zapalenie błony śluzowej języka

Aby szybko normalizować krzepliwość krwi i zapobiegać zakrzepicy naczyniowej po zawale mięśnia sercowego lub udarze, lekarze zdecydowanie zalecają doustne leki przeciwzakrzepowe zawierające w składzie chemicznym witaminę K. Tego rodzaju leki przepisuj na inne patologie układu sercowo-naczyniowego, skłonne do przewlekłego przebiegu, nawroty. W przypadku braku rozległej choroby nerek należy podkreślić następującą listę doustnych leków przeciwzakrzepowych:

  • Sincumar;
  • Warfarex;
  • Acenokumarol;
  • Neodikumaryna;
  • Phenylin.

Antykoagulanty PLA

To nowa generacja doustnych i pozajelitowych antykoagulantów, opracowywanych przez współczesnych naukowców. Zaletą takiej recepty jest szybki efekt, całkowite bezpieczeństwo pod względem ryzyka krwawienia oraz odwracalne zahamowanie trombiny. Jednak są też wady takich doustnych antykoagulantów, a oto ich lista: krwawienie do przewodu pokarmowego, obecność skutków ubocznych i przeciwwskazań. Ponadto, aby zapewnić długotrwały efekt terapeutyczny, inhibitory trombiny należy przyjmować przez długi czas, bez naruszania zalecanych dawek dziennych..

Leki są uniwersalne, ale ich działanie w chorym organizmie jest bardziej selektywne, tymczasowe i wymaga długotrwałego stosowania. W celu normalizacji krzepnięcia krwi bez poważnych powikłań zaleca się przyjmowanie jednego z podanych leków doustnych antykoagulantów nowej generacji:

  • Apixaban;
  • Rywaroksaban;
  • Dabigatran.

Cena antykoagulantu

Jeśli konieczne jest jak najszybsze zmniejszenie krzepliwości krwi, lekarze ściśle ze względów medycznych zalecają przyjmowanie antykoagulantów - lista leków jest obszerna. Ostateczny wybór zależy od właściwości farmakologicznych konkretnego leku, kosztu w aptekach. Ceny są różne, ale efekt terapeutyczny wymaga większej uwagi. Poniżej możesz bardziej szczegółowo zapoznać się z cenami w Moskwie, ale nie zapomnij o głównych kryteriach takiego zakupu. Więc:

Nazwa antykoagulanta - z listy leków

Wideo

Opinie

Marina, 29 lat Od dzieciństwa mam zaburzenia krzepliwości krwi. Nie wiedziałem nic o antykoagulantach jako grupie farmakologicznej. Lekarz zalecił codzienne przyjmowanie tabletki aspiryny. Tak więc od kilku lat kontynuuję tę procedurę. Ponieważ nie ma problemów zdrowotnych, myślę, że ten lek działa. Tani i zły.

Alexandra, 37 lat Z listy wybrałem dla siebie lekarstwo Rivaroxaban. Lek jest nowy, ale skuteczny - zapewnia skuteczną profilaktykę zakrzepicy. W naszej rodzinie taka choroba jest dziedziczona przez linię żeńską, więc zawczasu martwiłem się o publicznie dostępne środki zapobiegawcze. Lek jest niedrogi, bez reklamacji.

Victoria, 32 lata Od kilku lat mam żylaki. Żyły nie tylko powodowały silny kompleks niższości, ale także okresowo bolały. Pomógł mi lek Lioton żel z listy bezpośrednich antykoagulantów. Lek działa szybko, dodatkowo łagodzi wzmożone zmęczenie kończyn po całym dniu pracy.

Valentina, 41 lat Z listy leków mogę pochwalić warfarynę, która działa szybko i precyzyjnie na problemy zdrowotne. Rok temu lekarz zdiagnozował u mnie microstroke, a dla mnie było to zupełnie nieoczekiwane - najwyraźniej cierpiała na nogach. Natychmiast przepisali ten lek do szybkiej rehabilitacji. Lek pomógł, skutki uboczne nie wystąpiły, chociaż były zagrożone.

Antykoagulanty dla dzieci

Wydanie sieciowe „On the baby” jest zarejestrowane przez Federalną Służbę Nadzoru Komunikacji, Informatyki i Mediów (Roskomnadzor).

Certyfikat EL nr FS77-77297 z dnia 25 grudnia 2019 r. Redaktor naczelny - V.S. Lazutin Założyciel - MEDIALIGHT LLC.

Wiadomości i komentarze czytelników serwisu mogą być publikowane bez wcześniejszej edycji. Redakcja zastrzega sobie prawo do usunięcia ich z serwisu lub ich edycji, jeżeli te wiadomości i komentarze stanowią nadużycie wolności mediów lub inne wymogi prawne.

Zabrania się wykorzystywania jakichkolwiek materiałów bez naszej uprzedniej pisemnej zgody..

Jaka jest nowa lista leków na COVID-19 opublikowana przez Ministerstwo Zdrowia?

Rosyjskie Ministerstwo Zdrowia rozszerzyło listę leków, które można przepisać w leczeniu COVID-19 u dorosłych. W piątej wersji tymczasowych wytycznych dotyczących zapobiegania, diagnostyki i leczenia nowego zakażenia koronawirusem opublikowanych przez agencję wymieniono hydroksychlorochinę, chlorochinę, meflochinę, azytromycynę, tocilizumab, nadroparynę wapniową, lopinawir i rytonawir, rekombinowany interferon beta-1b i rekombinowany interferon alfa..

Jak stwierdzono w zaleceniach, głównym podejściem do terapii COVID-19 powinno być proaktywne przepisanie leczenia przed wystąpieniem pełnego zespołu objawów zagrażających życiu, tj. Zapalenia płuc, zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) i posocznicy. Pacjenci zakażeni SARS-CoV-2 powinni otrzymać wspomagającą terapię patogenetyczną (ukierunkowaną na mechanizmy rozwoju choroby) i objawową (mającą na celu złagodzenie stanu ogólnego i złagodzenie objawów).

Jakie są wskazania do stosowania leków zawartych w nowym podręczniku szkoleniowym?

Wśród leków, które Ministerstwo Zdrowia uważa za obiecujące w leczeniu COVID-19, jest grupa leków przeciwmalarycznych: chlorochina, hydroksychlorochina, meflochina. Leki te są stosowane w leczeniu malarii i niektórych innych zakażeń pierwotniakami. Chlorochina i hydroksychlorochina są również stosowane w leczeniu pacjentów z układowymi chorobami tkanki łącznej, takimi jak reumatoidalne zapalenie stawów i toczeń rumieniowaty.

Mechanizm działania leków przeciwmalarycznych na niektóre infekcje wirusowe nie jest w pełni poznany; opublikowane zalecenia wskazują na kilka możliwości ich wpływu na COVID-19. W szczególności leki zapobiegają przedostawaniu się wirusa do komórki i jego namnażaniu. W niewielkich badaniach klinicznych wykazano, że połączenie azytromycyny (półsyntetyczny antybiotyk z grupy makrolidów) z hydroksychlorochiną nasila działanie przeciwwirusowe tej ostatniej..

Inna grupa leków, lopinawir + rytonawir, jest inhibitorem proteazy HIV. Ich połączenie jest w stanie zahamować aktywność proteazy koronawirusa. Lek ten był wcześniej stosowany w leczeniu zakażenia MERS-CoV, a obecnie jest włączony do terapii zakażenia nowym koronawirusem SARS-CoV-2.

Badania wykazały, że monoterapia lopinawirem i rytonawirem w chorobach wywoływanych przez SARS-CoV-2 nie skracała pobytu w szpitalu i nie wykazywała większej skuteczności niż terapia standardowa. W związku z tym leczenie tymi lekami jest zalecane tylko wtedy, gdy istnieją przeciwwskazania do powołania chlorochiny, hydroksychlorochiny i meflochiny, zaznaczono w instrukcji.

Nadroparyna wapniowa to heparyna drobnocząsteczkowa, bezpośredni antykoagulant. Lek wpływa bezpośrednio na czynniki krzepnięcia krwi. Ma również właściwości przeciwzapalne i immunosupresyjne, nieznacznie obniża poziom cholesterolu i beta-lipoprotein w surowicy oraz poprawia przepływ wieńcowy..

Tocilizumab jest lekiem opartym na przeciwciałach monoklonalnych. Hamuje wielofunkcyjną cytokinę, interleukinę-6. Lek należy do grupy leków immunosupresyjnych, stosowany jest w leczeniu chorób reumatycznych stawów. W leczeniu COVID-19 środki oparte na tej substancji czynnej stosuje się u pacjentów o przebiegu umiarkowanym i ciężkim, z zespołem ostrej niewydolności oddechowej, ciężkim zespołem zagrażającym życiu.