Zakrzepica krętniczo-udowa

Zakrzepica krętniczo-udowa jest ostrą chorobą układu krążenia, chorobą żył biodrowych i udowych. W ICD 10 jest zaszyfrowany znakami I82.

Utrzymujące się zaburzenia przepływu krwi w układzie żył biodrowych, udowych powodują powstawanie na ich ścianach zakrzepów krwi, co dodatkowo utrudnia przepływ krwi. Ten typ zakrzepicy jest przypisany jako niezależna jednostka chorobowa w 10 rewizji International Classification of Diseases (ICD 10). Charakterystyczną cechą jest wysokie ryzyko rozwoju zatorowości płucnej.

Ogólne objawy

Manifestacje stanu patologicznego - silnie narastający obrzęk tkanek miękkich okolicy kości udowej, ogólnie kończyn dolnych. Skóra ud, brzucha nabiera fioletowego, szkarłatnego odcienia. Charakterystyczną cechą jest pojawienie się małych brązowawych plamek na skórze brzucha, kończynach dolnych, które utrzymują się pod naciskiem. Ból w okolicy pachwiny. Ogólna temperatura ciała wzrasta bez wyraźnego powodu. Leczenie antybiotykami nie działa.

W ostrym okresie przebiegu zakrzepica krętniczo-udowa ma nieco inny obraz kliniczny. Specyfika kliniki, leczenie zależy od ciężkości bolesnego procesu.

Lekarze dzielą ten proces na 2 główne etapy - prodromalny i wyraźny.

Etap prodromalny

Głównym objawem klinicznym tego etapu jest ból o różnej lokalizacji. Częściej dyskomfort jest zaburzony w dolnej ścianie brzucha.

Ból pojawia się w okolicy lędźwiowej, okolicy krzyżowej, nogi, podlega patologicznemu procesowi. Bolący, obolały ból. Temperatura ciała wzrasta. Jeśli w kończynach dolnych zaczyna się tworzenie skrzepliny, choroba może nie występować.

Etap ciężkich objawów

Objawy są reprezentowane przez określoną triadę:

  1. Wzrost masywnego obrzęku kończyny dolnej i podbrzusza;
  2. Przebarwienia skóry;
  3. Ostry ból w miejscu urazu.

Ból obejmuje okolice ud, mięśnie łydek, okolice pachwiny. Ból jest rozproszony, rozproszony, o dużym nasileniu. Obrzęk staje się masywny, obejmując powierzchnię kończyny od podeszwy do fałdu pachwinowego. W ciężkich przypadkach obrzęk obejmuje pośladki.

Klęsce kończyny towarzyszy silne uczucie pełności, ciężkości - nagromadzenie płynu w tkankach miękkich, ucisk tętnic. Powstaje skurcz tętnic, niedokrwienie kończyn dolnych. Oznaki niedokrwienia to utrata wrażliwości skóry, ostry ostry ból, niemożność określenia pulsacji tętnic.

Kolor skóry ma znaczenie diagnostyczne, wpływa na przepisane leczenie.

Skurcz tętnic spowodowany ciężkim obrzękiem powoduje bladość skóry. Pacjent skarży się na nieznośny ostry ból.

Jeśli odpływ krwi z kończyn dolnych jest upośledzony, nabierają one cyjanotycznego odcienia. Klęsce towarzyszy wzrost wzoru naczyniowego po dotkniętej stronie.

Flegmy biało-niebieskie

Czasami zakrzepica krętniczo-udowa jest ostra, zaczynając od pulsującego bólu, drętwienia nóg, zimnej skóry, jak tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa. Obrzęk szybko rośnie, palce stóp tracą zdolność poruszania się, wrażliwość dotykową i miejscowy spadek temperatury. Puls na głównych tętnicach kończyny dolnej przestaje być określany.

Stan ten nazywa się białymi bolesnymi flegmami. Występuje z powodu zakrzepicy gałęzi żył biodrowych głębokich, skurczu tętnic.

Jeśli ostra zakrzepica dotyczy wszystkich żył głębokich miednicy, ud, nóg, zwiększa się objętość, tkanki stają się gęste w dotyku. Powierzchnia uda jest ciemnofioletowa do prawie czarnej, pokryta pęcherzami z surowicą lub krwią. Ten typ nazywa się bólem niebieskiej flegmozy. Charakteryzuje się rozdzierającym bólem, brakiem pulsacji w tętnicach. Często stan kończy się zgorzelą kończyny, leczeniem chirurgicznym.

Ogólny stan pacjenta rzadko cierpi. W przypadku ogólnego złego samopoczucia zakrzepica spowodowała powikłania.

Terapia zachowawcza

Na początkowych etapach tworzenia się skrzepliny leczenie ma na celu rozpuszczenie skrzepliny.

Pacjent jest hospitalizowany w pozycji leżącej. Transport odbywa się ostrożnie. Wymagany jest odpoczynek w łóżku.

Jeśli niemożliwe jest przeprowadzenie badania ultrasonograficznego, flebografii, lekarz przepisze leki przeciwzakrzepowe bez badań. Co trzy dni przeprowadzana jest laboratoryjna kontrola wskaźnika protrombiny.

W ostrej postaci choroby przepisuje się:

  1. Antykoagulanty.
  2. Fibryna, trombolityki.
  3. Dezagreganty.
  4. Działa przeciwzapalnie, przeciwbólowo.
  5. Antybiotyki o szerokim spektrum działania do wtórnej infekcji.
  6. Miotropowe leki przeciwskurczowe.

Zaleca się pojedynczy wlew dożylny 5000 j. Heparyny, wlew kroplowy przeprowadza się z szybkością 1000 j. Na godzinę. Dzienna dawka heparyny wynosi do 40 000 jednostek. Leczenie kontynuuje się przez 7-10 dni, po czym dodaje się pośrednie antykoagulanty

Leczenie zakrzepicy krętniczo-udowej lekami z grupy trombolitycznej ma przeciwwskazania, jest przepisywane w 10% przypadków. Metoda jest dozwolona w pierwszych 6 godzinach rozwoju patologii, wymaga wstępnej instalacji filtra kava.

Jako miejscowy wpływ na skrzeplinę przez cewnik wstrzykuje się specjalny enzym - streptazę. Kontrole ultrasonograficzne są wymagane w ciągu pierwszych trzech dni.

Metody chirurgiczne

Leczenie chirurgiczne jest wymagane, jeśli istnieje wysokie ryzyko ciężkich powikłań.

Chirurgiczne wycięcie świeżego skrzepliny wykonuje się metodą wsteczną - wymaga zakrzepicy krętniczo-udowej lewej strony. Operacja wykonywana jest przez mały otwór w lewej żyle udowej. Jeśli ciśnienie żylne po prawej stronie jest silne, leczenie nie jest możliwe. Przeciwwskazanie - zrosty w świetle naczyń krwionośnych.

Usunięcie skrzepliny z rozwojem niebieskiej flegmazji metodą chirurgiczną wykonuje się, gdy leczenie zachowawcze jest nieskuteczne. W 80% przypadków zakrzep rozwija się ponownie. Istnieje duże prawdopodobieństwo zgonu w wyniku trombektomii z prawej gałęzi żyły biodrowej. Operacja po lewej stronie jest utrudniona ze względu na ścisłe przyleganie tętnicy, duże ryzyko krwawienia.

Trombektomia cewnikiem Fogarty'ego nie zawsze jest skuteczna z powodu częstych nawrotów. Leczenie jest możliwe w pierwszym tygodniu rozwoju patologii - skrzeplina nie jest mocno przytwierdzona do ściany naczynia.

Aby zapobiec rozwojowi PE, należy stosować filtry w świetle żyły udowej, biodrowej. Ustawiona poniżej tętnic nerkowych. Sonda jest wprowadzana przez skórę, gdzie filtr jest zwijany. Cewnik można wprowadzić do żyły udowej z przeciwnej strony. Powyżej poziomu filtra skrzeplina nie rośnie z powodu intensywnego przepływu krwi w tętnicach nerkowych.

Jeśli nie jest możliwe zainstalowanie filtrów, wykonuje się plikację żyły głównej dolnej. Poniżej tętnicy nerkowej ścianę żyły zszywa się metalowymi klipsami.

Środki mają przeciwwskazania. Służyć bardziej, aby zapobiec rozwojowi powtarzającej się zatorowości płucnej lub pływającej skrzepliny, co stwarza ryzyko zatorowości poszczególnych gałęzi tętnicy płucnej.

Po kilku dniach pacjentowi wolno dawkować ruch. Obowiązkowe stosowanie elastycznego bandażowania kończyn dolnych.

Niebieska flegmazja

Niebieskie flegmy to zagrażająca kończynom zakrzepica żył głębokich.

Objawy niebieskiej flegmy

W przypadku ciężkiej i rozległej DVT biodrowo-udowej kończyna dolna staje się opuchnięta, blada i bolesna. Ten stan jest znany jako białe bolesne zapalenie żył (phlegmasia alba dolens, BBF). W przeciwieństwie do BBF, niebieska flegmazja - SBF (niebieskie bolesne zapalenie żył) charakteryzuje się obrzękiem kończyny z sinicą i intensywnym, długotrwałym bólem łzawiącym. SBP występuje, gdy zakrzepica rozprzestrzenia się na żyłki i naczynia włosowate z wtórnym niedokrwieniem tętniczym. Całkowite zamknięcie dużych żył kończyn dolnych jest jedyną przyczyną BBF. SBP jest zwykle związane z rozległą zakrzepicą żylną obejmującą dystalną kończynę i rozciągającą się proksymalnie. W połowie przypadków niebieska flegma przechodzi w zgorzel żylną, która zaczyna się w stopie i rozprzestrzenia proksymalnie. SBP występuje przy praktycznie całkowitym zamknięciu mikronaczyniowym odpływu żylnego z kończyny, w wyniku czego wzrasta ciśnienie hydrostatyczne w kapilarach i pojawia się masywny obrzęk śródmiąższowy. Ciśnienie w tkankach wzrasta 5-krotnie, a 6-10 litrów osocza jest sekwestrowane w chorą kończynę, co wyjaśnia często obserwowany obraz wstrząsu w tym stanie.

Przy niskim lub umiarkowanym stopniu uszkodzenia krążenia tętniczego odwracalny zespół FBF rozwija się bez zgorzeli żylnej. Zwykle w ciągu 1–2 dni po zajęciu tętnic u 50% pacjentów rozwija się zgorzel żylna spowodowana zwiększonym ciśnieniem hydrostatycznym.

Na prąd włośniczkowy działa ciśnienie śródmiąższowe (domięśniowe lub inne przedziałowe), które przekracza krytyczne ciśnienie zamykania tętniczek i małych tętnic obwodowych, co może wyjaśniać późny rozwój zgorzeli żylnej w niebieskiej flegmie. Może również wystąpić skurcz tętnicy, ale istnieje niewiele dowodów na ten ważny mechanizm patofizjologiczny..

Stany hiperkoagulacyjne stwierdza się w 90% przypadków niebieskiej flegmacji. Główną przyczyną nadkrzepliwości są współistniejące choroby onkologiczne, zwłaszcza zgorzel żylna. W przypadku braku przyczyn onkologicznych można podejrzewać trombofilię, zwłaszcza oporność na APS i / lub zespół antyfosfolipidowy. SBP może komplikować wtórne stany nadkrzepliwości po dużym zabiegu chirurgicznym lub urazie, okresie poporodowym, radioterapii, przedłużonym unieruchomieniu i przewlekłych stanach zapalnych, zwłaszcza po nawracającym wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego.

Niebieska flegmazja występuje częściej w piątej i szóstej dekadzie życia z taką samą częstotliwością wśród kobiet i mężczyzn. Noga lewa choruje 3 razy częściej niż noga prawa, prawdopodobnie w wyniku zespołu ucisku lewej żyły biodrowej. Choroba kończyny dolnej rozwija się od objawów BBP do sinicy i nieznośnego bólu z PCD w ciągu 1-2 dni (ale może szybciej). Dotknięta kończyna z dystalną sinicą staje się obrzęknięta i bardzo napięta. Na skórze pojawiają się pęcherze i fioletowoczarna wysypka, charakterystyczna dla zgorzeli żylnej. Ból obejmuje całą kończynę i jest zwykle silny, łzawiący. Puls obwodowy jest bardzo trudny do wyczucia z powodu obrzęku, ale przepływ krwi można określić za pomocą sondy dopplerowskiej. Niedociśnienie tętnicze występuje po hipowolemii. Według piśmiennictwa odsetek amputacji wynosił 50%, a śmiertelność 20%. PE występuje często, zwłaszcza w przypadku zgorzeli żylnej i stanowi 12-40% przypadków.

Rozpoznanie niebieskiej flegmazji w większości przypadków opiera się na obrazie klinicznym; obecnie badaniem z wyboru jest flebografia podwójna, która jest bardzo przydatna w wykrywaniu rozprzestrzeniania się zakrzepicy żylnej. Podstawowe informacje o występowaniu zakrzepicy biodrowo-udowej można uzyskać tylko dzięki flebografii zstępującej wykonanej z dostępu kontralateralnego udowego lub ramiennego. Arteriografia ma niewielką wartość diagnostyczną w zapaleniu błony śluzowej niebieskiej i jest stosowana w ciężkich przypadkach z niejasnym rozpoznaniem.

Leczenie niebieskiej flegmy

SBF to nagły wypadek medyczny. Pierwsza pomoc ma na celu leczenie wstrząsu hipowolemicznego i poprawę ukrwienia tkanek, dlatego wstrzykuje się dożylnie płyny. Aby zoptymalizować drenaż żylny i limfatyczny, zmniejszyć ciśnienie śródmiąższowe i zmniejszyć obrzęk, pomocne jest leżenie w łóżku z uniesioną kończyną. Kończynę unosi się za pomocą klina lub specjalnej pętli. Używanie zwykłych poduszek jest nieskuteczne. Natychmiastowe dożylne podanie heparyny, aż do osiągnięcia i utrzymania APTT 1,5-2 razy większej niż normalnie, zapobiega dalszemu rozprzestrzenianiu się zakrzepu. W przypadku pacjentów, u których nie wystąpiła zgorzel żylna, zwykle wystarczające jest leczenie zachowawcze w przypadku niebieskiej flegmazji; poprawa kliniczna następuje w ciągu 12-24 godzin.

Jednak samo leczenie zachowawcze nie jest skuteczne w przypadku ciężkiej niebieskiej flegmy ze zgorzelą, dlatego należy zastosować podejście zintegrowane. Oprócz leczenia przeciwzakrzepowego należy zastosować trombolizę lub trombektomię (samodzielnie lub w skojarzeniu). Niedawno pojawiły się doniesienia o dostarczaniu leku trombolitycznego przez cewnik dotętniczy do chorej kończyny, z doskonałymi wynikami w postaci ciężkiej niebieskiej flegmy. Takie podejście umożliwia lizę skrzepów krwi w naczyniach włosowatych i żyłkach. Niewielka liczba leczonych w ten sposób pacjentów wykazała gwałtowny spadek objawów bólowych, obrzękowych i hipotensyjnych (w ciągu 6-12 godzin). Podawanie leków trombolitycznych jest dostosowane do obu składników niebieskiej flegmy: w przypadku niedrożności dużych żył stosuje się cewnik dożylny, w przypadku zamknięcia mikrożylnego - cewnik dotętniczy. Dalsze doświadczenie z podejściem łączonym wymaga potwierdzenia tych początkowo dobrych wyników i wyników klinicznych..

Złośliwa niedrożność biodrowo-żylna jest główną przyczyną opornej na leczenie ZŻG, w której poprawę można osiągnąć poprzez umieszczenie stentu po tromboablacji. Obecnie skutecznie stosuje się różne stenty wewnątrznaczyniowe w leczeniu pozakrzepowego zwężenia tętnicy biodrowej. Za najbardziej odpowiednie urządzenia do tej procedury uważa się stenty samorozprężalne..

Ostra zakrzepica krętniczo-udowa kończyn dolnych

Zakrzepica krętniczo-udowa kończyn dolnych jest chorobą, w której dochodzi do zablokowania naczyń głębokich (dotyczy to żył udowych i biodrowych). Patologia jest ciężka, ryzyko powikłań jest wysokie. Najczęściej dolegliwość dotyka kończyny lewej..

Mechanizmy tworzenia skrzepliny

W normalnie funkcjonującym ciele tworzą się skrzepy krwi, aby zapobiec wypływaniu krwi z uszkodzonych naczyń. Po uzyskaniu urazu, któremu towarzyszy pęknięcie żył, tętnic i naczyń włosowatych, płytki krwi są niszczone we krwi, z uwolnieniem z nich trombiny i tromboplastyny. Pod działaniem pojawiających się składników fibrynogen (jeden ze składników surowicy krwi) przekształca się w fibrynę (białko), która gromadzi się na ścianach uszkodzonego naczynia, tworząc podstawę skrzepliny.

Skrzepy krwi są w stanie częściowo zamknąć światło żylne (formacje ciemieniowe) lub całkowicie zablokować naczynie, zapobiegając ruchowi krwi (zatykanie).

W zależności od komórek tworzących skrzep krwi, skrzepy krwi są uwalniane:

  • biały - składa się z płytek krwi i leukocytów;
  • czerwony - oparty na erytrocytach;
  • mieszane - obejmują zarówno pierwszą, jak i drugą.

Proces zdrowego tworzenia skrzepliny pomaga przywrócić prawidłowy przepływ krwi, zachować integralność i witalność narządów i tkanek.

Przyczyny rozwoju

  • przedłużony odpoczynek w łóżku, potrzeba pozostania w pozycji leżącej;
  • poważne obrażenia rąk i nóg;
  • wrodzone anomalie związane ze słabym krzepnięciem, hemofilią,
  • zastój krwi w żyłach;
  • choroba zakaźna;
  • leczenie lekami hormonalnymi;
  • zapalenie;
  • gnicie;
  • posocznica.

Czynnikami predysponującymi do zakrzepicy są:

  • noszenie ciąży (z powodu intensywnych zmian hormonalnych, przyrost masy ciała w tym okresie);
  • nowotwory onkologiczne o charakterze łagodnym lub złośliwym.

Zagrożeni są pacjenci z cukrzycą, a także osoby z nadwagą..

Objawy kliniczne

Choroba objawia się charakterystycznymi objawami. To są:

  1. silny obrzęk w okolicy ud, rozciągający się na cały obszar kończyn dolnych;
  2. zmiana koloru nabłonka (pojawia się zaczerwienienie lub sinica skóry);
  3. wysypki o brązowawym kolorze (ciemne plamy pozostają widoczne nawet po ich naciśnięciu);
  4. skurcz, ból nóg, w okolicy pachwiny;
  5. stan gorączkowy, ogólne złe samopoczucie.

Zakrzepica żył krętniczo-udowych, zlokalizowana po lewej lub prawej stronie, przechodzi przez kilka etapów rozwoju. W miarę postępu choroby objawy stają się bardziej wyraźne.

Etap prodromalny

  • bolesność w okolicy miednicy, kości krzyżowej i nóg;
  • wzrost temperatury (lokalny lub ogólny).

Etap ciężkich objawów

  • silny zespół bólowy;
  • obrzęk obejmujący całą kończynę;
  • zmniejszona wrażliwość nóg;
  • brak pulsacji w naczyniach;
  • bladość i sinica skóry, przezroczystość sieci żylnej.

Pacjent, u którego rozwinie się ostra zakrzepica krętniczo-udowa, wymaga natychmiastowej hospitalizacji.

Flegmy biało-niebieskie

Istnieją dwie formy zakrzepicy - biała i niebieska flegma bólowa..

Pierwsza pojawia się z powodu skurczu tętnicy udowej, któremu towarzyszy ból, drętwienie nóg, obrzęk, utrata czucia, utrata zdolności motorycznych, brak tętna w kończynach.

Drugi wiąże się z występowaniem ostrego bólu kończyn, ciężkim obrzękiem tkanek, pojawieniem się dużych pęcherzy na powierzchni skóry, wewnątrz których znajduje się płynna surowicza lub krwawa zawartość.

Przy ciężkim przebiegu zakrzepicy dochodzi do zatrucia organizmu. Pacjent ma zachmurzenie świadomości, gwałtownie spada ciśnienie, wzrasta temperatura ciała, wzrasta częstość akcji serca. Można wykryć zaburzenia w pracy przewodu pokarmowego.

Metody diagnostyczne

Po wstępnym oględzinach i anamnezie lekarz przepisuje pacjentowi serię testów diagnostycznych. Pomiędzy nimi:

  1. USG Duplex naczyń nóg. Zapewnia kolorowy obraz krwiobiegu, pozwala ocenić drożność żył i tętnic, określa obecność zakrzepów w ich świetle, ocenia ich gęstość.
  2. Flebografia rentgenowska z kontrastem (zstępująca lub wstępująca). Wykonywany jest w przypadku podejrzenia zagrożenia zakrzepem w okolicy pachwiny. Jest to badanie rentgenowskie z wykorzystaniem kontrastu.
  3. Flebografia radionuklidów. Obraz żył głębokich powstaje, gdy używane jest urządzenie emitujące fale radiowe. Dla przejrzystości obrazu dożylnie wstrzykuje się również środek kontrastowy.

Na podstawie wyników wszystkich przeprowadzonych badań lekarz prowadzący ustala dokładną diagnozę i przepisuje odpowiedni schemat działań zdrowotnych.

Terapia zachowawcza

Jeżeli w wyniku manipulacji diagnostycznych ustalono obecność patologii, wówczas następujące grupy leków są przepisywane w leczeniu zakrzepicy krętniczo-udowej:

  • przeciwzapalne („Ibuprofen”, „Diklofenak”, „Trokseruzin”, „Ketonal”): hamują stany zapalne, zwalczają infekcje, zmniejszają bolesne objawy;
  • leki przeciwpłytkowe („Abtsiximab”, „Dipyrimadol”, „Indobufen”): zapobiegają tworzeniu się skrzepów krwi, zapobiegając ich zlepianiu się i blokowaniu naczyń krwionośnych;
  • antykoagulanty: stosowane w celu rozrzedzenia krwi

„Heparyna”, lek działający bezpośrednio, wstrzykuje się we wstrzyknięciu, po kilku dniach przepisuje się „Warfarynę”, „Sinkumar”.

Tylko specjalista może odpowiednio ocenić stan pacjenta i przepisać odpowiednią terapię lekową. Samoleczenie choroby jest obarczone poważnymi negatywnymi konsekwencjami dla zdrowia pacjenta..

Metody chirurgiczne

Chirurgiczne leczenie zakrzepicy przeprowadza się, gdy choroba przeszła już do drugiego etapu rozwoju, a także gdy terapia lekami jest nieskuteczna i nie daje widocznych pozytywnych rezultatów.

Operacja odbywa się poprzez:

  • instalacja filtrów w żyle głównej dolnej kończyn;
  • wycinanie naczynia szwami, tworząc w ten sposób nowe kanały krwi;
  • tromboliza regionalna - wstrzyknięcie do żyły lub tętnicy przez cewnik substancji zakrzepowo-absorbującej (streptazy);
  • chirurgiczne usunięcie zakrzepu: metoda stosowana przy silnym bólu, silnym obrzęku i zasinieniu kończyny

Procedura jest obarczona rozwojem powikłań, śmiercią pacjenta.

Usunięcie skrzepliny przeprowadza:

  • usunięcie go przez cewnik zainstalowany w operowanym obszarze;
  • całkowite wycięcie patologicznej żyły.

Środki ludowe

W początkowych stadiach choroby farmakoterapię można skutecznie uzupełnić tradycyjnymi metodami leczenia. Przepisy oparte na wykorzystaniu naturalnych składników pomagają radzić sobie z objawami choroby, wzmacniają działanie leków.

Aby przezwyciężyć chorobę, tradycyjni uzdrowiciele radzą gotować:

  • Odwar z pokrzywy: łyżkę suchej rośliny parzy się z jedną szklanką wrzącej wody, zaparza się przez godzinę, dekantuje. Spożywać trzy razy dziennie przed posiłkami.
  • Napar z kasztanowca i babki: wymieszaj 1 łyżkę. łyżka suchych liści każdej rośliny, wlej mieszaninę dwiema szklankami wrzącej wody, nalegaj. Powstały płyn przyjmuje się doustnie rano i wieczorem na pół szklanki.
  • Kompresy Bodyagi: 4 łyżki preparatu wlewa się do litra gorącej wody przez 3 godziny, a następnie na obolałe miejsca nóg wykonuje się okłady. Procedura jest powtarzana co dwa dni.

Stosowanie alternatywnych metod leczenia należy ściśle uzgodnić z lekarzem..

Powikłania i rokowanie

Zakrzepica żył to choroba klasyfikowana jako ciężka ze względu na duże ryzyko powikłań. W czasie choroby może dojść do zatorowości płucnej (ZP) - zablokowania tego naczynia przez skrzeplinę, która jest dla pacjenta obarczona śmiercią. Niewłaściwie przepisane leczenie lub nieprzestrzeganie przez pacjenta wszystkich zaleceń lekarza może wywołać zagrożenie. Zagrożeni są pacjenci z nieprawidłowościami genetycznymi, nadwagą, chorobami serca, żylakami, erytremią, chorobami nowotworowymi, a także osoby prowadzące siedzący tryb życia, osoby starsze, kobiety, które miały trudny poród.

W związku z rozwojem zakrzepicy głębokich naczyń krwionośnych istnieje ryzyko martwicy tkanek i gangreny na skutek ustania krążenia krwi w naczyniach kończyn dolnych.

Nie ma całkowitej pewności co do pozytywnego wyniku leczenia, ponieważ istnieje duże prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań, nawet jeśli zainstalowany jest specjalny filtr. Jeśli patologia zostanie wykryta w dzieciństwie, rokowanie jest częściej korzystne..

Chorobę można pokonać pod warunkiem prawidłowego przepisania terapii lekowej, a także ścisłego przestrzegania wszystkich zaleceń lekarza prowadzącego.

Zapobieganie

Główne środki zapobiegające zakrzepicy żył głębokich nóg to:

  1. przestrzeganie diety: jedzenie dużej ilości zieleni, świeżych warzyw i owoców, zbóż, roślin strączkowych;
    wraz z nimi osoba otrzymuje niezbędną ilość witamin i użytecznych mikroelementów;
  2. utrzymanie zdrowego stylu życia: regularne uprawianie sportu, rzucenie palenia, alkohol;
  3. organizacja optymalnego snu i wypoczynku;
  4. noszenie bielizny uciskowej;
  5. leczenie chorób układu krwiotwórczego.

Aby nie przegapić pojawienia się początkowego etapu zakrzepicy, należy w odpowiednim czasie poddać się profilaktycznym badaniom lekarskim, jeśli odczuwasz dyskomfort w nogach, szukaj wykwalifikowanej pomocy.

Zakrzepica krętniczo-udowa (zakrzepica biodrowo-udowa)

Zakrzepica krętniczo-udowa to uszkodzenie żył głębokich kończyn dolnych, związane z zablokowaniem przepływu krwi przez masy zakrzepowe na poziomie odcinka biodrowo-udowego. Zamknięcie naczynia zaburza hemodynamikę żylną, co objawia się gorączką, obrzękiem tkanek miękkich, bólem i przebarwieniami skóry po stronie zatoru. W diagnostyce brane są pod uwagę dane kliniczne, wyniki biochemicznego badania krwi (markery tworzenia skrzepliny, koagulogram), USG naczyniowego USG oraz flebografii. Program leczenia obejmuje korekcję zachowawczą (leki, terapia kompresyjna) oraz zabiegi wewnątrznaczyniowe.

ICD-10

  • Przyczyny
  • Patogeneza
  • Klasyfikacja
  • Objawy zakrzepicy krzyżowo-udowej
  • Komplikacje
  • Diagnostyka
  • Leczenie zakrzepicy krętniczo-udowej
  • Prognozy i zapobieganie
  • Ceny zabiegów

Informacje ogólne

Zakrzepica krętniczo-udowa (biodrowo-udowa) jest niebezpiecznym typem zakrzepicy żyły głównej dolnej, obarczonym dużym ryzykiem powikłań. Jest to dość powszechna choroba - stanowi 25% wszystkich zmian zakrzepowych naczyń głębokich (1-2 przypadki na 1000 mieszkańców rocznie). Częstość zatorów w proksymalnym układzie żylnym kończyn dolnych jest 3-krotnie większa niż w odcinku dystalnym. Po 50 latach zapadalność na patologię rośnie wykładniczo i wynosi ponad 300 przypadków na 100 tys. Osób w starszym wieku. Kobiety dwukrotnie częściej chorują na choroby zakrzepowe.

Przyczyny

Początek choroby wywołuje szereg czynników, które powodują powstawanie wewnątrznaczyniowych skrzepów krwi. Patologiczne przesłanki są znane jako triada Virchowa - spowolnienie przepływu krwi (zastój), zmiana właściwości reologicznych krwi (nadkrzepliwość), uraz ściany naczynia. Klęska odcinka krętniczo-udowego następuje pod wpływem różnych przyczyn:

  • Uszkodzenie śródbłonka. Prawdopodobieństwo zakrzepicy wzrasta wraz z interwencjami inwazyjnymi (cewnikowanie naczyń), operacjami (na dużych stawach, narządach jamy brzusznej i miednicy) oraz złamaniami. Urządzenia wewnątrznaczyniowe (stenty, filtry, sztuczne zastawki), niektóre zaburzenia biochemiczne (hiperhomocysteinemia) mają szkodliwy wpływ.
  • Długotrwała słabość. Zakrzepica żył głębokich często występuje z powodu długotrwałego unieruchomienia kończyn dolnych na tle unieruchomienia, znieczulenia środkami zwiotczającymi mięśnie, paraliżu i ścisłego leżenia w łóżku. Podobny mechanizm jest używany w przypadku długich lotów, podróży samochodem.
  • Niedrożność przepływu krwi. Spowolnienie hemodynamiki w naczyniach biodrowych następuje z powodu wrodzonych i nabytych niedrożności o charakterze mechanicznym (przegrody, zrosty). Pozanaczyniowe (zewnętrzne) przesłanki do zastoju są spełnione w przypadku zespołu May-Turnera (przerwanie żyły głównej), ucisku przez guzy.
  • Trombofilia. Tendencja do zakrzepicy wynika z szeregu dziedzicznych anomalii układu krzepnięcia (niedobór białek C i S, patologiczny plazminogen, brak antytrombiny). Spośród nabytej trombofilii ważną rolę odgrywa zespół antyfosfolipidowy, dysfibrynogenemia.

Częstość występowania zaburzeń zakrzepowych znacząco wzrasta w III trymestrze ciąży oraz w pierwszym tygodniu połogu. Występują w nowotworach złośliwych, patologii sercowo-naczyniowej (zawał mięśnia sercowego, udary, dekompensacja serca), zespole nerczycowym i innych chorobach.

Na występowanie zakrzepicy krętniczo-udowej wpływa także wiek powyżej 40 lat, palenie tytoniu, nadwaga, przyjmowanie niektórych leków (doustne środki antykoncepcyjne, chemioterapia). Zwykle choroba rozwija się z kilku przyczyn i czynników ryzyka.

Patogeneza

Zastój żylny przyczynia się do wzrostu liczby aktywowanych czynników krzepnięcia, niedotlenienia śródbłonka, akumulacji materiału zakrzepowego. Uszkodzeniu ściany towarzyszy produkcja cytokin i stymulacja agregacji płytek krwi. Odsłonięcie warstwy śródbłonkowej tylko pogarsza ten proces, sprzyjając adhezji płytek krwi i aktywowaniu kaskady krzepnięcia. Tromboplastyna z uszkodzonych tkanek przyspiesza tworzenie skrzepów.

Zakrzepica żylna charakteryzuje się stale narastającą niedrożnością światła naczynia, co tylko nasila stopień zastoju. Laminarny przepływ krwi zostaje zastąpiony burzliwym, wzrasta liczba czynników krzepnięcia. Dalszy rozwój zakrzepicy krętniczo-udowej może przebiegać na kilka sposobów: samoistna liza patologicznych mas, rozprzestrzenianie się w kierunku proksymalnym lub dystalnym, oderwanie i embolizacja, organizacja z tworzeniem się przetrwałej okluzji, częściowa rekanalizacja.

Klasyfikacja

Zablokowanie odcinka krętniczo-udowego jest częścią struktury zakrzepicy żył głębokich kończyny dolnej, stanowiącej ich typ centralny (proksymalny). Zgodnie z klasyfikacją, najczęściej występującą w flebologii klinicznej, istnieje kilka rodzajów skrzepów krwi w zależności od charakteru ich przyczepienia:

  • Unoszący się (wahający się). Charakteryzuje się obecnością tylko jednego punktu mocowania do ściany naczynia. W zależności od długości jest segmentowy i rozległy z pływającą końcówką. Najbardziej niebezpieczny pod względem embolizacji.
  • Ciemieniowy. Skrzeplina ściśle przylega do ściany żylnej. Nie całkowicie blokuje światło odcinka krętniczo-udowego (większość pozostaje wolna).
  • Okluzyjny. Prawie całkowicie blokuje przepływ krwi w łożysku żylnym. Jest to konsekwencja progresji skrzepu ciemieniowego. Oba te ostatnie są uważane za nie zatorowe..

Proces zakrzepowy schodzi, wznosi się lub rozprzestrzenia w obu kierunkach. Pojawia się w niezmienionych żyłach, jest pierwotna, a przy powtarzającym się rozwoju choroba nawraca. Zwykle występuje zakrzepica lewostronna - prawy obszar biodrowo-udowy jest dotknięty trzykrotnie rzadziej.

Na podstawie obrazu klinicznego zakrzepica krętniczo-udowa jest objawowa i bezobjawowa. Oczywiste opcje przechodzą przez dwa etapy - kompensację i dekompensację. Biorąc pod uwagę prawdopodobne konsekwencje, istnieją nieskomplikowane i skomplikowane formy. Według kryteriów klinicznych określa się również stopień ryzyka wystąpienia choroby zakrzepowo-zatorowej (wysokie, umiarkowane, niskie).

Objawy zakrzepicy krzyżowo-udowej

W wielu przypadkach pierwotny proces jest utajony i bezobjawowy, aż do wystąpienia znaczącej hemodynamicznie okluzji odcinka udowo-biodrowego, rozprzestrzeniającej się na znacznej długości lub oddzielenia pływającego skrzepu. Choroba zaczyna się w stadium prodromalnym, kiedy nadal nie ma wyraźnego zaburzenia przepływu krwi żylnej. W tej fazie niebezpieczeństwo zatorowości jest szczególnie duże, co jest spowodowane słabym utrwaleniem skrzepu przy utrzymującej się hemodynamice.

Na wczesnym etapie obraz kliniczny ogranicza się tylko do gorączki (bez związku z innymi przyczynami) i zespołu bólowego. Wzrost temperatury czasami staje się jedyną oznaką utajonej zakrzepicy. Ból obejmuje okolice lędźwiowo-krzyżowe, podbrzusze i kończynę po stronie dotkniętej chorobą. Początkowo są zlokalizowane w pobliżu fałdu pachwinowego i nie są wyrażane, ale w miarę rozprzestrzeniania się procesu schodzą do obszarów dystalnych. Gorączka i ból są związane ze stanem zapalnym (zapalenie żył i zapalenie żył okołożylnych), nadciśnieniem żylnym.

Na etapie wyraźnych objawów klinicznych pacjenci martwią się intensywnym bólem wzdłuż przednio-wewnętrznej powierzchni uda, mięśni łydek i okolicy pachwiny. Objętość kończyny dotkniętej chorobą zwiększa się wraz z rozprzestrzenianiem się obrzęku od stopy do pośladka (czasami z przejściem do genitaliów i przedniej ściany brzucha). W wyniku zastoju żylnego skóra nabiera bladego cyjanotycznego koloru i staje się napięta. W nodze występuje uczucie ciężkości i rozdęcia. Kończyna jest ciepła w dotyku, gęsta, z bolesnymi pasmami w okolicy pachwiny i kości udowej. Po 3-4 dniach obrzęk zmniejsza się, widoczny staje się wzmocniony wzór naczyń podskórnych.

Komplikacje

Najgroźniejszym i najczęstszym powikłaniem zakrzepicy krętniczo-udowej jest zatorowość płucna (PE) - występuje w 60 przypadkach na 100 tys. Osób, u 15–20% chorych kończy się zgonem. Niepokojące objawy mogą pojawić się we wczesnych stadiach jako jedyne objawy zakrzepicy żył. Postacie niezatorowe prowadzą do postępującej niewydolności żylnej i rozwoju choroby pozakrzepowej żył.

Skomplikowany przebieg patologii obejmuje białe i niebieskie flegmy. Pierwsza jest spowodowana silnym obrzękiem i uciskiem naczyń włosowatych skóry (zespół białej kończyny dolnej). Niebieska bolesna flegmazja, choć ulega odwrotnemu rozwojowi, w niektórych przypadkach staje się źródłem niezwykle groźnego stanu - zgorzeli żylnej z martwiczymi zmianami w tkankach i objawami niewydolności krążenia (wstrząs hipowolemiczny).

Diagnostyka

Zakrzepicę krętniczo-udową wykrywa się na podstawie danych anamnestycznych (dolegliwości, czynniki ryzyka, historia choroby) oraz wyników badania fizykalnego pacjenta. Aby wyjaśnić diagnozę i określić lokalizację skrzepu, potrzebne są metody laboratoryjne i instrumentalne:

  • Chemia krwi. Wewnątrznaczyniowe powstawanie skrzepliny potwierdzane jest testami ekspresowymi, badającymi poziom D-dimerów, produktów degradacji fibryny, rozpuszczalnych kompleksów fibryna-monomeryczne (RFMK). Stan układu krzepnięcia jest analizowany za pomocą koagulogramu (protrombina, trombina, czas częściowej tromboplastyny ​​po aktywacji, fibrynogen).
  • USG układu żylnego Duplex angioscanning pozwala na wizualizację wewnętrznej struktury dotkniętych obszarów, ocenę przepływu krwi, charakterystykę zakrzepów. Diagnoza zostaje potwierdzona, gdy wykryte zostaną masy dodatnie echo, wzrost średnicy naczyń i brak reakcji na ucisk przez czujnik.
  • Flebografia zajętych obszarów Flebografia rentgenowska z kontrastem służy do identyfikacji pływających skrzepów, gdy ich wierzchołek jest słabo uwidoczniony w badaniu ultrasonograficznym. Ważnymi objawami ostrej zakrzepicy są zjawisko amputacji wielkich żył, obecność ubytków wypełnienia światła, poszerzenie obszarów dystalnych i opóźnione wycofanie kontrastu.

Zamiast tradycyjnego badania rentgenowskiego można zastosować flebografię CT, aby uzyskać trójwymiarowy obraz układu naczyniowego. W trudnych przypadkach scyntygrafia radioizotopowa pomaga ocenić parametry hemodynamiczne, a pletyzmografia pomaga zbadać wypełnienie żylne podczas wysiłku i spoczynku. Czasami wykonuje się flebotonometrię w celu pomiaru ciśnienia w naczyniach i określenia funkcji zaworów.

Pacjenci z podejrzeniem zakrzepicy krętniczo-udowej potrzebują pomocy chirurga naczyniowego lub flebologa. W przypadku podejrzenia wrodzonej trombofilii konieczna jest konsultacja hematologa i genetyka, kobiety w ciąży wymagają opinii ginekologa. Diagnozę różnicową przeprowadza się z obrzękiem w limfostazie, niewydolnością krążenia, urazem, stanem przedrzucawkowym u kobiet w ciąży. Konieczne jest wykluczenie zakrzepicy tętniczej, infekcji beztlenowej, zespołu przedłużonego kruszenia tkanki.

Leczenie zakrzepicy krętniczo-udowej

Ostra zakrzepica jest wskazaniem do hospitalizacji w szpitalu chirurgicznym. Leczenie ma kilka celów: zapobieganie postępowi procesu i rozwojowi powikłań, przywrócenie drożności dotkniętych obszarów, zminimalizowanie ryzyka nawrotu. W tym celu stosuje się następujące metody:

  • Korekta leków. Leki trombolityczne (streptokinaza, celioza, alteplaza) pomagają w rozpuszczaniu utworzonego skrzepu, a antykoagulanty (niefrakcjonowana heparyna i warianty o niskiej masie cząsteczkowej, warfaryna) zapobiegają dalszemu rozprzestrzenianiu się procesu. W celu poprawy parametrów reologicznych krwi przepisuje się leki przeciwagregacyjne (kwas acetylosalicylowy, dipirydamol, pentoksyfilina), miejscowo maści z heparyną i niesteroidowe leki przeciwzapalne.
  • Terapia kompresyjna. W strukturze środków konserwatywnych osobne miejsce zajmują środki poprawiające odpływ krwi i limfy. Terapia kompresyjna polega na elastycznym bandażowaniu kończyny i noszeniu specjalnej odzieży (pończochy, golf, rajstopy). W połączeniu z leżeniem w łóżku i drenażem posturalnym (podwyższona pozycja kończyny) może to zmniejszyć nadciśnienie żylne.
  • Chirurgia wewnątrznaczyniowa. Operacje dostępu wewnątrznaczyniowego mają na celu zapobieganie embolizacji i udrożnienie obszarów zakrzepowych. Wśród technologii endowaskularnych stosuje się regionalną selektywną trombolizę i implantację filtrów cava. W ciężkich postaciach patologii z ryzykiem zgorzeli wykonuje się pilną trombektomię (w pierwszych 3-4 dniach choroby). Jako radykalne rozwiązanie z dużym prawdopodobieństwem wystąpienia PE i niemożliwością założenia filtra żyły głównej, można wykonać plikację (rzadkie szycie) żyły głównej w obszarze poniżej ujścia gałęzi nerkowych..

Prognozy i zapobieganie

Brak leczenia w 20% przypadków prowadzi do rozwoju PE, ale dzięki aktywnej terapii przeciwzakrzepowej możliwe jest 5-10-krotne zmniejszenie śmiertelności. W ciągu 5 lat po terapii u jednej czwartej pacjentów dochodzi do nawrotu zakrzepicy krętniczo-udowej. Zdecydowana większość ofiar wymaga badania lekarskiego i społecznego ich zdolności do pracy z utworzeniem grupy osób niepełnosprawnych. Prewencja pierwotna choroby jest wskazana, gdy istnieje duże ryzyko powstania zakrzepów krwi. Obejmuje zapobieganie kontuzjom, utrzymywanie odpowiedniego poziomu aktywności fizycznej, leczenie podstawowych patologii, stosowanie heparyn drobnocząsteczkowych oraz pończochy uciskowe.

13.3. Zakrzepica żył niedokrwiennych

W określonych warunkach blokada odpływu żylnego przez masy zakrzepowe może prowadzić do niedokrwienia kończyny, pomimo zachowanego dopływu tętniczego. Wcześniej zaproponowane określenia określające ten stan patologiczny: zapalenie rzekomozatorowe, ostre masywne zamknięcie żył, zakrzepowe zapalenie żył ze skurczem i zgorzelą - nie odzwierciedlały w swojej nazwie głównych mechanizmów patogenetycznych i obecnie nie są stosowane w praktyce.

We wczesnych latach 60. zaproponowano połączenie wszystkich form zaburzeń odpływu żylnego prowadzących do niedokrwienia tkanek, określanych mianem niedokrwiennej zakrzepicy żylnej (IVT). W ramach żeglugi śródlądowej wyróżniono dwa specjalne etapy kliniczne, dla których pozostawiono dotychczas rozpowszechnione nazwy: 1) phlegmasia cerulea dolens (PCD) - maść z błękitną flegmą jako odwracalny etap IWT oraz

2) zgorzel żylna, nieodwracalny etap żeglugi śródlądowej.

Główną różnicą między tymi dwiema postaciami jest stopień zamknięcia żylnego, który determinuje objawy kliniczne i ostateczne rokowanie. Terminowe rozpoznanie i leczenie niebieskiej flegmy jest głównym warunkiem zapobiegania zgorzeli żylnej.

Pierwsze wzmianki o możliwym związku między niedokrwieniem kończyn a zakrzepicą żylną pochodzą z 1593 r. (F. Hildanus). W ciągu następnych dwóch stuleci w literaturze pojawiły się pojedyncze raporty tego rodzaju, często oparte na danych z autopsji. Dopiero w latach 30-tych XX wieku ostatecznie uznano zakrzepicę żył rozszerzonych za jedną z możliwych przyczyn zaburzeń niedokrwiennych; w 1938 r. Jako jedną z form klinicznych zaproponowano termin phlegmasia cerulea dolens..

Rozpowszechnienie. Częstość występowania IVT, według różnych autorów, waha się od 2 do 15% ogólnej liczby zakrzepicy żył głębokich, stosunek PCD do zgorzeli żylnej wynosi średnio 82/18.

Etiologia. Czynniki etiologiczne IWT są podobne do tych, które prowadzą do wystąpienia zakrzepicy żył głębokich. Według statystyk dominującą lokalizacją niebieskiej flegmazji (95,4%) są kończyny dolne. Lewa kończyna dolna jest dotknięta 4 razy częściej niż prawa. W 6,2% przypadków stwierdza się obustronną lokalizację flegmazji. W przypadku zgorzeli żylnej przeważa również uszkodzenie lewej kończyny dolnej, ale stosunek ten jest nieco inny (lewa strona 56%, prawa strona 46%). Obustronne objawy zgorzeli żylnej są nieco częstsze niż w przypadku PCD.

Obraz kliniczny. Phlegmasia mesh dolens - blue phlegmasia (choroba Gregoire'a). Objawy reprezentowane są przez ostre zaburzenia krążenia w kończynie (początkowe stadium zaburzenia to phlegmasia alba dolens - białe flegmy), w tym klasyczna triada - obrzęk, sinica, ból, od której zależy nazwa tej patologii. Zespół bólowy jest wyraźny i występuje u prawie wszystkich pacjentów. Sinica skóry jest objawem patognomonicznym, jej nasilenie jest zgodne ze stopniem dekompensacji odpływu żylnego. Obrzęk na samym początku choroby może być nieobecny, później ma z reguły gęstą, drzewną konsystencję. Kilka dni po wystąpieniu choroby na skórze można zauważyć pojawienie się pęcherzy z treściami surowiczo-krwotocznymi.

Prawie połowa pacjentów nie ma pulsacji w stopie ani tętnicy promieniowej. W większości przypadków jest to obraz zapaści krążeniowej spowodowanej wstrząsem hipowolemicznym (zatrzymanie płynów w

dotknięta kończyna osiąga 3-5 l). Zator tętnicy płucnej, częste powikłanie błękitu flegmazji, występuje w 14,9% przypadków bez zgonu i 3,4% zgonów.

W przypadku flegmazji niebieskiej wyróżnia się trzy rodzaje zmian w łożysku żylnym, ze względu na lokalizację procesu zakrzepowego i rodzaj pobocznego odpływu żylnego:

Zgorzel żylna. Obraz kliniczny śródlądowego transportu wodnego z wynikiem zgorzeli przechodzi przez trzy kolejne fazy: 1) białe flegmy; 2) niebieskie flegmy; 3) zgorzel.

Phlegmasia alba dolens jest obserwowana w ciągu pierwszych kilku dni, bardzo często pozostaje nierozpoznana, charakteryzuje się obrzękiem kończyny, mlecznym kolorem skóry i umiarkowanym bólem wzdłuż naczyń.

Phlegmasia cerulea dolens jest obecna w różnych objawach klinicznych. Puls obwodowy w początkowej fazie określa się u ponad połowy pacjentów, zapaść krążeniowa - u 21%. Około 25% pacjentów posiada dodatkowo poradnię dla zakrzepicy żylnej kończyny przeciwnej, czasem z poradnią dla białej lub niebieskiej ropowicy.

Zgorzel żylna rozwija się częściej po 4-8 dniach od wystąpienia objawów niedokrwienia. U większości pacjentów zmiany zgorzelinowe są zlokalizowane tylko w dystalnych kończynach (palcach). Rzadziej dotykają podudzia, a nawet uda. W takich przypadkach ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych gwałtownie wzrasta, osiągając 19% w przypadkach niezakończonych zgonem i 22,1% w śmiertelnych przypadkach zgorzeli żylnej..

W przypadku tej formy IWT odnotowuje się dwa warianty anatomiczne zmiany:

całkowite zamknięcie odcinka żylnego biodrowo-udowego przy drożności podkolanowo-piszczelowej;

całkowite lub prawie całkowite zamknięcie całego układu żył głębokich kończyny, w tym puli obu żył odpiszczelowych.

Patofizjologia. Głównym czynnikiem inicjującym wystąpienie IWT jest stan nadkrzepliwości z następczym uruchomieniem całej kaskady procesów patofizjologicznych (Schemat 13.3).

W patogenezie stanu nadkrzepliwości niektóre składniki układu krzepnięcia i antykoagulantu (spadek aktywności antytrombiny II i III, białek C i S) mają pewne znaczenie, ale nie zawsze jest możliwe jednoznaczne udokumentowanie tych zmian patologicznych. Czynnik inicjujący

Trombocytopenia wywołana heparyną może również przekształcić się w IVT.

Rozległa blokada łożyska żylnego z upośledzonym powrotem żylnym prowadzi do zatrzymania płynów w przestrzeni śródmiąższowej z rozwojem ciężkiego obrzęku i wzrostem ciśnienia śródmiąższowego. Po 8 godzinach od masywnej okluzji żylnej obserwuje się wzrost ciśnienia w tkankach do 38 mm Hg. kończynę dotkniętą chorobą w porównaniu z kończyną przeciwną.

W większości przypadków całkowitej blokady żylnej obserwuje się ustanie dopływu tętniczego na poziomie mikrokrążenia (prowadzące do niedokrwienia). Innym ważnym czynnikiem w patofizjologicznej kaskadzie jest masywne zatrzymywanie płynów poza łożyskiem naczyniowym chorej kończyny (3 do 5 l). Wartości hematokrytu sięgają 53%.

Nie bez znaczenia jest również naruszenie funkcji naczynioruchowej wielkich naczyń. Najczęstszy skurcz dużych tętnic w bezpośrednim sąsiedztwie zakrzepowych żył. Skurcz naczyń z niebieską flegmazją jest bardziej wyraźny niż w przypadku zgorzeli żylnej.

Diagnozę różnicową należy przeprowadzić z następującymi procesami patologicznymi.

Niebieskie flegmy:

ostry cellulit z obrzękiem limfatycznym;

ostre naruszenie krążenia obwodowego;

połączona ostra okluzja tętnicza i żylna.

Zgorzel żylna. W przypadku pulsacji obwodowej:

zgorzel powikłana zapaścią naczyniową;

zgorzel palców u stóp Burger tro-mbangiitis.

W przypadku braku pulsacji obwodowej:

zator tętniczy ze zgorzelą;

zgorzel z ostrą zakrzepicą tętniczą;

zgorzel spowodowana połączoną okluzją łożyska tętniczego i żylnego.

Leczenie martwicy skóry spowodowanej trwającą terapią przeciwzakrzepową (antykoagulanty pośrednie i bezpośrednie). Główne cele programu leczenia to:

maksymalne uniesienie kończyny w celu zmniejszenia zastoju żylnego;

odpowiednie uzupełnienie BCC w celu zmniejszenia objawów wstrząsu hipowolemicznego;

dożylny wlew heparyny;

walczyć z skurczem naczyń;

leczenie współistniejącej patologii;

określenie żywotności tkanek miękkich.

Zakończenie wzniosłej pozycji jest pierwszym i ważnym krokiem. W tej pozycji dotknięta kończyna powinna pozostać tak długo, jak długo utrzymuje się zastój niedokrwienny i żylny. Maksymalne uniesienie jest wymagane u pacjentów nie tylko z niebieską flegmozą, ale także z żylną zgorzelą..

Aby zwalczyć zapaść krążeniową i wstrząs hipowolemiczny, wymagana jest odpowiednia terapia infuzyjna i transfuzyjna..

Głównymi lekami terapii patogenetycznej są heparyna i fibrynolityki. Fibrynoliza powinna być wykonywana tylko z dobrze udokumentowaną flebotromo-bozą, w profilaktyce nie należy przepisywać fibrynolizy. Najlepsze efekty uzyskano przy wcześniejszej wizycie (zakrzepica trwająca do 1 tygodnia).

Operacja. Wskazania do leczenia operacyjnego (trombektomii żylnej) to:

• flegmazja niebieska w przypadku nieskuteczności leczenia zachowawczego przeprowadzonego w ciągu 24-72 godzin;

powtarzające się epizody PE;

pływające skrzepy krwi w odcinku krętniczo-jamistym.

Terminowa interwencja chirurgiczna polegająca na usunięciu guzów zakrzepowych zapobiega: 1) ciągłemu procesowi zakrzepowemu, który może prowadzić do zgorzeli żylnej;

powikłania w okresie odległym związane ze zmianami pozakrzepowymi w ścianie żyły.

Sekwencyjna trombektomia z proksymalnego i dystalnego łożyska żylnego, odcinków biodrowych i podkolanowo-piszczelowych jest główną gwarancją powodzenia operacji. Najlepsze wyniki trombektomii uzyskuje się po usunięciu świeżych skrzepów krwi (proces ten ma 2-3 dni). Kontrola flebograficzna podczas trombektomii jest konieczna, aby kontrolować kompletność trombektomii i zdiagnozować resztkową skrzeplinę.

Vollmar, Hutschenreiter (1980) stosują w tym samym celu śródoperacyjną angioskopię, która daje więcej informacji w porównaniu z flebografią nieprzepuszczalną dla promieni rentgenowskich.

Trombektomia w dystalnym łożysku żylnym często kończy się niepowodzeniem, dlatego długoterminowa tromboliza regionalna i ogólnoustrojowa ma podstawowe znaczenie przy uwalnianiu dystalnego łożyska żylnego..

Fasciotomia jest zabiegiem obowiązkowym w przypadku masywnej zakrzepicy żylnej z narastającym obrzękiem kończyny w celu odbarczenia tkanek miękkich. Jednocześnie przywraca się pierwotną średnicę głównych tętnic, poprawia się przepływ krwi w naczyniach włosowatych, zmniejsza się ucisk mięśni na skraju niedokrwienia i martwicy. W przeciwieństwie do fasciotomii u pacjentów z chorobą tętnic, w trakcie IWT dekompresję należy wykonywać zarówno poniżej, jak i powyżej kolan.-

staw nóg w znacznie większym stopniu, w razie potrzeby od strony przyśrodkowej i bocznej, co zapobiega narastającemu niedokrwieniu tkanek.

Prognoza. Przy określaniu rokowania choroby należy wziąć pod uwagę następujące czynniki: 1) miejscowe - obecność lub brak zgorzeli; 2) ogólnoustrojowe - wstrząs, powikłania zakrzepowo-zatorowe, choroby współistniejące; 3) leczniczy - sposób leczenia i początek jego stosowania.

W grupie chorych z niebieską flegmią śmiertelność ogólna wynosi 16% i wynika przede wszystkim z czynników ogólnoustrojowych.

W zgorzel żylnej obecność i częstość występowania zaburzeń martwiczych, zwłaszcza w połączeniu z infekcją, ma podstawowe znaczenie prognostyczne. Całkowita śmiertelność w przypadku zgorzeli żylnej-

pożary 42%, a przy dwustronnej lokalizacji - 71%.

Śmiertelna choroba zakrzepowo-zatorowa tętnicy płucnej sięga 22% w grupie chorych na raka.

Wszystkie te dane dowodzą, że rokowanie w przypadku rozwoju zgorzeli żylnej jest znacznie gorsze niż w przypadku niebieskiej flegmazji, dlatego pierwszorzędne znaczenie dla poprawy wyników ma wczesne rozpoznanie, leczenie i zapobieganie takim powikłaniom..

1. Flebologia: przewodnik dla lekarzy / wyd. PNE. Saveliev. - M.: Medycyna, 2001.

2. Haimovici H. Niedokrwienna zakrzepica żył / wyd. H. Haimovici // Stany nagłe naczyniowe. - Norwalk, Cohn: Appleton-Century-Crofts, 1982 - str. 589.

Zakrzepica krętniczo-udowa

Zakrzepica krętniczo-udowa jest chorobą charakteryzującą się zatorami w żyłach udowych i biodrowych. Ta patologia może rozwinąć się w każdym wieku. U dzieci zakrzepica krętniczo-udowa jest korzystna, z pozytywnym rokowaniem. U dorosłych choroba jest trudna, istnieje zwiększone ryzyko zatorowości płucnej.

Przyczyny

Przyczyną rozwoju zakrzepicy krętniczo-udowej jest połączenie trzech czynników, które nazywane są triadą Virchowa: uszkodzenie wewnętrznej wyściółki żyły, spowolnienie prądu i wzrost lepkości krwi. Jeśli integralność wewnętrznej powłoki naczynia zostanie naruszona przez czynnik mechaniczny, zakaźny lub alergiczny, staje się szorstka. Kleje są dostarczane do paleniska. Utrwalenie skrzepliny następuje w strefie zastawki, aw ciągu pierwszych 3-4 dni skrzep jest słabo osadzony na ścianie naczynia i może poruszać się wraz z przepływem krwi, wywołując rozwój zatorowości.


Zakrzepica krętniczo-udowa często rozwija się u osób z obecnością czynników predysponujących:

  • odpoczynek w łóżku;
  • urazy nóg;
  • choroba zakaźna;
  • terapia hormonalna lub przyjmowanie doustnych środków antykoncepcyjnych;
  • ciąża i okres poporodowy;
  • nowotwory narządów miednicy;
  • zastój krwi żylnej kończyn dolnych, żylaki;
  • cukrzyca, nadwaga

Przede wszystkim na zakrzepicę żył udowych i biodrowych podatne są osoby starsze, z osłabionym ciałem i cierpiące na przewlekłe patologie.

Objawy

Ostra zakrzepica krętniczo-udowa ma 2 etapy przebiegu. Objawy różnią się w zależności od etapu, na którym rozwija się choroba. Stan prodromalny charakteryzuje się występowaniem bólów o różnej lokalizacji. Może wystąpić uczucie dyskomfortu w okolicy lędźwiowej, w podbrzuszu lub w kończynie dolnej. Charakter bólu jest tępy, obolały, temperatura ciała wzrasta.

Faza ciężkich objawów zakrzepicy krętniczo-udowej charakteryzuje się występowaniem triady objawów: silnego obrzęku, przebarwienia skóry, wyraźnego bólu podudzia, pachwiny i pośrodku uda wzdłuż przedniej powierzchni. Charakter doznań jest rozproszony. Obrzęk jest rozległy na całej nodze, czasami sięgający do pośladków. Skóra staje się blada lub niebieskawa. Bladość jest spowodowana skurczem pobliskich tętnic, któremu towarzyszy silny ból. Sinica świadczy o tym, że żyły udowe i biodrowe nie są w stanie zapewnić odpływu krwi, naczynia powierzchowne są przepełnione, w efekcie na skórze wyraźnie widoczny jest wzór żył odpiszczelowych. Pojawiają się brązowe kropki, które znikają pod ciśnieniem.

Formy choroby

Istnieje klasyfikacja odzwierciedlająca różne postacie zakrzepicy krętniczo-udowej, które charakteryzują się określonymi objawami:

  • biała flegmazja;
  • niebieskie flegmy bólowe.

Białe flegmy (pseudoembolism) powstają ze skurczem tętnicy udowej i jej odgałęzień. Rozwija się samoistnie, czemu towarzyszy charakterystyczny pulsujący ból, zimne stopy, obrzęki, upośledzona wrażliwość i funkcja motoryczna palców. Puls nie jest wyczuwalny.

Niebieska bolesna flegmazja jest charakterystyczna dla zmian żył głębokich. Pojawia się silny ból, tworzy się gęsty obrzęk, skóra staje się niebieska, czasem czarna, pojawiają się pęcherze zawierające surowiczy lub krwawy płyn. Puls nie jest wyczuwalny z powodu ucisku tętnic przez obrzęk tkanki. Podwyższona temperatura ciała.

Komplikacje

W przypadku braku terminowej opieki medycznej, a także przy niewłaściwym leczeniu, gdy objawy są przyjmowane z powodu innej choroby, może rozwinąć się niebezpieczne powikłanie - zator tętnicy płucnej. Ponadto ostra zakrzepica krętniczo-udowa w ciężkich przypadkach prowadzi do zgorzeli kończyny dolnej i zablokowania żyły głównej dolnej..

Rokowanie dla pacjentów zależy od stopnia uszkodzenia naczyń, objawów klinicznych choroby oraz skuteczności terapii. Dzięki terminowemu leczeniu, 6 miesięcy po rozpoczęciu terapii, drożność naczyń zostaje przywrócona u większości pacjentów. Jeśli choroba została zdiagnozowana w zaawansowanej postaci, może rozwinąć się przewlekła niewydolność żylna..

Diagnostyka

W przypadku wystąpienia objawów charakterystycznych dla zakrzepicy krętniczo-udowej należy skonsultować się z lekarzem. Rozpoznanie tej choroby rozpoczyna się od ankiety, podczas której lekarz wyjaśnia dolegliwości, określa czynniki ryzyka i historię choroby pacjenta. Następnie przeprowadza się badanie, za pomocą palpacji, określa się lokalizację skrzepu. Możliwe jest przeprowadzenie testu funkcjonalnego: mankiet tonometru zakłada się na podudzie, wstrzykuje się ciśnienie. W przypadku zakrzepicy pacjent odczuwa ból przy 80-110 mm Hg..


Do diagnostyki stosuje się następujące instrumentalne metody badawcze:

  • Skanowanie dwustronne może wykryć masy zakrzepowe w naczyniach. Im gęstsze, tym bardziej zaniedbana choroba. Na obrazie można rozróżnić ulotki zastawek, w przypadku patologii można je zwiększyć 2 razy.
  • Ileokawografika z kontrastem rentgenowskim wykrywa zakrzep, gdy rozprzestrzenia się on nad pachwiną.
  • Flebografię radionuklidową przeprowadza się z indywidualną nietolerancją środków kontrastowych.
  • Rezonans magnetyczny to wysoce dokładna technika, która minimalizuje szkodliwe skutki promieniowania. Ponadto za pomocą MRI można zidentyfikować patologię w tych obszarach kończyn, które nie są wizualizowane na zdjęciach rentgenowskich..

Leczenie

Schemat leczenia zakrzepicy krętniczo-udowej kończyn dolnych określa się w zależności od ciężkości choroby i stopnia uszkodzenia naczyń, a także od indywidualnych cech pacjenta. Na pierwszych etapach patologii prowadzi się leczenie zachowawcze w oparciu o stosowanie leków. Często chorobę rozpoznaje się na późniejszym etapie, w tym przypadku, a także w przypadku stanu zagrażającego życiu, konieczna jest operacja.

Terapia lekowa

Głównym składnikiem leczenia lekami farmakologicznymi jest stosowanie leków z następujących grup:

  • środki przeciwpłytkowe (aspiryna, curantil) zmniejszają krzepliwość;
  • antykoagulanty (heparyna, warfaryna) rozrzedzają krew, zmniejszają krzepliwość i tworzenie się skrzepów;
  • leki przeciwzapalne są stosowane w ramach leczenia objawowego;
  • antybiotyki eliminują infekcje, są stosowane przy zapaleniu dotkniętej żyły;
  • leki przeciwskurczowe (No-shpa) eliminują skurcz i zmniejszają ból;
  • leki trombolityczne (streptokinaza) rozpuszczają skrzep krwi.

Operacja

Operacje ostrej zakrzepicy krętniczo-udowej, podobnie jak w innych lokalizacjach patologii, wykonuje się, gdy stan jest niebezpieczny. Rodzaj zabiegu zależy od lokalizacji skrzepu. Wykonywane są następujące rodzaje operacji:

  • tromboliza;
  • instalacja filtra kava;
  • tromboektomia.

Trombolizę wykonuje się u pacjentów poniżej 50 roku życia ze świeżą zakrzepicą, u pozostałych chorych zabieg jest przeciwwskazany, gdyż niesie ze sobą ryzyko krwawienia. Dodatkowo może prowadzić do choroby zakrzepowo-zatorowej płuc, dlatego należy ją wykonać po założeniu filtra cava..

Zapobieganie

Zapobieganie zakrzepicy krętniczo-udowej i jej konsekwencjom polega na ciągłym przestrzeganiu środków mających na celu wzmocnienie organizmu i naczyń krwionośnych. Jest to szczególnie ważne dla osób z grupy ryzyka: pacjentów chirurgicznych z patologią układu sercowo-naczyniowego i posiadających dziedziczną predyspozycję do patologii.

Pacjenci zagrożeni są pokazani:

  • noszenie pończoch uciskowych lub używanie elastycznych bandaży;
  • wczesny początek aktywności fizycznej po operacji;
  • zapobiegawcze stosowanie środków przeciwpłytkowych;
  • unikanie ciasnej odzieży.

Wszystkim pacjentom i osobom zdrowym zaleca się prowadzenie aktywnego trybu życia, rzucenie palenia i napojów alkoholowych oraz normalizację wagi. Należy przestrzegać zasad prawidłowego odżywiania i spożywać wystarczającą ilość wody, co nie tylko normalizuje pracę układu krążenia, ale także obniża wagę. Obciążenie statyczne, praca w jednej pozycji stwarza zwiększone ryzyko powstania zakrzepów, dlatego w przypadku braku możliwości zmiany czynności zaleca się robienie przerw w pracy.