Cechy procesu pielęgnacyjnego i pielęgnacji żylaków kończyny dolnej

Niektórzy pacjenci z zaburzeniami krążenia po amputacji jednej lub nawet dwóch kończyn mają przetoki kałowe lub moczowe. Konieczne jest zwrócenie dużej uwagi na normalizację psychiki tych pacjentów. Pacjenci wymagają zewnętrznej opieki, zwiększonej wrażliwości i uwagi.

Pomieszczenia powinny być często dobrze wentylowane i utrzymywane w doskonałej czystości. Należy uważać, aby wydzielina z ran, wrzodów lub przetok nie zanieczyściła bielizny i pościeli. Aby to zrobić, pod pacjentami kładzie się ceratę przykrytą pieluchą. Pacjentom surowo zabrania się palenia, ponieważ nikotyna powoduje skurcz naczyń, co komplikuje klinikę choroby. W przypadku chorób zatarciowych pacjenci odczuwają chłodne nogi, więc noszą ciepłe skarpetki.

Pielęgniarka opiekując się pacjentami z zakrzepowym zapaleniem żył wykonuje następujące czynności:

1) dba o to, aby pacjenci przestrzegali ścisłego leżenia w łóżku;

2) sprawdzić, czy kończyna dolna jest ułożona na szynie Belera;

3) monitoruje stan opatrunków, ciśnienie krwi, tętno, kolor skóry (z powodu terapii przeciwzakrzepowej u pacjenta może wystąpić krwawienie).

Terapia ruchowa, masaż, fizjoterapia są surowo zabronione w celu uniknięcia oddzielenia skrzepu krwi i rozwoju choroby zakrzepowo-zatorowej.

Opieka pielęgniarska nad pacjentem po flebektomii obejmuje kilka punktów. Operowana noga musi znajdować się na szynie Belera. Pacjent powinien obrócić się w łóżku, zgiąć nogi i poruszyć palcami i kostką. Po 1-2 dniach, w zależności od wieku i stanu, pacjentowi zaleca się chodzenie po oddziale, ale z kończyną zabandażowaną bandażem elastycznym. Następnie może opuścić oddział i samodzielnie dostać się do jadalni, toalety. W 3-4 dniu po operacji pacjentom zezwala się na dłuższe spacery. Bandażowanie nóg powinno trwać do 3 miesięcy.

Pielęgniarka opiekując się pacjentami po operacji zacierania chorób, upewnia się, że operowana noga znajduje się na szynie Belera. Siostra sprawdza również stan bandaża na kikucie: jeśli zamoczy się od krwi, zakłada bandaż i informuje o tym lekarza.

Pielęgniarka monitoruje ciśnienie krwi pacjenta, ponieważ jego spadek pociąga za sobą spowolnienie przepływu krwi, a następnie powstanie zakrzepicy operowanej tętnicy. Siostra uczy też pacjentów samoopieki i chodzenia o kulach..

Rola pielęgniarki w zapobieganiu rozwojowi choroby jest wielka i znacząca. Pielęgniarka pozostaje z pacjentką przez większość czasu pracy i znacznie dłużej niż lekarz. Ma prawo i obowiązek przekazywać wiedzę o zapobieganiu chorobom.

Zapobieganie VVDK ma dwa cele. Dla tych, którzy jeszcze nie cierpią na żylaki, profilaktyka żylaków jest okazją do uniknięcia tej nieprzyjemnej choroby..

Rozważ główne środki zapobiegające rozwojowi żylaków:

Zwróć uwagę na swoje buty. Obcas nie powinien przekraczać 5-6 cm, a głównym kryterium przy wyborze butów powinna być przede wszystkim wygoda i wygoda.

W miarę możliwości ruszaj się więcej. Zamiast windy korzystaj ze schodów. Spaceruj więcej.

Wykonaj proste ćwiczenie dla nóg.

Jeździć na rowerze.

Pływaj, kiedy tylko to możliwe. Zabiegi wodne są uważane za najlepszy sposób zapobiegania żylakom..

Dla tych, którzy są zaznajomieni z tą chorobą i jej objawami - przede wszystkim zapobieganie progresji choroby, zaostrzeniom choroby i jej powikłaniom.

Rozważ podstawowe zasady zapobiegania rozwojowi powikłań z VVLD:

Odpowiednia kompresja przez całe życie. Optymalne jest ciągłe noszenie dzianiny medycznej o wysokim stopniu kompresji..

Śledzenie wagi. Nadwaga powoduje dalszy rozwój żylaków i poważnie utrudnia leczenie.

Rzucić palenie. Ten zły nawyk ma wyjątkowo negatywny wpływ na ściany naczyń krwionośnych..

Lekki masaż stóp. Lekki masaż stóp polecany jest pacjentom z postaciami żylaków bez powikłań.

Rozsądna aktywność fizyczna. Brak aktywności fizycznej u pacjentów jest przeciwwskazany. Konieczne jest zaangażowanie się w ćwiczenia fizjoterapeutyczne. A najlepszą profilaktyką jest każdy sport, w którym podudzie jest równomiernie zredukowane - bieganie (jogging), aerobik, jazda na rowerze, pływanie.

Regularne zabiegi higieniczne, pielęgnacja stóp. Użyj prysznica kontrastowego, a rano zanurz stopy (do kostek) silnym, obfitym prysznicem.

Systematyczne stosowanie wielowartościowych środków flebotropowych.

Racjonalna organizacja i kultura jedzenia. Jest to szczególnie ważne w przypadku osób o zwiększonej masie ciała. Należy ograniczyć spożycie tłustych i słonych potraw, aby zmniejszyć zatrzymywanie płynów w organizmie i rozwój zespołu obrzęku, nie przejadać się, szczególnie przed snem.

Żylaki kończyn dolnych to odzwierciedlenie ogólnego stanu naszego organizmu. Dlatego jeśli zajmujesz się zapobieganiem VVDK, musisz sobie z tym poradzić w sposób kompleksowy. Wtedy nawet dziedziczna predyspozycja do żylaków nie przekształci się w chorobę. Konieczne jest tylko nieznaczne dostosowanie stylu życia - dostosowanie diety, ruch aktywny, organizacja pracy i wypoczynku, monitorowanie samopoczucia.

Wnioski z rozdziału I

Leczenie żylaków kończyn dolnych powinno być kompleksowe i ciągłe. Ciągłość jest niezbędna. Błędem jest myślenie, że zabiegi medyczne kończą się interwencją chirurgiczną. Przewlekłe choroby układu żyły głównej dolnej często wymagają leczenia przez całe życie, co należy wyjaśnić pacjentom.

Cechy opieki pielęgniarskiej podczas leczenia operacyjnego:
1. Po operacji pacjent jest bezradny i bezbronny, dlatego potrzebuje pomocy pielęgniarki. W tej chwili możliwe są tak poważne komplikacje..

2. Podstawą skutecznej terapii lekowej jest profesjonalnie wykonywana opieka fizyczna i wsparcie psychologiczne nad pacjentem.

3. Kompleksowa ocena działalności służby pielęgniarskiej oddziału chirurgicznego powinna obejmować cały zakres technologii pielęgniarskich wykonywanych w okresie przedoperacyjnym, podczas operacji oraz w okresie pooperacyjnym..

4. Okres pooperacyjny na oddziale chirurgicznym wymaga dużej ilości technologii pielęgniarskiej. Dlatego w okresie pooperacyjnym w pracy pielęgniarki oddziałowej powinien być obecny cały zakres zaawansowanych technologicznie interwencji pielęgniarskich: iniekcje, infuzje, transfuzje, bandażowanie, drenaż narządów wydrążonych przez naturalne otwory i pielęgnacja drenaży.

Bibliografia

1. Bogachev V. Yu.Konserwatywne metody leczenia i profilaktyki przewlekłych chorób żył kończyn dolnych // Dziennik lekarza leczącego. - 2014. - Nie. 4-2014. - str. 67.

2. Vertkin A.L. Karetka: przewodnik dla ratowników medycznych i pielęgniarek, 2010 - 330 str..

3. Chirurgia szpitalna. Syndromologia: podręcznik. zasiłek Abdullaev A.G. i inni; wyd. N.O. Milanova - 2013. - 440 s.

4. Grekov I.G. Proces pielęgnacyjny w okresie pooperacyjnym // Opieka medyczna. 1997. Nr 5. Str. 47–49.

5. Grekov I.G., Borshcheva V.Ya., Malakhanova G.N. Pielęgniarska pielęgnacja drenażu brzucha // Pielęgniarstwo. 1996. Nr 3. str. 16-17.

6. Grekov I.G., Grekova I.I. Pielęgniarska obserwacja kliniczna pacjentów na wyspecjalizowanych oddziałach szpitala wielospecjalistycznego // Pielęgniarka główna. 2005. Nr 3. Str. 17–21.

7. Grekov I.G., Grekova I.I. Pielęgniarska obserwacja kliniczna pacjentów na wyspecjalizowanych oddziałach szpitala wielospecjalistycznego // Pielęgniarka główna. 2005. Nr 3. Str. 17–21.

8. Guseva LV Pielęgnacja w żylakach kończyn dolnych / L. V. Guseva // Pielęgniarstwo. - 2010 - nr 3. - str.38-43

9. Kieszonkowa książeczka informacyjna pielęgniarki / ETC. Obuchowec (i inni) - wyd. 9, ster-Rostov w / D: Phoenix, 2014. - 671 str. - (Lekarstwo dla ciebie)

10. Chirurgia ogólna: podręcznik / Gostishchev V.K. - wydanie 4, Rev. i dodaj. - 2010. - 848 s.

11. Katalog lekarza pierwszego kontaktu. W 2 tomach. / Ed. Vorobieva N.S. –M.: Wydawnictwo Eksmo, 2011. - 410 str..

Temat: Opieka pielęgniarska w chorobach naczyniowych kończyn dolnych.

strefa (gr.) - pas, strefa

zoon (gr.) - żywa istota, zwierzę

ogrody zoologiczne (gr.) - na żywo

zygon (gr.) - para

zygotos (gr.) - połączone razem, połączone; zygota

żyję.

koniec.

Wykład numer 7

Temat: Opieka pielęgniarska w chorobach naczyniowych kończyn dolnych.

Choroby układu naczyniowego i krążenia są główną przyczyną niepełnosprawności i przedwczesnej śmierci w krajach rozwiniętych gospodarczo. Z dnia na dzień medyczno-społeczne znaczenie tych chorób rośnie, ponieważ rozwijają się i rozprzestrzeniają coraz bardziej, dotykając ludzi w coraz młodszym wieku. Wśród najbardziej prawdopodobnych przyczyn wzrostu liczby pacjentów - Takie przyczyny jak - postęp technologiczny i urbanizacja prowadzą do nerwowego przeciążenia, zmieniają charakterystykę diety człowieka, ograniczają jego aktywność fizyczną.

Angiologia to dziedzina medycyny klinicznej zajmująca się badaniem chorób naczyń krwionośnych (tętnic i żył) dostarczających krew do niektórych narządów: mózgu - tętnic szyjnych i kręgowych oraz żył; serca - naczynia wieńcowe; naczynia nerek; kończyny dolne i górne itp..

Klasyfikacja zaburzeń krążenia kończyn dolnych:
A. Niewydolność tętnic kończyn dolnych - naruszenie
drożność tętnic:

- ostra - ostra zakrzepica lub zator tętnic głównych kończyn dolnych,

- przewlekłe - zatarcie zapalenia wsierdzia, zatarcie

miażdżyca naczyń kończyn dolnych.
B. Niewydolność żylna kończyn dolnych - naruszenie
odpływ żylny:
- ostra - ostra zakrzepica głównych żył kończyn dolnych;

- przewlekłe - żylaki kończyn dolnych,

zespół pozakrzepowy żył.
B. Polineuropatia i mikroangiopatia cukrzycowa - „stopa cukrzycowa”.

Diagnostyka -
- zbieranie danych i badanie kliniczne;

- USG Doppler (ujawnia wzór łożyska tętniczego i żylnego);


- RTG - angiografia (badanie kontrastu rentgenowskiego - arteriografia, flebografia);
- Dożylna angiografia cyfrowa CT.

A. Niewydolność tętnicza kończyn dolnych -
Anatomofizjologiczne cechy dopływu krwi tętniczej do kończyn dolnych -
Aorta jest największym naczyniem w ludzkim ciele, z którego odgałęzienia zasilają głowę, szyję i kończyny górne, narządy zlokalizowane w jamie klatki piersiowej i jamy brzusznej, jamę miednicy, następnie dzieli się na dwie końcowe gałęzie, wzdłuż których krew dostarczana jest do kończyn dolnych.

Pień tętniczy kończyn dolnych zaczyna się od tętnicy biodrowej wspólnej na poziomie rozwidlenia aorty.
Jego odgałęziona tętnica biodrowa zewnętrzna przechodzi do uda przez więzadło subcząstkowe zwane tętnicą udową. Tętnica udowa na swojej drodze posiada szereg rozgałęzień, szeroko zespolonych między sobą a tętnicami tętnicy biodrowej wewnętrznej.
W dole podkolanowym, pod nazwą tętnica podkolanowa, główny pień przecina nogę i dzieli tętnice piszczelowe przednie i tylne, których liczne odgałęzienia zaopatrują podudzie i stopę.
Naruszenie drożności tętnic na poziomie rozwidlenia aorty i tętnic biodrowych prowadzi do poważnych naruszeń dopływu krwi tętniczej do nóg.
Stan dopływu krwi do kończyn dolnych można ocenić na podstawie charakteru pulsacji tętnic w miejscach anatomicznie dostępnych:

  • dla tętnicy udowej - pod więzadłem poczwarki w jej okolicy
    wewnętrzna trzecia,
  • dla tętnicy podkolanowej - w środku dołu podkolanowego,
  • dla tętnicy grzbietowej stopy - tył stopy jest o 5 - 6 cm wyżej niż pierwsza przestrzeń międzypalcowa,
  • dla tętnicy piszczelowej tylnej - tylnej powierzchni kostki wewnętrznej.

Czynniki ryzyka rozwoju choroby tętnic obwodowych kończyn dolnych -

  • Palenie;
  • Cukrzyca;
  • Wysokie ciśnienie krwi;
  • Wysoki poziom cholesterolu lub trójglicerydów;
  • Nadwaga o ponad 30%.

1. Ostra niewydolność tętnicza kończyn dolnych -
(Synonimy: ostra niedrożność głównych tętnic, ostra niedrożność głównych tętnic kończyn dolnych) -
Czynniki predysponujące:
- miażdżyca naczyń kończyn;
- zapalenie wsierdzia;
- uraz mechaniczny;
- tętniaki serca i naczyń krwionośnych;
- migotanie przedsionków.
Przyczyny:

- ostra zakrzepica głównych tętnic kończyn;

- zatorowość (choroba zakrzepowo-zatorowa) głównych tętnic kończyn.


(zakrzepica tętnic u pacjenta z zarostową miażdżycą)

Obraz kliniczny -
Wczesne objawy:

  • ból kończyny dotkniętej chorobą jest nagły, bardzo intensywny;
  • skóra kończyny poniżej poziomu okluzji jest blada, zimna,
  • wszystkie rodzaje wrażliwości skóry są zmniejszone;
  • uczucie drętwienia kończyny;
  • nie ma pulsacji na tętnicy podkolanowej i tętnicach stopy;
  • ruchy kończyny (bierne i czynne) są zachowane, ale ostre
  • stan ogólny się pogarsza, pojawiają się oznaki wstrząsu - bladość

skóra twarzy, zimne poty, tachykardia, obniżenie ciśnienia krwi, zwłaszcza to
wyraźny z zamknięciem tętnic biodrowych i udowych.

Późne objawy (po 4-6 godzinach):

  • zatrucie jest wynikiem wchłaniania produktów rozpadu martwych tkanek (podwyższona temperatura ciała, zmiany świadomości);
  • ruch w kończynie jest niemożliwy (przykurcz mięśni).

W przypadku braku lub nieskuteczności leczenia oraz w wyniku dodania infekcji rozwija się mokra zgorzel.
Pierwsza pomoc:
- wezwać zespół pogotowia;
- położyć pacjenta i kończynę poziomo;

  • podawać aspirynę, leki przeciwskurczowe (no-shpa, papaverine), askorutin, baralgin:
  • poczekaj na przybycie karetki

Zasada leczenia -
Terapia zachowawcza - (jako element przygotowania przedoperacyjnego):

  • wlew reopoliglucyny w celu poprawy właściwości reologicznych krwi;
  • antykoagulanty o działaniu bezpośrednim (heparyna) i pośrednim (fenylina);
  • przeciwskurczowe (no-spa, nikotyna do tego);
  • trombolityka (streptaza);
  • narkotyczne środki przeciwbólowe (promedol) i nie-narkotyczne (baralgin);
  • wdychanie nawilżonego tlenu;
  • terapia witaminowa (B1, B6, C, askorutyna).

Operacja:

  • trombektomia, tromboembolektomia (usunięcie skrzepliny);
  • protetyka naczyń (bypass aortalno-udowy, bypass udowo-podkolanowy).

2. Przewlekła niewydolność tętnicza kończyn -
Przyczyny:

  • zatarcie miażdżycy naczyń kończyn dolnych jest chorobą przewlekłą charakteryzującą się specyficznym uszkodzeniem tętnic typu elastycznego i mięśniowo-sprężystego w postaci ognisk proliferacji w ich ścianie łącznej, co prowadzi do zaburzeń krążenia.
  • zacierające zapalenie wsierdzia (zakrzepowe zapalenie naczyń) - zapalenie tętnic kończyn, charakteryzujące się zwężeniem ich światła, aż do całkowitego przerostu (obliteracja) i któremu towarzyszy upośledzenie ukrwienia kończyny.

Objawy kliniczne -
Objawy choroby zależą od stopnia zatkania naczynia, jego średnicy, stopnia rozwoju zabezpieczeń (bypass przepływu krwi).

Etapy niewydolności tętniczej kończyn dolnych -
Etap I - kompensacja -

  • Zaburzenia troficzne: utrata masy kończyn, wypadanie włosów,

sucha skóra, zmniejszona potliwość;

  • Uczucie drętwienia, dreszcze nóg, drżenie mięśni;
  • Ból mięśni łydek podczas długotrwałego chodzenia;
  • Objaw „chromania przestankowego” (ból nogi podczas chodzenia

sprawia, że ​​pacjent zatrzymuje się, po czym ból ustępuje, a on
może iść ponownie itp.);

  • Zmniejszona pulsacja w tętnicach obwodowych.

Etap II - subkompensacja -

  • Chromanie przestankowe przeszkadza w życiu;
  • Nie ma pulsacji w tętnicach obwodowych.

Etap III - dekompensacja -
Objawom pierwszych dwóch etapów towarzyszą poważne powikłania prowadzące do niepełnosprawności..
- Gwałtowny ból nóg, który nasila się w nocy,

- zaburzenia snu (pacjent siedzi w łóżku z opuszczoną nogą).

- Narkotyczne środki przeciwbólowe nie łagodzą bólu.
- Narastają zaburzenia troficzne, zaczynając od opuszków palców, gdzie tworzą się troficzne owrzodzenia martwicze, których ból bywa nie do zniesienia. Podobne wrzody występują na tylnej części stopy i dolnej jednej trzeciej podudzia. Wrzody stopniowo powiększają się i rozwija się sucha zgorzel, a gdy infekcja łączy się, mokra zgorzel.

Kliniczne różnice między zatarciem miażdżycy a zatarciem zapalenia wsierdzia:

Miażdżyca tętnicEndarteritis
Rozwija się po 40 roku życia.Rozwija się w wieku od 25 do 40 lat.
Historia siedzącego trybu życia, palenie.Historia hipotermii kończyn dolnych, palenie.
Głównie zajęta jest aorta i duże tętnice.Dotyczy to tętnic średniego i małego kalibru.
Chorobie sprzyja otyłość, nadciśnienie tętniczeChorobie sprzyja skłonność do nadkrzepliwości
Dotknięte są tętnice dowolnego organuDotknięte są tętnice głównie kończyn dolnych
Możliwe jest lokalne uszkodzenie statku. Możliwe obejście.Statek jest cały dotknięty. Obejście nie jest możliwe.


Zapobieganie chorobie tętnic obwodowych kończyn dolnych -

Aby zapobiec chorobie tętnic obwodowych, należy zmienić styl życia. Konieczne jest zwrócenie uwagi na następujące modyfikowalne czynniki ryzyka rozwoju choroby:

  • Kontrola poziomu cukru we krwi w przypadku upośledzonej tolerancji glukozy i cukrzycy.
  • Obniżenie poziomu cholesterolu we krwi.
  • Niższe ciśnienie krwi.
  • Unikanie tłuszczów nasyconych i wysokokalorycznej żywności.
  • Utrzymanie masy ciała na idealnym poziomie.
  • Unikaj hipotermii kończyn.

Ćwicz regularnie, co najmniej 30 minut marszu 3 razy w tygodniu.
Zaprzestanie palenia tytoniu - 95% pacjentów z chorobą naczyń obwodowych to palacze.
Ryzyko wystąpienia chromania przestankowego jest 9-krotnie większe u pacjentów powyżej 45 roku życia, którzy palą 15 papierosów dziennie niż u osób niepalących. Jeśli mają inne czynniki ryzyka, ryzyko chromania przestankowego wzrasta 20-krotnie. Samo zaprzestanie palenia czasami pozwala pacjentom uniknąć operacji naczyniowych, amputacji i poprawia jakość życia.
Palenie sprzyja zakrzepicy przecieku naczyniowego, więc palaczom nie pokazuje się operacji naczyniowych.

Wniosek: zaprzestanie palenia jest głównym środkiem zapobiegawczym!

Spośród 153 krajów Rosja zajmuje 33. miejsce pod względem palenia (37% palaczy wśród dorosłej populacji). Według WHO średnio co sześć sekund umiera jedna osoba na świecie z powodu chorób związanych z paleniem tytoniu, a pięć milionów ludzi umiera z tego powodu rocznie. Jeśli trendy w rozpowszechnieniu palenia nie zmniejszą się, to zgodnie z prognozami WHO do 2020 r. 10 milionów ludzi będzie umierać przedwcześnie każdego roku..

WHO szacuje, że tytoń spowodował 100 milionów zgonów w XX wieku, a do 2030 roku palenie tytoniu będzie jedną z najpotężniejszych przyczyn przedwczesnych zgonów na świecie..

B. Niewydolność żylna kończyn dolnych:
Anatomiczne i fizjologiczne cechy układu żylnego kończyn dolnych - układ żylny kończyn dolnych składa się z 3 grup żył:
Powierzchowne - duże i małe żyły odpiszczelowe i ich gałęzie;
Głęboki (tułów) - zlokalizowany między warstwami mięśni kończyn dolnych;
Perforatory (komunikanty) - krótkie naczynia łączące układy głębokie i powierzchowne, żyły posiadają zastawki zapobiegające cofaniu się krwi.
Żyły głębokie towarzyszą tętnicom (stosunek tętnica do żyły dla małych i średnich naczyń wynosi 1: 2,

dla dużego kalibru - 1: 1).
System głęboki obejmuje żyły piszczelową, strzałkową, podkolanową, udową i biodrową.
Żyły mają zastawki, które działają jak spadochron, który otwiera się, aby oprzeć się przepływowi krwi w dół.

Zastawki są fałdami śródbłonka. Otwierają się, gdy przepływ krwi jest skierowany do środka (serce) i zamykają się, gdy jest skierowany od środka..
Dwie siły wypychają krew z kończyn dolnych do serca: działają od dołu i „ssą” od góry.

Siły działające od dołu:
- ciśnienie skurczowo-rozkurczowe pobliskich tętnic, przenoszone do żył;
- ucisk żył podeszwowych podczas chodzenia;
- „Pompa mięśniowa” - skurcz mięśni podczas chodzenia uciska żyły głębokie. Powstaje fala krwi. Fala skierowana w górę otwiera zastawki, a fala opadająca zamyka się, przenosząc w ten sposób krew do serca.

Wnioski:

  • chodzenie poprawia przepływ krwi żylnej;
  • bandażowanie kończyn bandażem elastycznym i ciasne noszenie

elastyczne rajstopy poprawiają przepływ krwi w żyłach głębokich.

Siły działające z góry - „działanie ssące”:

  • wypadnięcie przepony;
  • podciśnienie w śródpiersiu w porównaniu z ciśnieniem w żyle głównej dolnej.

Wynik:
Każdy stan, który zakłóca ruch przepony (otyłość) i zmiany ciśnienia w śródpiersiu (nowotwór), może powodować upośledzony powrót krwi żylnej z kończyn dolnych.

1. ostra niewydolność żylna -


Przyczyna: Ostre, głębokie zakrzepowe zapalenie żył lub zakrzepica żył kończyn dolnych.
Czynniki predysponujące:
- brak doświadczenia,

- nadkrzepliwość (także w okresie pooperacyjnym),

- ciąża.
Objawy kliniczne -


Choroba występuje ostro. Nasilenie przebiegu jest wprost proporcjonalne do średnicy żyły, która została poddana zamknięciu.

  • pękający ból, nasilony w obniżonej pozycji kończyny;
  • szybko narastający obrzęk;
  • wzrost objętości chorej kończyny;
  • skóra jest ciepła, wzór żył odpiszczelowych jest wzmocniony;
  • ruchy kończyn są zachowane, bolesne;
  • pulsacja tętnic obwodowych zostaje zachowana;
  • badanie palpacyjne tylnej części kończyny (w okolicy pęczka nerwowo-naczyniowego) jest bolesne.

Leczenie -

Pierwsza pomoc -

  • Zadzwonić po karetkę;
  • Położyć pacjenta, nadając kończynie uniesioną pozycję;
  • Podaj aspirynę, no-shpu (papawerynę), askorutynę (witaminę C);
  • Poczekaj na przybycie karetki

Transport odbywa się na noszach.
Hospitalizacja w nagłych wypadkach na oddziale naczyniowym szpitala chirurgicznego.
Terapia zachowawcza lub przygotowanie przedoperacyjne:

  • Ścisły odpoczynek w łóżku (21) dni;
  • Podwyższona pozycja kończyny na szynie Belera;
  • Antykoagulanty o działaniu bezpośrednim (heparyna) i pośrednim (fenylina) pod kontrolą układu krzepnięcia krwi i analizy moczu;
  • Środki przeciwpłytkowe (aspiryna, trental, reopoliglucyna);
  • Leki rozszerzające naczynia: no-spa, teonikol, kwas nikotynowy;
  • Hirudoterapia;
  • Leczenie objawowe.

Operacja -
Operacja ratunkowa: trombektomia.
Bezpośrednie przygotowanie do operacji jest standardem.
W okresie pooperacyjnym wczesna aktywacja pacjentów.
Powikłanie -

zatorowość płucna (PE), często prowadząca do zgonu.

2. Przewlekła niewydolność żylna kończyn -
Przyczyny -
1. choroby żył:

  • phlebeurysm,
  • głębokie i powierzchowne zakrzepowe zapalenie żył,
  • niewydolność zaworu;

2. choroby serca prowadzące do słabego krążenia.


|następny wykład ==>
TKANKA EDUKACYJNA - patrz merystem.|W starożytnej Rosji, po przyjęciu chrześcijaństwa

Data dodania: 2015-10-01; widoki: 12031. naruszenie praw autorskich

Proces pielęgnacyjny w przypadku zaburzeń krążenia

1 - badanie pacjenta, pomoc lekarzowi w przeprowadzeniu specjalnych badań, wyjaśnienie diagnozy.

Reklamacje: charakter i umiejscowienie bólu wyjaśniające wpływ różnych czynników (pozycja kończyny, temperatura powietrza, aktywność fizyczna) na jego nasilenie, stopień utraty wrażliwości, obecność obrzęku i osłabienie mięśni.

Kontrola wzrokowa symetrycznych okolic kończyn obejmuje:

  • -- zabarwienie skóry (bladość, marmurkowatość, sinica);
  • -- nasilenie układu żylnego;
  • -- zanik mięśni;
  • -- dystroficzne zmiany w skórze (przerzedzenie, suchość, wypadanie włosów itp.);
  • -- zmiany dystroficzne w płytce paznokcia (kolor, kształt, kruchość).

Badanie dotykowe: obecność fok; określić lokalną temperaturę obszarów skóry (grzbietem dłoni); porównaj pulsację tętnic w symetrycznych częściach kończyn. Przeprowadzanie specjalnych badań w celu oceny zaburzeń krążenia: tętniczego i żylnego.

Podczas wszystkich badań pielęgniarka rejestruje czas, kontroluje pozycję kończyny, zakłada opaskę uciskową itp..

Prowadzenie specjalnych metod badawczych: oscylografia (rejestracja drgań tętna ścian naczyń krwionośnych), reowazografia (rejestracja graficzna wypełnienia krwi w badanym obszarze), termometria (pomiar temperatury skóry elektrotermometrem), doppler ultradźwiękowy (rejestracja graficzna przepływu krwi za pomocą ultradźwięków), kapilaroskopia (badanie naczyń włosowatych łożyska paznokcia pod mikroskop) itp. Pielęgniarka przygotowuje pacjentów do tych badań, wyjaśniając istotę każdego z nich.

II etap procesu pielęgnacyjnego - diagnostyka pielęgniarska.

Pielęgniarka formułuje problemy pacjenta:

  • -- ból, jego intensywność ze wskazaniem lokalizacji;
  • -- obrzęk;
  • -- kolor skóry;
  • -- wada skóry;
  • -- zmiana lokalnej temperatury;
  • -- naruszenie pulsacji tętniczej;
  • -- nasilenie układu żylnego;
  • -- zanik mięśni;
  • -- chromanie przestankowe.
  • -- depresja; - brak komunikacji;
  • -- brak wiedzy o chorobie;
  • -- strach przed operacją;
  • -- strach przed bólem;
  • -- strach przed utratą kończyny (amputacja).
  • -- brak samoobsługi;
  • -- brak wiedzy na temat zdrowego stylu życia;
  • -- strach przed utratą pracy;
  • -- strach przed niepełnosprawnością.

W trzecim etapie procesu pielęgnacyjnego pielęgniarka formułuje cele i plany interwencji pielęgniarskich.

IV etap procesu pielęgnacyjnego poświęcony jest wykonywaniu zabiegów pielęgnacyjnych.

Na piątym etapie procesu pielęgnacyjnego pielęgniarka ocenia efekt swoich działań..

leczenie żylaków

Pomoc pielęgniarska w leczeniu chorób naczyniowych kończyn dolnych

Ostra niewydolność tętnicza (ARI) - rozwija się nagle z powodu ustania przepływu krwi w tętnicach.

Przyczyny wystąpienia: uszkodzenie i ucisk głównego naczynia, zator lub zakrzepica. Priorytetowe problemy pacjenta; silny ból, ostra bladość skóry z niebieskawymi plamami („marmurkowatość”), miejscowe obniżenie temperatury skóry, upośledzona wrażliwość, ograniczenie aktywnych ruchów, wymuszona pozycja kończyny (noga opuszczona).

Potencjalne problemy: ryzyko rozwoju rozległej martwicy na palcach, pięcie; paraliż. Algorytm pomocy doraźnej w OAN: unieruchomienie transportu, miejscowe przeziębienie, podawanie leków przeciwskurczowych, hospitalizacja. W szpitalu: w pierwszych 6 godzinach - leczenie zachowawcze. Aby złagodzić ból - narkotyczne leki przeciwbólowe. Aby zapobiec tworzeniu się lub resorpcji skrzepliny - antykoagulanty; leki fibrynolityczne (streptokinaza, urokinaza). Usunięcie skurczu naczyń - przeciwskurczowe i blokada nowokainy. Poprawa krążenia obocznego - aparaty próżniowe, procedury fizjoterapeutyczne.

Operacje: radykalne zabiegi chirurgiczne (embolektomia, protetyka lub pomostowanie naczyń); operacja paliatywna poprawia krążenie (sympatektomia lędźwiowa); amputacja z rozwojem gangreny. Cechy opieki pielęgniarskiej nad pacjentem z OAN: stały nadzór pielęgniarski nad pacjentem, jasne wypełnianie zaleceń lekarza, tworzenie pozytywnej atmosfery psycho-emocjonalnej.

Przewlekła niewydolność tętnicza (CAI) rozwija się stopniowo z powodu zwężenia światła tętnic, aż do ich całkowitego zablokowania.

Przyczyny: zatarcie zapalenia wsierdzia i miażdżycy. Priorytetowy bezwzględny problem w tych chorobach: chromanie przestankowe: - pojawia się ból mięśni łydek: po 500 m marszu z I stopniem WPN; po 200 m marszu z II stopniem; po 20-30 m marszu i spoczynku z III stopniem; a na IV stopniu pojawiają się ogniska martwicy. Priorytetowe problemy: zimne stopy, podudzia, parastezja, zanik mięśni, wypadanie włosów, bladość skóry nóg, deformacja i kruchość płytki paznokcia, pęknięcia podeszwy i przestrzeni międzypalcowych, martwica na paliczkach paznokci stóp (zwykle pierwszego palca) i pięt, osłabienie lub zanik pulsacji w tętnicach kończyn dolnych. Pacjenci z zatarciem chorób tętnic leczeni są ambulatoryjnie. Główne zasady: długość życia, ciągłość, zróżnicowane podejście z uwzględnieniem stopnia zaawansowania choroby, złożoność z zastosowaniem różnych efektów terapeutycznych (dieta, reżim ochronny, terapia ruchowa, farmakoterapia, WOM, itp.). Uzupełnieniem leczenia ambulatoryjnego jest intensywne przerywane leczenie szpitalne lub operacja. W leczeniu zachowawczym stosuje się dużą liczbę leków: angioprotectors, które poprawiają mikrokrążenie; środki poprawiające metabolizm; przeciwutleniacze; przeciwskurczowe; alfa-blokery; pochodne dekstryny itp. Ich działanie ma na celu poprawę krążenia krwi. Wybór leków jest indywidualny. Lekiem z wyboru jest trental (3 razy dziennie, 400 mg) na kursach przez 3-6 miesięcy. Zgodnie z zaleceniem lekarza, pacjent powinien przyjmować małe dawki kwasu acetylosalicylowego (100-150 mg dziennie lub co drugi dzień) przez długi czas (niekiedy do końca życia). Pielęgniarka wyjaśnia zasady przyjmowania aspiryny lub zakrzepowego ACC: po posiłku pić dużo wody. Współzależnymi działaniami pielęgniarki w leczeniu zacierania chorób tętnic jest zapewnienie i kontrola fizycznych metod ekspozycji: magnetoterapia, promieniowanie ultrafioletowe krwi, dożylna laseroterapia.

W rozmowach z pacjentem pielęgniarka zaleca profilaktykę systemową:

  • -- zmiana stylu życia;
  • -- rzucenie palenia, alkohol;
  • -- przestrzeganie diety przeciwzapalnej;
  • -- regularne spacery;
  • -- ćwiczenia pod okiem lekarza specjalisty;
  • -- utrzymanie higieny stóp.

Ostra niewydolność żylna (AVI) - występuje przy drożności żył głębokich, kończyn.

Przyczyny: ostra zakrzepica, zakrzepowe zapalenie żył, uszkodzenie głównych, głębokich żył. Priorytetowe problemy pacjenta: nagłe tępe, pękające bóle kończyn, nasilane ruchem; postępujący obrzęk, sinica skóry, obrzęk żył powierzchownych. Pacjenci ci podlegają nagłej hospitalizacji w pozycji leżącej. Pielęgniarka powinna przygotować łóżko z podniesionym końcem łóżka pod kątem 15–20 ° lub umieścić chorą kończynę na szynie Belera; zapewnia miejscową hipotermię, która zmniejsza ból i zmniejsza objawy AVI. W razie potrzeby pacjenci przygotowują się do leczenia operacyjnego: podwiązania żył głównych, trombektomii, zabiegów wewnątrznaczyniowych. Leczenie zachowawcze i funkcje pielęgnacyjne po AVI są podobne jak w przypadku żylaków (VD). Zakrzepowe zapalenie żył to ostre zapalenie ściany żył (zapalenie żył) z zakrzepicą i upośledzoną drożnością żył powierzchownych kończyn dolnych. Przyczyny: procesy metaboliczne i dystroficzne, ciężkie zatrucia, ostre choroby wirusowe i zakaźne, nowotwory złośliwe itp. Priorytetowe problemy pacjenta: piekący ból; gęste bolesne sznury wzdłuż żył; jasne przekrwienie skóry nad dotkniętym naczyniem w pierwszych dniach choroby; następnie skóra jest sinicza, brązowawa; ciastowaty i obrzęk w dolnej trzeciej części podudzia i okolicy kostki; lokalny wzrost temperatury, wzrost pachwinowych węzłów chłonnych; ograniczenie ruchu w kończynie. Wszystko to wynika z lokalnych objawów choroby. Problemy pacjenta spowodowane ogólną reakcją organizmu obserwuje się przy zakaźnym zakrzepowym zapaleniu żył: złe samopoczucie, dreszcze, niska gorączka, leukocytoza. Większość pacjentów z zakrzepowym zapaleniem żył powierzchownych kończyn dolnych jest leczonych zachowawczo w warunkach ambulatoryjnych. Cele środków terapeutycznych: zapobieganie rozprzestrzenianiu się procesu do żył głębokich; zatrzymać stan zapalny; aby wykluczyć nawroty choroby. Dlatego pielęgniarka wprowadza pacjenta w typowy dla danej choroby schemat leczenia i zgodnie z nim planuje opiekę pielęgniarską. W indywidualnej rozmowie wyjaśnia pacjentowi potrzebę przestrzegania aktywnego schematu leczenia, aby zapewnić intensywny przepływ krwi w żyłach głębokich, aby zapobiec tworzeniu się w nich skrzepliny. Wprowadza pacjenta w zasady stosowania ucisku elastycznego, potrzebę całodobowego bandażowania elastycznego przez pierwsze 10-14 dni, a następnie medyczne wyroby pończosznicze uciskowe w ciągu dnia. Pielęgniarka wyjaśnia pacjentowi potrzebę zakładania okładów z lodu na kończynę dotkniętą chorobą przez pierwsze 3 dni w celu zmniejszenia bólu i zahamowania procesu zapalnego (5-6 razy dziennie przez 30-40 minut). Zgodnie z zaleceniami lekarza pielęgniarka zaleca: co najmniej 2 razy dziennie żel (fastum, lioton, thrombophobe) nakładać miejscowo lekkimi ruchami okrężnymi; przez pierwsze 3 dni 2 razy dziennie wstrzykiwać domięśniowo diklofenak, a następnie przyjmować w postaci tabletek lub czopków dodatkowo stosując tabletki Venoruton.

Żylaki - trwałe, nieodwracalne rozszerzanie się i wydłużanie żył kończyn dolnych.

Przyczyny: pierwotne - wadliwe zastawki żylne, dziedziczne osłabienie ścian żył, obecność małych zespoleń tętniczo-żylnych i przetok.

Wtórne - hormonalne, ustrojowe, toksyczno-zakaźne, endokrynologiczne, ciężka praca fizyczna, statyczne obciążenie kończyn, ucisk na żyły miedniczne w czasie ciąży, wodobrzusze itp. Problemy priorytetowe:

  • -- nasilenie wzorca żylnego w pozycji stojącej;
  • -- uczucie ciężkości nóg pod koniec dnia;
  • -- obrzęk podudzia i stopy podczas długotrwałego stania;
  • -- skurcze mięśni łydek w nocy;
  • -- swędzący;
  • -- szybkie zmęczenie;
  • -- uczucie pełności i bólu mięśni podudzia;
  • -- wypadanie włosów;
  • -- przebarwienia skóry. Priorytetowe problemy w ostatnim etapie: - szybko narastający obrzęk podudzia;
  • -- tępy ból;
  • -- stwardnienie (zagęszczenie) tkanki podskórnej;
  • -- limfostaza;
  • -- potworne swędzenie w nocy;
  • -- płacząca egzema;
  • -- owrzodzenia troficzne w dolnej jednej trzeciej podudzia w okolicy kostki wewnętrznej.

Potencjalne problemy: zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna (PE). Leczenie zachowawcze:

  • * metoda kompresji
  • -- bandażowanie bandażem elastycznym i noszenie medycznych pończoch uciskowych (podkolanówki, pończochy, rajstopy);
  • * terapia lekowa:
  • -- środki angioprotectors i venotonic (detralex, trroxevasin, anavenol, escuzan);
  • -- środki przeciwpłytkowe (courantil, trental, reopoliglucyna);
  • -- leki zwiększające odporność tkanek na tlen (actovegin, solcoseryl);
  • -- miejscowe stosowanie maści (heparyna, troksevasin, indometacyna) i żeli (esaven, lyoton, ginkor, troxevasin). W warunkach ambulatoryjnych szeroko stosuje się leczenie fleboskleroterapii (sklero-, mikrosklero-, echoskleroterapia) WB. W tym celu stosuje się detergenty (trombowar, sotradekol, fibroveina); roztwory hiperosmotyczne (30-40% salicylan sodu, 10-24% chlorek sodu); środki żrące (żylaki, variglobin). Po zabiegu skleroterapii wymagany jest elastyczny ucisk kończyny dolnej. Leczenie operacyjne (flebektomia, korekta zastawek w przypadku ich niewydolności) w połączeniu z innymi metodami leczenia VB pozwala uzyskać dobre długoterminowe wyniki. Na wszystkich etapach leczenia WB z pacjentem jest pielęgniarka. Pomaga pacjentce opanować technikę bandażowania bandażem elastycznym, wyjaśnia zasady stosowania pończoch uciskowych (rano, bez wychodzenia z łóżka). W rozmowach z pacjentem wyjaśnia potrzebę długotrwałego leczenia farmakologicznego (lata, a czasem do końca życia) oraz regularnego monitorowania krzepnięcia krwi.

Pielęgniarka podaje zalecenia dotyczące zapobiegania WB: Racjonalna dieta pozwalająca kontrolować masę ciała. Dieta - nabiałowo-warzywna przy użyciu produktów o działaniu przeczyszczającym (olej roślinny, buraki, suszone śliwki, figi, banany itp.). Przyjmując pośrednie antykoagulanty (fenylina, syncumar), należy wykluczyć pokarmy bogate w witaminę K (kapusta, szpinak, wątroba, szczaw, kawa itp.). Przestrzeganie higieny osobistej. Codzienny higieniczny prysznic. Jednocześnie polewaj każdą nogę ciepłą i chłodną wodą na przemian przez 10-15 minut. Nie zaleca się gorących kąpieli, odwiedzania łaźni, łaźni parowej. Ubrania powinny być luźne i wygodne. Buty są wygodne, z niskim, stabilnym obcasem. Wychowanie fizyczne pod okiem lekarza specjalisty, spacery. Eliminacja czynników prowadzących do zastoju krwi w kończynach dolnych: ograniczenie wysiłku fizycznego, długotrwałe stanie; terminowe leczenie zapalenia okrężnicy, kaszlu, zaprzestania palenia. Opieka pielęgniarska nad pacjentem po flebektomii obejmuje: ułożenie w łóżku z uniesioną kończyną operowaną (szyna Belera); monitorowanie opatrunku, wyglądu pacjenta (ciśnienie krwi, puls, NPV); założenie bandaża elastycznego i dozowanie chodzenia o kulach od 1 dnia; zapewnienie aseptyki podczas ubierania się; zapewnienie codziennego stołka.

Odleżyna - martwica skóry, tkanki podskórnej i innych tkanek z długotrwałym uciskiem na nie w warunkach upośledzonego mikrokrążenia i unerwienia. Czynniki predysponujące: cukrzyca, kacheksja, zaburzenia neurotroficzne. Lokalizacja odleżyn: kość krzyżowa, łopatka, potylica, pięty, tylna powierzchnia stawów łokciowych, duże krętarze. Wiadomo, że przy stosowaniu standardowych metod leczenia odleżyn proces gojenia jest opóźniony. Zastosowanie jednorazowego systemu tlenowego powoduje wyleczenie w ciągu 2 do 3 dni. System tlenu krzyżowego składa się z: białej winylowej torby z wężem tlenowym i zaworem ciśnieniowym; pas mocujący; systemy nawilżania tlenu. Jego zalety: możliwość zakaźnej infekcji jest całkowicie wykluczona; łatwy w użyciu (może być używany w domu); ekonomiczny (skraca czas leczenia, koszty leków). Odleżyny powstają nie tylko wtedy, gdy pacjent długo leży w łóżku, ale mogą wystąpić na błonach śluzowych przełyku, żołądku (wprowadzenie sondy nosowo-żołądkowej), na ścianach tchawicy (przedłużona intubacja), na ścianie jelita (drenaż w jamie brzusznej) itp. Profilaktyka odleżyn pielęgniarka odpowiednio dba o dreny, przeprowadza ich terminowe usuwanie. Zaburzenia krążenia limfy - naruszenie odpływu limfy, często w kończynach dolnych. Przyczyny: choroby zapalne (piodermia, róża, zapalenie węzłów chłonnych), owrzodzenia troficzne, usuwanie węzłów chłonnych u chorych na nowotwory. Wszystko to zakłóca odpływ limfy i pojawia się obrzęk limfatyczny, którego ostatnim etapem jest fibredema (słoniowacizna). Priorytetowe problemy pacjenta z obrzękiem limfatycznym: gęsty obrzęk, cienka, błyszcząca skóra. Na etapie obrzęku włóknistego priorytetowymi problemami pacjenta są: gwałtowny wzrost objętości kończyny, hiperkeratoza, narośle brodawczakowate, obszary skóry zwisające w postaci fartuchów, owrzodzenia z obfitym chłonkiem. Leczenie zachowawcze obejmuje leczenie choroby podstawowej.

Szeroko stosowane: terapia ruchowa, masaże, zabiegi uzdrowiskowe (błoto, kąpiele siarkowodoru). W celu poprawy krążenia limfy wykonuje się operacje mikrochirurgiczne (zespolenie naczyń limfatycznych i żył), aw przypadku słoniowacizny chirurgia plastyczna.

Proces pielęgnacyjny w chorobach kończyn Choroby naczyniowe kończyn

  • Rozmiar: 60,2 Kb
  • Autor:
  • Liczba slajdów: 10

Opis prezentacji Proces pielęgnacyjny w chorobach kończyn Choroby naczyniowe kończyn na slajdach

Proces pielęgnacyjny w chorobach kończyn Choroby naczyniowe kończyn

Przewlekła limfostaza (słoniowacizna) kończyn dolnych Choroby naczyniowe kończyn

Leczenie: leczenie zachowawcze jest stosowane tylko we wczesnych stadiach choroby i obejmuje: 1) bandażowanie kończyny bandażami elastycznymi; 2) leki poprawiające trofizm tkankowy, krążenie krwi obwodowej i mikrokrążenie; 3) środki odczulające; 4) niesteroidowe leki przeciwzapalne; 5) wchłanialne leki i biostymulanty; 6) ćwiczenia fizjoterapeutyczne, zabiegi fizjoterapeutyczne. Leczenie zachowawcze daje tylko tymczasowy wynik, główną metodą leczenia słoniowacizny jest chirurgia.

Choroba spowodowana naruszeniem tworzenia się limfy w skórze, tkance podskórnej i powięzi. Występuje częściej u kobiet. Etiologia. Rozróżnij wrodzone i nabyte formy limfostazy. Ten ostatni jest bardziej powszechny. Różne czynniki, które pogarszają odpływ chłonki z kończyn prowadzą do rozwoju limfostazy: blizny pooperacyjne, guzy tkanek miękkich, specyficzne procesy w węzłach chłonnych, zmiany w okolicy węzłów chłonnych po ich usunięciu, radioterapia, urazy pourazowe, procesy zapalne skóry, tkanki podskórne, naczynia i węzły chłonne (róży, zapalenie naczyń chłonnych, zapalenie węzłów chłonnych itp.). Obraz kliniczny i rozpoznanie: w przebiegu choroby wyróżnia się dwa etapy. Pierwszy etap to obrzęk limfatyczny: najpierw pojawia się obrzęk u podstawy palców, z tyłu stopy, w stawie skokowym. Obrzęk jest łagodny, bezbolesny i ustępuje po nocnym odpoczynku. Skóra na opuchniętych tkankach łatwo się fałduje. Drugi etap to faza włóknienia: występuje kilka lat po pierwszym etapie. Obrzęk rozprzestrzenia się na proksymalne części kończyny, staje się gęsty i trwały, nie znika przy przedłużonej pozycji poziomej, skóra nad nim nie fałduje się. Kończyna zwiększa swoją objętość, odkształca się i zmniejsza funkcjonalność. Wraz z przedłużającym się przebiegiem choroby dochodzi do hiperkeratozy i przebarwień skóry, pojawiają się brodawkowate narośla, pęknięcia i owrzodzenia skóry oraz obfity krwotok chłonny. Zaatakowana kończyna może zwiększyć swoją objętość o 30-40 centymetrów. W celu ostatecznej diagnozy wykonuje się limfografię.

22. 2. 3. Choroby tętnic kończyn dolnych Przewlekłe zarostowe choroby aorty i tętnic kończyn dolnych stanowią ponad 20% wszystkich typów patologii sercowo-naczyniowych. Choroby te obejmują zarostowe miażdżycę tętnic (najczęstszą przyczynę zarostowego zarostu naczyń), zarostowe zapalenie wsierdzia, chorobę Raynauda i angiopatię cukrzycową. Zacieranie zapalenia wsierdzia. Choroba polega na dystroficznym uszkodzeniu tętnic, głównie w dystalnych częściach kończyn dolnych, prowadzącym do zwężenia i obliteracji naczyń krwionośnych z rozwojem zespołu objawów niedokrwienia. Choroba jest częściej obserwowana u mężczyzn w wieku 20-30 lat. Etiologia. Rozwój zapalenia wsierdzia jest ułatwiony przez przedłużającą się hipotermię, odmrożenia, urazy kończyn dolnych, palenie tytoniu, urazy psychiczne, infekcje i inne przyczyny, które powodują utrzymujący się skurcz naczyń. Klinika i diagnostyka. Istnieją cztery etapy zniesienia zapalenia wsierdzia. Etap 1 - etap kompensacji funkcjonalnej. Pacjenci martwią się dreszczem, mrowieniem lub pieczeniem w czubkach palców, zwiększonym zmęczeniem, znużeniem. Po schłodzeniu kończyny stają się zimne w dotyku, blade. Po przejściu około kilometra pacjenci zaczynają odczuwać ból mięśni łydek lub stopy, co zmusza ich do zatrzymania się i odpoczynku (objaw chromania przestankowego). Puls na tętnicach stóp jest osłabiony lub nie jest wykrywany. Etap 2 - etap subkompensacji. Chromanie przestankowe występuje po 200 metrach (stadium 2) lub wcześniej (stadium 26). Na stopach i nogach pojawiają się zaburzenia troficzne: suchość i łuszczenie się skóry, hiperkeratoza podeszew, paznokcie matowieją, łamliwe, gęstnieją, słabo rosną. Porost włosów na chorej kończynie jest osłabiony - kończyna staje się łysa. Rozpoczyna się zanik tkanki podskórnej i małych mięśni stopy. Nie wykryto pulsacji tętnic stóp. Etap 3 - etap dekompensacji. Ból kończyny dotkniętej chorobą pojawia się w spoczynku. Pacjent może bez bólu przejść 25-30 metrów. Podczas wchodzenia kończyna staje się blada, podczas opuszczania skóra staje się czerwona. Siniaki, otarcia, obcinanie paznokci prowadzą do powstawania pęknięć i powierzchownych bolesnych owrzodzeń. Aby złagodzić ból, pacjenci są czasami zmuszani do spania z opuszczonymi stopami. Z powodu trwającego zaniku mięśni objętość kończyny jest zmniejszona. Zdolność pacjenta do pracy jest znacznie ograniczona. Etap 4 - etap destrukcyjnych zmian. Ból stopy i palców rąk nasila się i staje się nie do zniesienia. Wrzody częściej zlokalizowane są na palcach, otoczone zapalnym trzonem, dno pokryte jest szarym nalotem, nie ma ziarnistości. Rozwija się gangrena palców i stóp. W tętnicach podkolanowych i udowych może nie występować pulsacja. Utrata zdolności do pracy. Przebieg zatarcia zapalenia wsierdzia jest długi, z okresami zaostrzeń i remisji. Zaostrzenia są sezonowe - wiosna, jesień. Po 40-45 latach łączy się miażdżyca naczyń kończyn. Testy funkcjonalne służą do wyjaśnienia diagnozy. Test Opla (objaw niedokrwienia podeszwy): Pacjent kładzie się na kanapie i proszony o podniesienie wyprostowanych nóg do góry. Po 20-30 sekundach (w późniejszych etapach po 5-6 sekundach) stopy bledną; podczas opuszczania kończyn pojawia się sinica stóp. Test Panczenki: pacjent jest proszony o usiąść z uszkodzoną nogą na zdrowej. Wkrótce zaczyna odczuwać ból mięśni łydek, uczucie drętwienia stopy, uczucie pełzania w koniuszkach palców chorej kończyny. Objaw uciskania palca: gdy końcowa paliczka pierwszego palca jest ściskana w kierunku przednio-tylnym przez 5-10 sekund u zdrowych ludzi, powstała blada skóra natychmiast zmienia kolor na normalny. W przypadku upośledzenia krążenia krwi w kończynie normalny kolor skóry pojawia się z opóźnieniem. W ustaleniu prawidłowego rozpoznania pomagają instrumentalne metody badawcze: sfigmomanometria ultrasonograficzna Dopplera, angioskanowanie ultrasonograficzne, arteriografia kontrastowa. Leczenie. W początkowych stadiach choroby przeprowadza się leczenie zachowawcze, którego celem jest: 1) eliminacja wpływu niekorzystnych czynników (zapobieganie wychłodzeniu, rzucanie palenia i alkoholu itp.); 2) eliminacja skurczu naczyń za pomocą środków przeciwskurczowych (papaweryna, drotaweryna, bencyklan, prazosyna, baklofen itp.); 3) złagodzenie bólu (leki przeciwbólowe, blokada przykręgowych zwojów współczulnych na poziomie L 2-L 3 itp.); 4) poprawa procesów metabolicznych w tkankach (witaminy z grupy B, kwas nikotynowy, solcoseryl, actovegin); 5) normalizacja procesów krzepnięcia krwi, poprawa właściwości reologicznych krwi (antykoagulanty pośrednie, reopoliglucyna, trental, kwas acetylosalicylowy, nikotynian ksantynolu itp.). Zalecane są również leki odczulające, uspokajające, przeciwzapalne, leczenie fizjoterapeutyczne (terapia UHF, elektroforeza, kąpiele siarkowodoru itp.). Z powodzeniem zastosowano natlenianie hiperbaryczne. W przypadku braku efektu leczenia zachowawczego, operacje rekonstrukcyjne służą do przywrócenia głównego przepływu krwi; sympatektomia lędźwiowa w celu skorygowania skurczu tętnic obwodowych. W przypadku martwicy lub zgorzeli istnieją wskazania do amputacji na różnych poziomach, aż do amputacji uda.

22. 2. 4. Miażdżyca zarostowa Zajmuje pierwsze miejsce wśród innych chorób tętnic obwodowych. Dotyka głównie mężczyzn po 40 roku życia. Często powoduje ciężkie niedokrwienie kończyn, pozbawia pacjentów zdolności do pracy. Etiologia: miażdżycowa choroba tętnic jest przejawem ogólnej miażdżycy. Pomimo tego, że choroba ta była badana od ponad 140 lat, charakter i charakterystyka procesów zachodzących w ścianie naczyniowej podczas tej choroby pozostają niejasne. Najbardziej znaczące zmiany miażdżycowe są najczęściej zlokalizowane w miejscach o największym oddziaływaniu hemodynamicznym lub mechanicznym na ścianę naczynia: strefach rozwidlenia, miejscach odgałęzień głównych tętnic od aorty oraz w krętych odcinkach tętnic. Do głównych czynników ryzyka rozwoju miażdżycy należą nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemia i palenie. W mniejszym stopniu dotyczy to otyłości, cukrzycy, siedzącego trybu życia, stresu i dziedziczności. Obraz kliniczny i rozpoznanie: w przebiegu zarostowej miażdżycy wyróżnia się te same cztery etapy, co w zarostowym zapaleniu tętnic (patrz wyżej). Od kilku lat zacieranie miażdżycy może przebiegać bezobjawowo, ale od momentu pojawienia się pierwszych objawów często postępuje szybko. Czasami kliniczne objawy choroby pojawiają się nagle - w przypadku towarzyszącej zakrzepicy. Główną cechą tej patologii jest stale postępujący przebieg, charakteryzujący się wzrostem nasilenia chromania przestankowego i jego przejściem w trwały zespół bólowy lub zgorzel, która występuje u 15-20% pacjentów. W przypadku zmian miażdżycowych końcowej aorty brzusznej i tętnic biodrowych (zespół Lerichego) ból obserwuje się nie tylko w nogach, ale także w mięśniach pośladkowych, okolicy lędźwiowej i mięśniach ud. Pacjenci martwią się zwiększoną wrażliwością kończyn dolnych na zimno, drętwieniem stóp, dreszczem. W wyniku niedokrwienia skóra początkowo blednie, aw późniejszych etapach skóra stóp i palców przybiera fioletowo-cyjanotyczny kolor. Zaburzenia troficzne objawiają się wypadaniem włosów na kończynach, zaburzeniem wzrostu paznokci. W przypadku okluzji w odcinku udowo-podkolanowym nie występuje wzrost włosów na podudzie, a jeśli obliteracja występuje w okolicy aortalno-biodrowej, strefa wzrostu włosów rozciąga się do dolnej jednej trzeciej części uda. Z biegiem czasu łączą się martwicze zmiany wrzodziejące w tkankach miękkich palców i stóp. U około połowy pacjentów z zespołem Leriche rozwija się impotencja związana ze słabym krążeniem w układzie tętnicy biodrowej wewnętrznej. U pacjentów z zacierającą się miażdżycą tętnic obserwuje się hipotrofię lub zanik mięśni kończyn dolnych. - U większości pacjentów pulsacja nie jest wykrywana ani na tętnicach stóp, ani na tętnicy podkolanowej, a jeśli dochodzi do okluzji tętnic biodrowych i aorty, nie ma tętna na tętnicy udowej. Podczas osłuchiwania nad tętnicami zwężonymi słychać szmer skurczowy. Aby wyjaśnić diagnozę, stosuje się te same metody badań instrumentalnych, co w przypadku zatarcia zapalenia wsierdzia (patrz wyżej). Leczenie. Jednym z głównych kierunków leczenia zachowawczego jest poprawa właściwości reologicznych krwi, ponieważ pacjenci mają wyraźne odchylenia w charakterystyce reologicznej: wzrost fibrynogenu w osoczu, wzrost czasu agregacji płytek krwi, lepkość krwi i osocza itp. Istnieje kilka grup leków stosowanych w leczeniu zachowawczym terapia zatarcia miażdżycy: 1. Antyskurczowe różne mechanizmy działania: papaweryna, drotaweryna, bencyklan; kofeina, prazosyna; tolperyzon, baklofen; substancje o wszechstronnym działaniu (abana). 2. Dezagreganty: pentoksyfilina (trental), kwas acetylosalicylowy, nikotynian ksantynolu, tiklopedyna, reopoliglucyna. 3. Leki przeciwmiażdżycowe: cholesteriramina, klofibrat, ciprofibrat, lowastatyna, symwastatyna itp. 4. Leki metaboliczne: solcoseryl, actovegin itp. 5. Angioprotectors: pirikarban itp. Ważne miejsce w ogólnym zespole środków terapeutycznych u pacjentów przy zacieraniu chorób aorty i tętnic kończyn dolnych, dawkowanie chodu zajmuje terrenkur, co sprzyja rozwojowi krążenia obocznego. Leczenie czysto zachowawcze jest wskazane dla pacjentów z przewlekłą niewydolnością tętnic w stopniu 1 i 2. Począwszy od etapu 26. wskazane jest leczenie chirurgiczne z zastosowaniem operacji rekonstrukcyjnych przywracających główny przepływ krwi. Jeżeli pomimo leczenia narasta niedokrwienie chorej kończyny, postępuje zgorzel, wskazana jest amputacja.

22. 2. 5. Choroba Raynauda Choroba to angiotrophoneurosis z dominującym uszkodzeniem małych końcowych tętnic i tętniczek. Ciężkie zaburzenia mikrokrążenia występują z powodu skurczu naczyń krwionośnych palców rąk i nóg oraz bardzo rzadko czubka nosa i uszu. Proces ten zlokalizowany jest częściej na kończynach górnych, zwykle obustronnie i symetrycznie. Etiologia. Choroba występuje zwykle u młodych kobiet. Głównymi przyczynami są przedłużające się dreszcze, chroniczne urazy palców, dysfunkcja tarczycy i gonad, silny stres emocjonalny. Wyzwalacz jest naruszeniem unerwienia naczyń. Klinika i diagnostyka. Pacjenci mają zarysowane napady skurczu w postaci bladości i zimna palców kończyn, czubka nosa, płatków uszu, brody, czubka języka. Następnie bladość zostaje zastąpiona sinicą, aw tym okresie ból nasila się. Większość pacjentów skarży się na dreszcze kończyn, zwiększoną wrażliwość na zimno, parestezje palców. Ataki choroby Raynauda trwają od 5-40 minut do kilku godzin. W okresie międzynapadowym utrzymuje się sinica dłoni i stóp. Latem, przy ciepłej, suchej pogodzie ataki znikają. Mokre zimno jest najbardziej prowokującym czynnikiem. W późnym stadium choroby występuje sucha i wilgotna ograniczona martwica paliczków paznokci, głębokie pęknięcia, suchość skóry, obrzęki, twardzina. Istnieją trzy fazy zespołu Raynauda. Pierwsza faza to okres wzmożonego napięcia naczyniowego z przewagą skurczu naczyniowego. Druga faza to angioparalityczna z przewagą akrocyjanozy. Trzeci etap to okres zaburzeń troficznych, wyrażających się w różnym stopniu (przestępca, wrzody, gangrena). Obiektywne badania powinny mieć na celu identyfikację chorób wywołujących zespół Raynauda (twardzina skóry, toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów, miażdżyca tętnic, choroby wibracyjne, choroby ośrodkowego układu nerwowego itp.). W przeciwieństwie do zatarcia zapalenia wsierdzia w chorobie Raynauda, ​​utrzymuje się pulsacja w tętnicach stóp i tętnicach promieniowych. Choroba charakteryzuje się łagodniejszym przebiegiem. Leczenie: wymagany jest kompleks konserwatywnych środków terapeutycznych, stosowanych w innych zarostowych chorobach naczyniowych. Leczenie chirurgiczne stosuje się w przypadku braku efektu leczenia zachowawczego.

22. 2. 6. Angiopatia cukrzycowa kończyn dolnych Choroba rozwija się u osób z cukrzycą. Dotyczy to zarówno małych naczyń (mikroangiopatia), jak i tętnic średniego i dużego kalibru (makroangiopatia). Główną przyczyną zmian naczyniowych są zaburzenia metaboliczne spowodowane niedoborem insuliny. Na tle cukrzycy stwarzają sprzyjające warunki do rozwoju miażdżycy, która pojawia się u osób młodszych i szybko postępuje. Obraz kliniczny i rozpoznanie: objawy choroby są podobne do objawów zarostowego zapalenia wsierdzia, ale istnieją pewne specyficzne cechy: 1) wczesne wystąpienie objawów zapalenia wielonerwowego o różnym nasileniu (od pieczenia i drętwienia niektórych obszarów lub całej stopy po silny zespół bólowy); 2) pojawienie się owrzodzeń troficznych, a nawet zgorzel palców stóp z zachowaną pulsacją tętnic obwodowych; 3) angiopatia kończyn dolnych łączy się z retinopatią i nefropatią. Makroangiopatia cukrzycowa kończyn dolnych charakteryzuje się cięższym i postępującym przebiegiem, często skutkującym rozwojem zgorzeli. Ponieważ pacjenci z cukrzycą są łatwo zakażeni, gangrena jest często mokra. Aby wyjaśnić diagnozę, stosuje się te same specjalne metody badawcze, co w przypadku innych zatwardzających chorób naczyniowych. Leczenie. Głównym warunkiem skutecznego leczenia angiopatii cukrzycowych jest optymalne wyrównanie cukrzycy, przestrzeganie specjalnej diety. W pozostałej części stosuje się ten sam kompleks środków zachowawczych i chirurgicznych, co w przypadku innych zarostów naczyniowych. Opieka nad pacjentami z zatarciem chorób naczyniowych w okresie pooperacyjnym. Pielęgniarka powinna uważnie monitorować stan pacjenta, który przeszedł operację naczyń kończyn. Konieczne jest kontrolowanie ciśnienia krwi, ponieważ jego spadek prowadzi do spowolnienia przepływu krwi i może prowadzić do zakrzepicy. Terapia infuzyjna ma na celu stabilizację ciśnienia krwi, poprawę mikrokrążenia. Po operacji kończyny pacjenta należy unieść w pozycji uniesionej na szynie Velera. Ważne jest monitorowanie obszaru rany, stanu opatrunku. Jeśli w okolicy rany pojawi się obrzęk i sinica, pielęgniarka natychmiast zgłasza to lekarzowi, ponieważ objawy te mogą wskazywać na powstanie krwiaka podskórnego, który uciska tętnicę i powoduje upośledzenie krążenia krwi. Jeśli opatrunek jest bardzo mokry od krwi, pielęgniarka powinna przecisnąć pięścią przez opatrunek krwawiącą tętnicę i wysłać kogoś po lekarza. Konieczne jest zaangażowanie się w zapobieganie zakrzepicy i zatorom. Ponieważ pacjent otrzymuje antykoagulanty, pielęgniarka monitoruje, czy ma krwawiące dziąsła, krew w moczu i kale. Jeśli pacjent przeszedł amputację, ważne jest nie tylko zapewnienie mu wsparcia psychologicznego, ale także nauczenie go samoopieki, pomocy w nauce chodzenia o kulach.