„Hemoroidy wewnętrzne - ważne objawy i schematy leczenia”

Co to są hemoroidy wewnętrzne? Przeanalizujemy przyczyny występowania, diagnostykę i metody leczenia w artykule dr Ovchinnikov O.L., proktologa z 14-letnim doświadczeniem.

Definicja choroby. Przyczyny choroby

Hemoroidy są patologią naczyń jamistych warstwy podśluzówkowej dolnej części odbytnicy, powstałą w procesie normalnej embriogenezy. Węzły żylaków znajdują się pod błoną śluzową wewnątrz światła odbytnicy.

Przyczyny:

  • nadciśnienie tętnicze;
  • żylaki kończyn dolnych i miednicy małej;
  • nadwaga;
  • naruszenie stolca (zarówno zaparcia, jak i biegunka);
  • przejadanie się, uzależnienie od pikantnych potraw, alkoholu;
  • dziedziczność;
  • u mężczyzn fizyczne przeciążenia często prowadzą do hemoroidów (w tym nieregularnego podnoszenia ciężarów), zamiłowania do czytania w toalecie;
  • u kobiet głównym powodem jest ciąża i poród. Co więcej, im większa liczba urodzeń, tym większe ryzyko wystąpienia hemoroidów..

Objawy hemoroidów wewnętrznych

Objawy choroby można podzielić na etapy, ale nadal mają wspólne objawy. Rozważ najpierw ogólne objawy.

  1. Najczęstszym powodem kontaktu jest krwawienie. Krwawienie może mieć postać lekkich pociągnięć na papierze, lnie i odchodach lub może być dość obfite. Czasami pacjenci skarżą się na skrzepy krwi lub krwawienie z pręta, które ustaje natychmiast po wypróżnieniu. W poważniejszych stadiach hemoroidów może wystąpić krwawienie niezależnie od stolca (to znaczy istnieje potrzeba wypróżnienia, ale zamiast kału wypływa tylko krew), a krwawienie może się przedłużać - do kilku tygodni lub nawet miesięcy, co najpierw prowadzi do ostrej niedokrwistości i następnie - do przewlekłej anemii. [1] W najtrudniejszych przypadkach pacjentom przepisuje się transfuzję krwi (transfuzję krwi w celu uzupełnienia przepływu krwi).
  2. Wypadające „uderzenia” - w zależności od etapu pacjenci mogą korygować węzły palcami lub opuszczają się samodzielnie w ciągu 15-30 minut po stolcu lub w późniejszym etapie węzły mogą się nie dopasowywać i stale znajdują się na zewnątrz.
  3. Ból - To rzadki objaw hemoroidów. Na etapie 1-2 hemoroidy wypadają, krwawią, ale ból występuje niezwykle rzadko. Ból pojawia się na 3-4 etapach, gdy pacjent ma długą historię choroby i współistniejące patologie: zapalenie odbytu, szczeliny odbytu, uwięzienie hemoroidów i zakrzepica. [2] Bolący ból może utrzymywać się przez kilka minut i / lub przez cały dzień, zwykle po stolcu.
  4. Wyładowanie śluzu i swędzenie odbytu również nie występuje w każdym przypadku. Wydzielanie śluzu przyczynia się do pojawienia się świądu odbytu, gdyż dostanie się śluzu na skórę okolicy odbytu powoduje podrażnienia i stany zapalne. Śluz pojawia się z powodu jego silnego wydzielania przez komórki kubkowe pokrywające hemoroidy. Oznacza to, że im większy węzeł, tym większe wydzielanie śluzu. [3]

Patogeneza hemoroidów wewnętrznych

Przy długotrwałej ekspozycji na niekorzystne czynniki następuje wzrost przepływu krwi tętniczej do żył jamistych odbytnicy wzdłuż poszerzonych zespoleń tętniczo-żylnych (to znaczy przepływ zwiększa się, a odpływ zmniejsza się lub utrzymuje na tym samym poziomie).

Prowadzi to do rozwoju hiperplazji ciał jamistych, które zwiększają objętość, ich ściany stają się gęstsze. Ze względu na uszkodzenie położonych powierzchownie żył jamistych hemoroidów podczas wypróżnień dochodzi do głównego objawu hemoroidów - krwawienia z odbytu. [4] [5]

Klasyfikacja i etapy rozwoju hemoroidów wewnętrznych

Powikłania hemoroidów wewnętrznych

Powikłania obejmują:

  • Szczeliny odbytu - według statystyk na tle hemoroidów wewnętrznych szczeliny pojawiają się 2 razy częściej.
  • Krwawienie z odbytu - objawia się na wszystkich etapach choroby, może mieć charakter „ostry”, czyli jednorazowe niewielkie lub obfite krwawienie, które po prostu ustaje nagle lub, w trudniejszych przypadkach, tacy pacjenci trafiają do szpitala na terapię hemostatyczną. W przyszłości, po wypisaniu, ta kategoria pacjentów jest wskazana do leczenia hemoroidów, jeśli to on był przyczyną krwawienia.
  • Przedłużające się krwawienia - od kilku kropli do obfitych - wiążą się z wypróżnieniem, czasem może odbywać się bez parcia na stolec. Jeśli pacjent ma historię krwawienia przez ponad miesiąc, to w niektórych przypadkach prowadzi to do niedokrwistości z niedoboru żelaza - pacjenci skarżą się na osłabienie, szybkie zmęczenie, senność, utratę wagi.
  • Zakrzepica hemoroidów wewnętrznych i zewnętrznych - pojawienie się bolesnych niebieskawych guzków w pobliżu odbytu lub w kanale odbytu; pacjenci skarżą się na ból.
  • Naruszenie hemoroidów w odbycie i martwicy - z reguły dzieje się to na 3-4 etapach hemoroidów. Kiedy węzły wypadają po krześle lub fizycznym przeciążeniu, zwieracz skurczy się, a węzły są ściskane przez mięsień. Występuje ich obrzęk, ból i stany zapalne - pacjenci skarżą się na wypadanie „jelita” na zewnątrz, wyraźny ból, często występuje wzrost temperatury ciała z 37 ° C do 38 ° C, osłabienie, niemożność siedzenia. [5] Zaburzenia krążenia w hemoroidach mogą być tak poważne, że zaczynają się martwica, czyli martwica. W tym samym czasie węzły stają się czarne, ból nasila się.
  • Niewydolność zwieracza odbytu - przy przedłużającym się przebiegu choroby pacjenci mogą narzekać na nietrzymanie gazów, kaloryzację (resztki kału na lnie i kroczu), gdy pojawia się pierwsza chęć wypróżnienia, należy natychmiast udać się do toalety.
  • Ostre i przewlekłe zapalenie paraproctitis jest raczej groźnym powikłaniem, pacjenci skarżą się na wzrost temperatury ciała do 39 ° C, ostry ból odbytu i pojawienie się obrzęku w okolicy odbytu. W przewlekłym paraproctitis charakterystyczne są skargi na ciągłe wypływanie posoki i / lub ropy z odbytu, obecność rany na zewnątrz.

Diagnoza hemoroidów wewnętrznych

Skuteczne leczenie hemoroidów jest niemożliwe bez diagnozy, ponieważ pod maską hemoroidów wewnętrznych można ukryć takie choroby jak: szczelina odbytu, włókniste polipy, przetoki odbytu, guzy łagodne i złośliwe. Dlatego, aby ustalić dokładną diagnozę i przepisać terminowe i bardziej prawidłowe leczenie, konieczna jest osobista konsultacja z koloproktologiem..

Algorytm diagnozowania choroby wygląda następująco:

  1. zbiór historii indywidualnej i rodzinnej;
  2. badanie zewnętrzne okolicy odbytu;
  3. badanie dotykowe kanału odbytu;
  4. anoskopia;
  5. rektoskopia;
  6. kolonoskopia i irygoskopia zgodnie ze wskazaniami

1. Wykonanie wywiadu jest bardzo ważne, ponieważ pozwala zidentyfikować czynniki, które mogą bezpośrednio stać się przyczyną leczenia pacjenta i przyczyną rozwoju choroby. Na recepcji lekarz szczegółowo wypytuje pacjenta o dolegliwości, charakter stolca, czas trwania choroby, czy pacjent zgłosił się wcześniej na diagnozę, czy próbował leczyć się samodzielnie i czym. Ważna jest również obecność współistniejących patologii, historii alergii, rodzinnej historii raka.

2. Następnie przeprowadza się zewnętrzne badanie okolicy odbytu. Pacjent leży na kanapie na lewym boku z kolanami ugiętymi do brzucha - tzw. „Pozycja płodowa”. Dopuszczalne jest również ułożenie pacjentki w pozycji kolanowej i łokciowej na kanapie oraz badanie w fotelu ginekologicznym leżącym na plecach z nogami jak najbliżej klatki piersiowej..

Podczas badania wzrokowego lekarz może ujawnić zewnętrzne zmiany skórne, sączenie, wysypkę, zaczerwienienie i obrzęk, asymetrię pośladków i krocza, ropne, surowicze lub krwawe wydzieliny.

3. Badanie palcem odbytnicy pozwala na zbadanie napięcia zwieracza odbytu, bólu w ścianach kanału odbytu, wykrycie blizn i wad śluzówki, a także zidentyfikowanie guzów i polipów zlokalizowanych na wysokości palca - do 10 cm od odbytu. U mężczyzn prostata jest wyczuwalna, u kobiet - przednia ściana odbytnicy przylegająca do tylnej ściany pochwy. Ważne jest również zbadanie kości ogonowej, ponieważ bardzo często przy patologiach kości kości ogonowej i kości krzyżowej pacjenci w pierwszej kolejności zgłaszają się do proktologa. Tutaj możesz ujawnić ból przy badaniu palpacyjnym, zwichnięcie kości ogonowej, a nawet stare złamania, o czym świadczy deformacja kości ogonowej.

4. Anoskopia: badanie wziernikiem odbytu do 10 cm od odbytu. Dzięki anoskopii lekarz może już dokładniej zbadać hemoroidy, ich rozmiar, lokalizację, stan ścian węzłów, obecność nadżerek, wrzodów, zapalenie błony śluzowej, zakrzepicę wewnętrzną. Anoskopia jest również bardzo ważna dla różnicowania diagnozy, ponieważ dzięki niej można rozpoznać szczeliny odbytu, włókniste polipy i hemoroidy wewnętrzne, a także guzy. Jeśli to konieczne, anoskopia pozwoli również na wykonanie biopsji nacinającej.

5. Sigmoidoskopia - badanie odbytnicy w przekroju prostosigmoidalnym do 25 cm Rektoskop to rurka z soczewką i lampą na jednym końcu oraz okular i gruszką z drugiej.

Jeszcze 5-10 lat temu rektoskopy były metalowe, ich długość wahała się od 30 do 60 cm, pacjenci często skarżyli się, że tego typu badanie powoduje silny ból i dyskomfort. We współczesnym świecie medycyny rektoskopy również uległy zmianom - stały się węższe, krótsze (25 cm zamiast 60!) Wykonane są z plastiku i oczywiście jest to instrument jednorazowy, który po użyciu należy wyrzucić. [2]

W ten sposób sigmoidoskopia stała się łagodniejsza dla pacjentów i, jeśli jest wykonana prawidłowo, nie powoduje bólu. Dyskomfort jest możliwy, ale nie można go porównać do wrażeń ze starych rektoskopów.

Kiedy sigmoidoskopia może ujawnić polipy, guzy, obecność wrzodów, nadżerki, źródło krwawienia. W razie potrzeby sigmoidoskopia pozwala na wykonanie biopsji nacinającej.

6. Fibrokolonoskopia (FCS) - metoda endoskopowego badania błony śluzowej okrężnicy do sklepienia kątnicy.

FCC ma swoje własne wskazania: polipy ujawnione w sigmoidoskopii, długotrwałe zaparcia, choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego, krwawienie z nierozpoznanego źródła, celowana biopsja, usunięcie polipów i małych łagodnych guzów, niezdolność do irygoskopii, wiek po 40 latach.

Fibrokolonoskopia jest obecnie wykonywana z lub bez sedacji..

Irrigoscopy - badanie rentgenowskie jelita grubego, w którym stosuje się specjalny środek kontrastowy - siarczan baru. Kontrast jest wprowadzany wstecz, to znaczy w postaci „lewatywy” przez odbytnicę. [3]

Ta procedura ma wiele zalet: jest łatwa do przeprowadzenia, daje stosunkowo dokładne wyniki i rzadko wiąże się z dyskomfortem lub powikłaniami..

Leczenie hemoroidów wewnętrznych

Leczenie jest ogólnie podzielone na operacyjne i nieoperacyjne.

Leczenie niechirurgiczne można również podzielić na konserwatywny i minimalnie inwazyjne.

1. Leczenie zachowawcze: obejmuje leczenie objawowe czopkami, maściami, lekami venotonicznymi oraz, w razie potrzeby, terapią przeciwzapalną i lekami przeciwbólowymi. Przy wyborze leków lekarze opierają się na skargach pacjenta - zgodnie z nimi można przepisać różne rodzaje czopków, maści lub tabletek - o działaniu przeciwbólowym, gojącym lub zatrzymującym krwawienie.

Ważne: samoleczenie można wybrać nieprawidłowo, nie przynieść pożądanego efektu, a także pogorszyć samopoczucie pacjenta. Dlatego konieczne jest zgłoszenie się do lekarza w przypadku jakichkolwiek objawów hemoroidów.!

2. Małoinwazyjne leczenie hemoroidów - szeroko stosowane na całym świecie, okazało się skuteczne. Techniki małoinwazyjne obejmują: podwiązanie węzłów za pomocą pierścieni lateksowych, stwardnienie hemoroidów (w tym za pomocą kawitacji ultradźwiękowej), ich dearteryzację za pomocą ultrasonografii dopplerowskiej, koagulację w podczerwieni, waporyzację laserową.

  • Skleroterapia hemoroidów

Ta metoda ma zastosowanie w początkowych stadiach hemoroidów, kiedy choroba objawia się głównie krwawym wydzielaniem z odbytu. Ale technika ta jest czasami stosowana na 2. - 4. etapie hemoroidów jako dodatek do głównego rodzaju terapii.

Istota procedury: za pomocą anoskopu i strzykawki wstrzykuje się w hemoroidy specjalny lek do obliteracji żylaków (Fibrovane lub Ethoxysclerol 3%), który oddziałuje na naczynia w taki sposób, że zachodzi w nich aseptyczny stan zapalny, sklejają się, a następnie zastępują tkanką łączną. W rezultacie naczynia są całkowicie wyleczone, krwawienie ustaje, następuje znaczny spadek wielkości hemoroidów. W razie potrzeby procedurę można ponownie przypisać.

  • Podwiązanie pierścieniami lateksowymi (używane od 1968 r.)

Jest to najpopularniejsze małoinwazyjne leczenie hemoroidów. Wskazany dla pacjentów z wypadaniem hemoroidów. Odpowiedni dla pacjentów w późniejszym stadium choroby, zabieg jest skuteczny i nie wymaga długotrwałego powrotu do zdrowia. Jest to metoda z wyboru dla tych, którzy są przeciwwskazani do operacji z powodu współistniejącej patologii. [8]

Istota metody: pierścień lateksowy jest zakładany na nogę węzła hemoroidalnego, przepływ krwi w węźle ustaje. Węzeł obumiera i wychodzi wraz z pierścieniem podczas wypróżnień - dzieje się to 2-3 dni po manipulacji. W zależności od stadium choroby i wielkości węzła można zastosować 3 lub więcej pierścieni, aby uzyskać jak największy efekt. Przerwa między zabiegami wynosi 1-2 tygodnie w zależności od samopoczucia pacjenta. Zabieg jest bezbolesny, może powodować dyskomfort, uczucie fałszywej chęci skorzystania z toalety. Uczucia mogą trwać od 15 minut do kilku godzin - ustępują same lub po zażyciu leków przeciwbólowych.

Pierścienie są wykonane z przyjaznej dla środowiska gumy, która jest całkowicie nieszkodliwa. Jest elastyczny, hipoalergiczny.

  • Fotokoagulacja w podczerwieni (stosowana od 1989).

Znajduje zastosowanie w leczeniu hemoroidów z krwawieniem. Jako odrębna technika jest nieskuteczna, w warunkach naszej kliniki lekarze stosują ją przy przycinaniu miejsc po podwiązaniu i innych małoinwazyjnych technikach, w czasie ciąży, w celu zatrzymania krwawienia.

Do fotokoagulacji w podczerwieni stosuje się fotokoagulator ze specjalną końcówką. Dochodzi do źródła krwawienia i po naciśnięciu przycisku naczynia „zgrzewa się”. Czas trwania zabiegu uzależniony jest od wielkości krwawienia. Średnio koagulacja trwa do 3 sekund. Rany goją się po 1-2 tygodniach.

  • Desarteryzacja hemoroidów kontrolowana metodą Dopplera

Innowacyjna, skuteczna, bezbolesna i nie zajmująca dużo czasu metoda leczenia hemoroidów. Do wykonania zabiegu potrzebny jest sprzęt z sondą dopplerowską (HAL-RAR lub Angio-1), za pomocą której wykrywane są tętnice odżywiające hemoroidy. Każdą wykrytą tętnicę zszywa się specjalnym szwem wchłanialnym i zawiązuje. Jedna procedura pozwala na podwiązanie od 4 do 8 tętnic. Na III-IV etapie hemoroidów wykonywany jest drugi etap operacji - mucopeksja lub lifting: utrwalenie wypadających hemoroidów dodatkowymi skręconymi szwami. Wszystkie nici po operacji wchłaniają się w ciągu 1-3 miesięcy. Technika wykonywana jest w każdym rodzaju znieczulenia, częściej miejscowym lub regionalnym.

Desarteryzacja jest możliwa na każdym etapie rozwoju choroby, ale skuteczniejsza jest na etapach 1–2 choroby

  • Skleroterapia ultrasonograficzna hemoroidów

Metoda ta łączy kawitację ultradźwiękową i skleroterapię hemoroidów. Pod wpływem ultradźwięków substancja obliterująca z większą prędkością wnika w stan zapalny hemoroidu, znacznie zwiększając efekt zabiegu i zbliżając go do tradycyjnego zabiegu. Działanie ultradźwiękowe na uszkodzony węzeł następuje za pomocą urządzeń „Proxon” lub „Scleroson”.

Wady: wysokie ryzyko krwawienia po manipulacji.

  • Waporyzacja laserowa hemoroidów

W tej bezkrwawej procedurze następuje termiczne działanie lasera, a hemoroidy wewnętrzne i zewnętrzne są bezboleśnie usuwane. Zabieg wykonywany jest za pomocą wiązki lasera, cięcia biżuterii i kauteryzacji tkanki.

Laser jest w stanie pozbyć się hemoroidów na każdym etapie choroby, usuwając zarówno węzły zewnętrzne, jak i wewnętrzne, niezależnie od głębokości ich lokalizacji. Waporyzację laserową można wykonać nawet w przypadku zakrzepicy hemoroidalnej. Lekarz za pomocą lasera wypala wewnętrzny węzeł od wewnątrz, a na jego miejscu tworzy się tkanka łączna. Węzły zewnętrzne są odcinane przez skupioną wiązkę laserową. Ponieważ naczynia krwionośne są lutowane pod działaniem lasera, zabieg przebiega bez krwawienia. [dziesięć]

Jest to najskuteczniejsza i najbezpieczniejsza procedura, w której nie ma nawrotów i powikłań..

Leczenie operacyjne

Hemoroidektomia jest najstarszą i najbardziej traumatyczną metodą usuwania hemoroidów (prowadzoną od 1937 r.), W której usuwa się hemoroidy (hemoroidektomia Milligana-Morgana). W klinikach miejskich nadal zajmuje pierwsze miejsce..

Ta interwencja chirurgiczna ma również istotne wady:

  • czas trwania przygotowania i sama operacja;
  • stosowanie znieczulenia;
  • ciężka utrata krwi;
  • wysoka inwazyjność;
  • powikłania w postaci nietrzymania stolca, zwężenia kanału odbytu, krwawienia, rozchodzenia się i ropienia szwów, powstawania przetok
  • długi pobyt na orzeczeniu o niezdolności do pracy
  • zespół bólowy po operacji;
  • długotrwała rehabilitacja;

Ale są chwile, kiedy hemoroidektomia jest jedyną możliwością wyeliminowania choroby. Aby go wdrożyć, nadal muszą istnieć dobre powody i poważne dowody..

Prognoza. Zapobieganie

Rokowanie choroby zależy od terminowości jej wykrycia we wczesnym stadium, prawidłowego leczenia oraz jakości leczenia.

Jeśli wszystkie punkty są przestrzegane, prognoza jest korzystna. U pacjentów po odpowiednim leczeniu objawy choroby mogą ustąpić na co najmniej 5-10 lat.

Aby uniknąć rozwoju hemoroidów, konieczne jest podjęcie działań zapobiegawczych.

W zapobieganiu hemoroidom i ich powikłaniom duże znaczenie ma dieta. Pacjenta należy ostrzec przed niebezpieczeństwem przejadania się, nadużywania napojów alkoholowych i pikantnych potraw.

Zaleca się unikać przejadania się, które przyczynia się do przypływu krwi do splotu hemoroidalnego. Pikantne, tłuste, pikantne potrawy, alkohol, kawa, twarde sery itp. może spowodować wznowienie przepływu krwi po wypróżnieniu.

Ważnym elementem zapobiegania hemoroidom jest zapobieganie i leczenie zaparć. Leczenie zaparć rozpoczyna się od zwiększenia spożycia płynów i normalizacji diety. W tym celu stosuje się otręby pszenne, wodorosty i siemię lniane lub olej w ich naturalnej postaci lub w postaci leków o dużej zdolności zatrzymywania wody. [6] Regulacja gęstości treści jelitowej i jej przejścia przez okrężnicę jest niezbędnym warunkiem nie tylko profilaktyki, ale także skutecznego leczenia hemoroidów..

Podczas długotrwałej pracy zaleca się chodzenie przez 20 minut dziennie, 2 razy dziennie konieczne jest uprawianie gimnastyki przez 5-7 minut.

W celu zapobiegania hemoroidom istnieje następujący zestaw skutecznych ćwiczeń gimnastycznych:

1. chodzenie z wysokim uniesieniem nóg, zgięte w kolanach;

2. kołyszące się ruchy naprzemiennie prawą i lewą nogą do przodu, do tyłu i na boki;

3. pochyla się na boki (stopy rozstawione na szerokość barków, ramiona wzdłuż tułowia);

4. napięcie pośladków przy jednoczesnym cofnięciu odbytu (dłonie na pasku, pięty i skarpetki razem);

5. Przysiad na palcach z szeroko rozstawionymi kolanami.

Zakończ kompleks, powtarzając pierwsze ćwiczenie. [3]

Hemoroidy wewnętrzne: objawy i leczenie

Co to są hemoroidy wewnętrzne i dlaczego zapalenie rozwija się bardzo szybko?

Hemoroidy wewnętrzne objawiają się tworzeniem się obszarów powiększenia i deformacji naczyń żylnych odbytnicy. Pod wpływem zespołu czynników elastyczność ściany naczyniowej zmniejsza się, a krew zatrzymuje się w jamach odbytnicy. Następnie powstają sploty i węzły hemoroidalne.

Hemoroidy mają swoją własną klasyfikację: wewnętrzną i zewnętrzną.

Mogą uszczypnąć i wypaść z jelita przez odbyt, powodując szereg nieprzyjemnych objawów. W samych węzłach między tętnicami a żyłami formowane są komunikaty, co zapewnia im wygląd „tkanki jamistej”. Po zapaleniu często pojawia się zakrzepica hemoroidów wewnętrznych..

Hemoroidy wewnętrzne to splot znajdujący się w odbytnicy przed linią odbytu. Średnica sęków od 5 do 15 mm.

Objawy choroby

Pierwsze oznaki choroby to pieczenie i swędzenie w okolicy odbytu.

Nie ma zespołu bólowego, mogą pojawić się trudności w wykonaniu wypróżnień. Większość ludzi wstydzi się tej patologii i jeśli mają jakieś dolegliwości, to przez długi czas nie chodzą do placówek medycznych, co znacznie pogarsza ich sytuację..

Początkowo uczucie obecności ciała obcego w odbytnicy stopniowo wzrasta, podczas wypróżniania pojawiają się ostre bóle. W takim przypadku możesz stwierdzić, że węzły mają większy rozmiar.

Kał można zmieszać z jasnoczerwoną krwią. Liczba przedziałów krwi zależy od stopnia zaawansowania choroby hemoroidalnej. Wraz ze wzrostem rozmiarów hemoroidów zwiększa się również dyskomfort, same węzły zaczynają wypadać z jamy odbytnicy.

Na początkowych etapach ulegają spontanicznej redukcji. Nieco później, przy braku odpowiedniego leczenia, węzły stają się tak duże, że nie mogą się poprawić. W takich przypadkach integralność ściany ubytków jest zaburzona i rozwija się obfite krwawienie z hemoroidów, światło guzka może być zatkane zakrzepem.

Im wcześniej pacjenci zwrócą się o wykwalifikowaną pomoc u specjalistów, tym większa szansa na wyeliminowanie choroby bez operacji.

Leczenie hemoroidów wewnętrznych

Jeśli chodzi o hemoroidy wewnętrzne, nie można odłożyć leczenia! Choroba szybko przechodzi w stan przewlekły, a terapia może trwać wiele lat.

Schemat leczenia hemoroidów wewnętrznych zwykle obejmuje podejścia zintegrowane:

    Normalizacja reżimu i diety z włączeniem dużej ilości błonnika roślinnego: owoców, warzyw, zbóż.

Pokarmy bogate w błonnik

Leki łagodzą ciężkie objawy poprzez poprawę przepływu krwi

Tabletki wzmacniają ściany naczyń krwionośnych całego ciała.

  • Miejscowe środki w postaci czopków i maści są szeroko stosowane w łagodzeniu stanów zapalnych, eliminowaniu swędzenia i podrażnień skóry. W tym celu można przygotować ciepłe kąpiele z wywaru z ziół leczniczych..
  • Bardzo ważne jest, aby nie zapomnieć o środkach przeciwbólowych. Częściej stosowane są środki łączone (działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne).
  • Leczenie skomplikowanych postaci choroby

    Jak leczyć, jeśli leki nie pomagają? Choroby hemoroidalne w późniejszych stadiach leczone są technikami instrumentalnymi. Operacje usunięcia węzłów wewnętrznych są konieczne, gdy metody konserwatywne nie dają pozytywnej dynamiki, a ich utrata stała się normą.

    Leczenie chirurgiczne wymaga długotrwałej rehabilitacji i codziennej profilaktyki

    Instrumentalne metody leczenia hemoroidów:

    1. Podwiązanie hemoroidów lateksem za pomocą pierścieni lateksowych. Pod kontrolą anoskopu do odbytnicy wprowadza się pierścień lateksowy i ściska podstawę węzła, w wyniku czego zaburza się jego odżywianie. Później zostaje odrzucony.
    2. Skleroterapia polega na wprowadzeniu do jamy wewnętrznego węzła odbytniczego specjalnej substancji obliterującej. Aby osiągnąć efekt, konieczne jest wykonanie kilku takich zabiegów w ciągu tygodnia. W przypadku krwawienia często wykonuje się skleroterapię.
    3. Koagulacja ścian węzłów za pomocą promieniowania podczerwonego. Za pomocą sondy wykonuje się koagulację termiczną światła hemoroidu.
    4. Metoda dearterizacji hemoroidów polega na wykryciu naczyń w jamie odbytu za pomocą ultradźwięków i zszyciu ich nicią katgutową (która jest następnie wchłaniana).
    5. Chirurgiczne usunięcie hemoroidów wewnętrznych (hemoroidektomia).

    Zapobieganie transformacji węzłów wewnętrznych

    Aby zapobiec pojawianiu się nowych węzłów wewnętrznych w jamie odbytu i nawrotom starych, konieczne jest przejęcie kontroli nad dietą. Ważne jest, aby wykluczyć pikantne, słone potrawy. Nie pij napojów alkoholowych, mocnej kawy.

    Lekkie codzienne ćwiczenia pomogą poprawić przepływ krwi z narządów zlokalizowanych w miednicy, w tym z odbytnicy.

    Należy o tym pamiętać! Hemoroidy wewnętrzne to zagłębienia wypełnione krwią. Ich zapalenie może prowadzić do poważnych komplikacji. Przy pierwszych objawach hemoroidów należy zwrócić się o pomoc do proktologa. Specjalista zdiagnozuje i przepisze najskuteczniejsze leczenie.

    ISTNIEJĄ PRZECIWWSKAZANIA
    KONSULTACJA NIEZBĘDNA Z LEKARZEM

    Autorem artykułu jest proktolog Aleksey Aleksandrovich Egorov

    Hemoroidy - jak się je rozpoznaje i jak leczyć hemoroidy

    Użycie terminu „hemoroidy” w odniesieniu do choroby nie jest do końca poprawne. Każdy z nas ma hemoroidy (inaczej żylaki). Jest to fizjologiczny element odbytu. Większość ludzi ma trzy miękkie żyły wypełnione krwią. Hemoroidy wewnętrzne powstają ze splotu górnego żył odbytniczych, a hemoroidy zewnętrzne z dolnego splotu odbytnicy. Granicę między nimi wyznacza linia grzebienia.

    Kiedy węzły krwotoczne są zatkane, rozwija się choroba hemoroidalna. Może to dotyczyć węzłów wewnętrznych lub zewnętrznych. W pierwszym przypadku są niewidoczne iw początkowej fazie pojawiają się jedynie jako dyskomfort, w przeciwieństwie do zewnętrznych guzków, które można zobaczyć na skórze w okolicy odbytu.

    Objawy hemoroidów zewnętrznych i wewnętrznych

    Pierwszym i stosunkowo charakterystycznym objawem choroby hemoroidalnej jest krwawienie z odbytu. Defekacji towarzyszy świeża krew. Może być bardzo mały, chociaż zdarza się, że krwawienie jest intensywne. Należy jednak pamiętać, że ten objaw może wskazywać również na inne problemy zdrowotne. Czujność należy zachować przede wszystkim, gdy krew jest bardzo ciemna, nawet smolista oraz gdy pojawiają się w niej skrzepy. Ten objaw należy zawsze omówić z lekarzem..

    Na późniejszym etapie hemoroidów:

    • Hemoroidy wewnętrzne mogą się powiększyć i wypaść podczas wypróżniania. Węzły następnie spontanicznie cofają się do kanału odbytu, chociaż czasami trzeba je opróżnić ręcznie
    • Może się również zdarzyć, że pęknie zewnętrzny krwawiący guzek lub powstanie skrzep krwi. W tej sytuacji tworzy się niebieskawy okrągły guzek, powodujący silny ból. Z biegiem czasu guzek się zmniejsza, dyskomfort ustępuje i tworzy się fałd skórny.

    Inne objawy hemoroidów:

    • Uczucie niepełnego wypróżnienia
    • Swędzenie i pieczenie
    • Ból, podrażnienie i dyskomfort w okolicy odbytu
    • Może również pojawić się śluz

    Jak zdiagnozować hemoroidy

    Wiele osób wstydzi się iść do proktologa ze swoim problemem. Musisz jednak zrozumieć, że hemoroidy są bardzo powszechne. Uważa się, że dolegliwość ta dotyka co drugiego dorosłego Rosjanina.

    Dla specjalisty ważna jest również ocena, czy zgłaszane objawy są związane z hemoroidami. Hemoroidy są mylone z innymi chorobami odbytu, w tym szczeliną odbytu, przetoką, ropniami odbytu i odbytu, zapaleniem zwieracza odbytu. Tylko lekarz może je rozpoznać i zapewnić odpowiednie leczenie.

    Hemoroidy zewnętrzne są widoczne gołym okiem. Są to niebieskie grudki zlokalizowane w pobliżu odbytu. Aby zdiagnozować hemoroidy wewnętrzne, konieczne jest badanie odbytnicy. Kolonoskopia lub sigmoidoskopia jest zalecana u osób starszych lub w przypadku obfitego krwawienia.

    Jak leczy się hemoroidy?

    W początkowej fazie choroby hemoroidy są leczone objawowo. Głównym celem terapeutycznym jest złagodzenie bólu i dyskomfortu. Zaleca się stosowanie naturalnych metod, takich jak balsamy dębowe i torby apteczne. W aptekach są też kremy i czopki o działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym. Zmniejszają również przepuszczalność i poprawiają napięcie ścian naczyń krwionośnych..

    Substancje ważne w leczeniu hemoroidów - tribenozyd i lidokaina

    Połączenie lidokainy i tribenozydu pozwala skutecznie łagodzić choroby związane z żylakami. Obie substancje działają lokalnie i nie wykazują skutków ogólnoustrojowych.

    • Tribenozyd chroni naczynia włosowate. Zmniejsza przepuszczalność i poprawia napięcie ścian naczyń krwionośnych. Ma działanie przeciwobrzękowe, przeciwświądowe i przeciwzapalne. Przeciwdziała również uszkodzeniom śródbłonka naczyniowego.
    • Lidokaina to środek miejscowo znieczulający o strukturze amidowej. Hamuje powstawanie i przewodzenie impulsów nerwowych, ponieważ blokuje specjalne struktury w błonach komórek nerwowych, zapobiegając ich depolaryzacji. Lidokaina działa bardzo szybko, w około 10 minut. Nie tylko łagodzi ból, ale także łagodzi swędzenie i pieczenie.

    Jaka jest różnica między stopniami hemoroidów

    Hemoroidy nie są pojedynczą chorobą. Jego objawy początkowo nie są zbyt uciążliwe, ale z czasem powodują znaczny dyskomfort. Kiedy iść do lekarza i na jakim etapie choroby konieczna jest interwencja chirurga?

    Hemoroidy są najczęściej obserwowane w przypadku krwawienia z odbytu podczas wypróżniania. Jest to charakterystyczny objaw, jednak może również wskazywać na obecność innych chorób. Zawsze należy skonsultować się z lekarzem, który zdiagnozuje problem przepisując odpowiednie badania, aw przypadku hemoroidów oceniając stopień zaawansowania choroby..

    W określonych sytuacjach lekarz może zdecydować o zastosowaniu antybiotyków lub glikokortykosteroidów.

    4 stopnie hemoroidów

    Hemoroidy mogą mieć różny stopień zaawansowania. Pierwszy stopień widoczny jest tylko podczas badania anoskopowego, węzły nie wychodzą poza kanał odbytu. W drugim stopniu hemoroidy są wyraźne podczas wypróżnień, jednak samoistnie wracają na swoje miejsce.

    Hemoroidy III i IV stopnia dają poważniejsze objawy. W pierwszym przypadku guzki stają się widoczne podczas wyciskania, ale nie wracają do kanału odbytu i wymagają ręcznego drenażu. Czwarty stopień hemoroidów rozpoznaje się, gdy hemoroidy są całkowicie nieodwracalne. Cały czas pozostają poza kanałem odbytu..

    Proces gojenia zależy od ciężkości choroby. Na początku w celu złagodzenia dolegliwości stosuje się tylko leczenie objawowe. Zaleca się stosowanie kremów lub czopków zawierających środki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Są łatwe w użyciu i wykazują dużą skuteczność..

    W przypadku wystąpienia choroby hemoroidalnej korzystne mogą być ciepłe kąpiele i zanurzenie w naparze z kory dębu (stosuje się je kilka razy dziennie przez 10 minut). Ból odbytu można również złagodzić za pomocą okładów z lodu

    Co może przyczynić się do powstania hemoroidów

    1. Styl życia pasywnego

    Osoby wykonujące pracę siedzącą, takie jak kierowcy, są szczególnie narażone na powstawanie hemoroidów. Bardzo ważne jest zapewnienie organizmowi odpowiedniej dawki ruchu po całym dniu pracy..

    Brak ruchu

    Brak aktywności fizycznej przyczynia się do rozwoju zaparć, co z kolei przyczynia się do rozwoju hemoroidów. Najnowsze badania pokazują, że obecnie brakuje nam ruchu, co wpływa na nasze zdrowie i samopoczucie. Na aktywność fizyczną warto codziennie znaleźć kilka minut..

    Brak odpowiedniego nawilżenia

    Najczęściej nie rozumiemy, jak ważne jest codzienne przyjmowanie odpowiedniej ilości płynów. Pijemy za mało i zbyt rzadko. Zastąpiliśmy wodę i naturalne soki słodkimi napojami gazowanymi. To z kolei ma negatywny wpływ na czynność jelit..

    Długi „odpoczynek” w toalecie

    W teorii mechanizm wypróżniania powinien wyglądać następująco: czujemy presję, idziemy do toalety, aby oddać, wykonujemy podstawową higienę i wychodzimy. Cały proces nie powinien trwać dłużej niż kilka minut.

    Błędy żywieniowe

    Rozwój żylaków odbytu jest w dużej mierze spowodowany błędami żywieniowymi. Zasadniczo spożywamy za mało błonnika. Akceptujemy również szeroką gamę produktów sprzyjających zaparciom, takich jak czekolada.

    Zabiegowe i operacyjne leczenie hemoroidów

    Na każdym etapie choroby, zwłaszcza 1 i 2 stopnia, jako główne leczenie stosuje się tribenozyd i lidokainę, które szybko łagodzą nieprzyjemne objawy i leczą hemoroidy.

    W trzecim i czwartym etapie hemoroidów może być wymagana operacja. Istnieje kilka metod. Najczęściej stosowane są formy ambulatoryjne: zakładanie gumowych bransolet na hemoroidy oraz skleroterapia, polegająca na zatrzymaniu ukrwienia hemoroidów poprzez wprowadzenie odpowiednich środków chemicznych. Stosuje się również koagulację energią cieplną (laser, elektrokoagulacja) lub koagulację na zimno (krioterapia).

    Gdy choroba hemoroidalna jest bardzo zaawansowana, pacjentowi proponuje się hemoroidektomię, czyli chirurgiczne usunięcie hemoroidów. To poważny, bolesny zabieg, który powoduje duży dyskomfort i ryzyko powikłań. Może to zrobić tylko doświadczony chirurg proktolog..

    Hemoroidy i styl życia

    Podczas leczenia hemoroidów nie wystarczy przyjmowanie odpowiednich leków. Musisz także wprowadzić zmiany stylu życia, które obejmują większą aktywność fizyczną i zbilansowaną dietę..

    W menu powinny znaleźć się produkty zawierające błonnik, a więc pieczywo, warzywa i owoce. Unikaj alkoholu i pikantnych potraw. Bardzo ważne jest wypicie około 1,5-2 litrów wody mineralnej, co powinno ułatwić wypróżnienia. W przypadku hemoroidów ważne jest, aby unikać zaparć.

    Prawidłowo leczone hemoroidy nie zaostrzają się szybko. W zdecydowanej większości przypadków długotrwałe leczenie może być objawowe, nieinwazyjne i nie ma skutków ubocznych. Metody zabiegowe i operacyjne stosuje się tylko wtedy, gdy choroba jest bardzo zaawansowana i negatywnie wpływa na samopoczucie i komfort pacjenta.

    Czy można zapobiec hemoroidom?

    Współczesny świat, idąc do przodu, nie sprzyja aktywności fizycznej. Nawet na krótkich dystansach podróżujemy samochodami, odpoczywamy na sofie lub w fotelu, rzadko chodzimy. Wiele osób codziennie wykonuje również siedzącą pracę. I choć ostatnio coś się w tej kwestii zmieniło, Rosjanom wciąż brakuje ruchu..

    Aktywność fizyczna wspomaga pracę jelit, ułatwia trawienie i reguluje wypróżnienia. I to nie jest zabójczy trening pod okiem wykwalifikowanego instruktora, a kilkanaście minut spaceru, które każdy z nas może wykonać każdego dnia. Osoby bardziej aktywne mogą regularnie pobiegać lub chodzić na basen. Ciekawą formą ruchu, szczególnie wskazaną osobom starszym, jest nordic walking..

    Osoby wykonujące siedzący tryb pracy, takie jak zawodowi kierowcy i sekretarki, są szczególnie narażone na hemoroidy. W ich przypadku szczególnie ważne jest, aby wypoczynek był połączony z aktywnością fizyczną. Zredukuje choroby hemoroidalne, ale także zapobiegnie ich dalszemu rozwojowi..

    4 sposoby na poprawę motoryki jelit

    1. Unikaj słodyczy
    2. Pij wystarczającą ilość wody
    3. Prowadź aktywny tryb życia
    4. Zakochaj się w pokarmach błonnikowych

    Łatwiej zapobiegać niż leczyć

    Zapobieganie chorobie hemoroidalnej nie odbiega od zasad zdrowego stylu życia, których przestrzeganie może uchronić nas przed wieloma poważnymi chorobami, w tym cukrzycą, nadciśnieniem czy problemami z sercem.

    Elementem profilaktyki chorób hemoroidalnych jest unikanie długotrwałego korzystania z toalety..

    W przypadku hemoroidów bardzo ważne jest również unikanie zaparć jelit. Biegunka i przewlekłe stosowanie środków przeczyszczających może również przyczyniać się do rozwoju choroby. Dlatego zmiany stylu życia, które obejmują korektę niektórych nawyków żywieniowych, mają ogromne znaczenie w zapobieganiu i leczeniu hemoroidów..

    Podstawą jest dieta antystresowa. Jego celem jest regulacja wypróżnień poprzez codzienne picie około 1,5-2 litrów niegazowanej wody oraz włączenie do diety pokarmów bogatych w błonnik. Należy również unikać ostrych przypraw i alkoholu.

    Powinieneś także przestać używać środków przeczyszczających. Działają brutalnie, ale przynoszą jedynie symptomatyczną ulgę. Organizm szybko się do nich przyzwyczaja, co wymaga wprowadzania coraz większych dawek. Należy pamiętać, że środki przeczyszczające mogą powodować zapalne nadmierne wydzielanie kanału odbytu..

    Czynniki przyczyniające się do powstawania hemoroidów u dorosłych

    Hemoroidy są normalną częścią ludzkiego ciała. Mają kształt poduszki. Znajduje się po lewej, prawej stronie z przodu i prawej tylnej. Składają się z tkanki łącznej, mięśni gładkich i naczyń krwionośnych zwanych zatokami. Pełnią niezwykle ważną funkcję w utrzymaniu szczelności kanału odbytu..

    W miarę przechodzenia stolca, gdy ciśnienie w jamie brzusznej wzrasta, węzły puchną, pozostawiając odbyt zamknięty. Jednak pod wpływem pewnych czynników mogą się wysunąć lub może wzrosnąć nadmierne ciśnienie żylne. Rozwijają się hemoroidy.

    Hemoroidy mogą współistnieć z innymi chorobami, w tym marskością wątroby, guzami miednicy lub wrodzonym brakiem zastawek żylnych w żyłach trzewnych.

    W wielu przypadkach rozwój chorób hemoroidalnych wiąże się z zaburzeniami jelit (zaparcia lub biegunka). Oba te problemy są związane ze złym spożyciem, często z niską zawartością błonnika..

    Rozwojowi hemoroidów może sprzyjać również zwiększone ciśnienie w jamie brzusznej, które można przypisać przedłużonemu ciśnieniu, wodobrzuszowi lub ciąży, przewlekłemu kaszlowi i dysfunkcji mięśni dna miednicy. Powiększone hemoroidy mogą być również związane ze stresem, czynnikami dziedzicznymi, brakiem zastawek w żyłach odbytu i starszym wiekiem..

    Hemoroidy - choroba cywilizacyjna XXI wieku

    Nic dziwnego, że hemoroidy są oznaką naszych czasów. Obecny styl życia przyczynia się do jego rozwoju. Powiększone hemoroidy są najczęściej uciążliwe dla osób pracujących w pozycji siedzącej, np. Zawodowych kierowców.

    Osoby z nadwagą i otyłością oraz kobiety w ciąży są również bardziej narażone na hemoroidy. Częściej hemoroidy rozpoznaje się u osób uprawiających określone sporty (np. Podnoszenie ciężarów, jazda na rowerze, bieganie na długich dystansach).

    Czy można zapobiec hemoroidom?

    Trudno jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Są ludzie, u których hemoroidy rozwijają się niezależnie od diety czy aktywności fizycznej. Jednak w większości przypadków jego rozwój jest spowodowany brakiem ruchu i niskim spożyciem płynów i pokarmów bogatych w błonnik..

    Dlatego w celu zapobiegania chorobom zaleca się umiarkowane ćwiczenia i regularne wypróżnienia o miękkiej, elastycznej konsystencji (niezbędna jest dieta bogata w błonnik roślinny).

    Rola diety w leczeniu hemoroidów

    Pojawienie się hemoroidów w wielu przypadkach jest konsekwencją przedłużających się zaparć jelit, które często wiąże się z niezdrową dietą, zwłaszcza jeśli jest uboga w pokarmy będące źródłem błonnika. Szacuje się, że zaparcia dotykają 20-30 procent populacji, chociaż liczby te mogą być wyższe (wiele osób nie zgłasza się do lekarza).

    Co to jest błonnik pokarmowy

    U osób z hemoroidami ważne jest, aby dieta zawierała błonnik. Jest to jeden ze złożonych węglowodanów lub polisacharydów, w których m.in. występuje celuloza, lignina i pektyna. Towarzyszą im sterole roślinne, kwas fitowy i glukozydy.

    Błonnik nie jest trawiony ani wchłaniany w jelicie cienkim człowieka. Działa jak naturalna szczotka (oczyszcza przewód pokarmowy z resztek pokarmu). Powstały śluz ogranicza wchłanianie szkodliwych substancji. Błonnik jest również niezbędny do uzyskania właściwej mikroflory jelitowej.

    Pokarmy bogate w błonnik to: pieczywo pełnoziarniste, płatki pełnoziarniste, brązowy ryż, otręby, orzechy, suszone owoce (śliwki, morele, figi i rodzynki), rośliny strączkowe, warzywa.

    Ile błonnika jest w diecie

    Dieta bogata w błonnik poprawia naturalny odruch jelit, dzięki czemu stolec nie gromadzi się w dolnej części okrężnicy. Zalecane dzienne spożycie błonnika pokarmowego w ilości 35-50 g / dobę, szczególnie w przypadku przewlekłych zaparć. Ważne jest, aby pamiętać, że osoba, która wcześniej spożywała bardzo mało pokarmów będących źródłem błonnika pokarmowego, powinna stopniowo wprowadzać je do swojej diety..

    Należy jednak pamiętać, że dieta to nie wszystko. Istotne jest również prawidłowe dostarczanie płynów. Zaleca się wypijać co najmniej 2 litry wody dziennie (można zastąpić sokami warzywno-owocowymi oraz naparami ziołowymi).

    W przypadku zaparć ważna jest również aktywność fizyczna. Odpowiednia dawka ruchu przyspiesza wypróżnienia i wspomaga wypróżnienia. Zalecane są spacery, pływanie i jogging. Ważne jest, aby wysiłek powtarzać co najmniej 3-4 razy w tygodniu po 20 minut dziennie..