Co rozrzedza krew? Pokarmy rozrzedzające krew

Dwie główne grupy leków rozrzedzających krew to leki przeciwzakrzepowe i przeciwpłytkowe. Pierwsze z nich, jak heparyna czy warfaryna, hamują aktywność układu krzepnięcia krwi, przez co wydłuża się czas krzepnięcia krwi. Leki przeciwpłytkowe, takie jak aspiryna i tyklopidyna, zmniejszają zdolność płytek krwi do zlepiania się, prowadząc do zakrzepów krwi.

Najlepsze naturalne rozcieńczalniki krwi

Istnieje wiele roślin, owoców, warzyw i innych produktów spożywczych, które dają takie same efekty jak aspiryna, ale bez negatywnych skutków ubocznych. Wiele z nich zawiera tak zwane salicylany, które są związkami chemicznymi wchodzącymi w skład aspiryny..

Należy pamiętać, że salicylany blokują witaminę K, która odgrywa ważną rolę w procesach krzepnięcia krwi. Dlatego unikając pokarmów zawierających witaminę K, a jednocześnie przyjmując antykoagulanty, całkowicie pozbawiasz swoją krew niezbędnej zdolności krzepnięcia, co może prowadzić do krwawień z nosa, bolesnych i przedłużających się miesiączek itp. Jeśli tak się stanie, zjedz sałatkę bogatą w witaminę K (znalezioną w szpinaku, kapuście, dyni, porzeczkach).

Pokarmy rozrzedzające krew ze względu na wysoką zawartość salicylanów

Żywność o wysokim poziomie salicylanów to przede wszystkim przyprawy, większość jagód i owoców (zwłaszcza suszonych), orzechy oraz niektóre aromaty i konserwanty.

Zioła i przyprawy rozrzedzające krew dzięki wysokiej zawartości salicylanów: curry, koperek, imbir, pieprz cayenne, papryka, mięta, tymianek, lukrecja (lukrecja), cynamon, kurkuma, oregano.

Owoce i jagody rozrzedzające krew, a także ze względu na dużą zawartość salicylanów: rodzynki, suszone śliwki, wiśnie, żurawiny, borówki, winogrona, truskawki, mandarynki, pomarańcze.

Inne produkty zawierające salicylany i rozcieńczalniki krwi: guma do żucia, miód, ocet, wino, cydr.

Przeczytaj o witaminie E i innych substancjach i czynnikach rozrzedzających krew w następnym artykule..

Heparyna sodowa

Zadowolony

  • Łacińska nazwa substancji Heparyna sodowa
  • Grupa farmakologiczna substancji Heparyna sodowa
  • Charakterystyka substancji Heparyna sodowa
  • Farmakologia
  • Zastosowanie substancji Heparyna sodowa
  • Przeciwwskazania
  • Ograniczenia użytkowania
  • Stosowanie w ciąży i laktacji
  • Skutki uboczne substancji Heparyna sodowa
  • Interakcja
  • Droga podania
  • Środki ostrożności dotyczące substancji Heparyna sodowa
  • Interakcje z innymi składnikami aktywnymi
  • Nazwy handlowe

Rosyjska nazwa

Łacińska nazwa substancji Heparyna sodowa

Nazwa chemiczna

Mukopolisacharyd i ester kwasu polisiarkowego

Grupa farmakologiczna substancji Heparyna sodowa

  • Antykoagulanty

Klasyfikacja nosologiczna (ICD-10)

  • D65 Rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe [zespół defibrylacji]
  • I21 Ostry zawał mięśnia sercowego
  • I74 Zator i zakrzepica tętnic
  • I77.1 Zwężenie tętnic
  • I80 Zapalenie żył i zakrzepowe zapalenie żył
  • I82 Zator i zakrzepica innych żył
  • I83 Żylaki kończyn dolnych
  • M77.9 Entezopatia, nieokreślona
  • T14.0 Powierzchowne uszkodzenie nieokreślonej okolicy ciała
  • T14.9 Uraz, nieokreślony
  • Praktyka chirurgiczna Z100 * KLASA XXII

Kod CAS

Charakterystyka substancji Heparyna sodowa

Bezpośredni antykoagulant.

Otrzymywany z płuc bydła lub błony śluzowej jelita cienkiego świń. Heparyna sodowa to bezpostaciowy proszek o barwie od białej do szaro-brązowej, bezwonny, higroskopijny. Rozpuśćmy w wodzie i roztworze fizjologicznym, pH 1% wodnego roztworu 6-7,5. Praktycznie nierozpuszczalny w etanolu, acetonie, benzenie, chloroformie, eterze. Aktywność jest określana metodą biologiczną na podstawie zdolności do wydłużania czasu krzepnięcia krwi i wyrażana jest w jednostkach działania.

Farmakologia

Wiąże się z antytrombiną III, powoduje zmiany konformacyjne w jej cząsteczce i przyspiesza kompleksowanie antytrombiny III z proteazami serynowymi układu krzepnięcia; w rezultacie trombina jest blokowana, aktywność enzymatyczna aktywowanych czynników IX, X, XI, XII, plazminy i kalikreiny.

Wiąże trombinę; ta reakcja ma charakter elektrostatyczny iw dużej mierze zależy od długości cząsteczki heparyny; tylko niewielka część cząsteczki heparyny wykazuje powinowactwo do ATIII, która jest głównie odpowiedzialna za jej działanie przeciwzakrzepowe. Hamowanie trombiny przez antytrombinę jest procesem powolnym; tworzenie kompleksu heparyna-ATIII jest znacznie przyspieszone z powodu bezpośredniego wiązania heparyny przez ugrupowania gamma-aminolysylowe cząsteczki ATIII oraz z powodu interakcji pomiędzy trombiną (przez serynę) i kompleksem heparyna-ATIII (przez argininę); po zakończeniu reakcji hamowania trombiny heparyna jest uwalniana z kompleksu heparyna-ATIII i może być ponownie wykorzystana przez organizm, a pozostałe kompleksy są usuwane przez układ śródbłonkowy; zmniejsza lepkość krwi, zmniejsza przepuszczalność naczyń stymulowaną przez bradykininę, histaminę i inne czynniki endogenne, a tym samym zapobiega rozwojowi zastoju; na powierzchni komórek śródbłonka znajdują się specjalne receptory dla endogennych analogów heparyny; heparyna może być adsorbowana na powierzchni błon śródbłonka i komórek krwi, zwiększając ich ładunek ujemny, co zapobiega adhezji i agregacji płytek krwi, erytrocytów, leukocytów; cząsteczki heparyny, które mają niskie powinowactwo do ATIII, indukują hamowanie przerostu mięśni gładkich, m.in. dzięki zahamowaniu adhezji płytek krwi z zahamowaniem uwalniania czynnika wzrostu z tych komórek hamują aktywację lipazy lipoproteinowej, co zapobiega rozwojowi miażdżycy; heparyna wiąże niektóre składniki układu dopełniacza, zmniejszając jego aktywność, zakłóca współpracę limfocytów i tworzenie immunoglobulin, wiąże histaminę, serotoninę - wszystko to powoduje działanie przeciwalergiczne; oddziałuje ze środkiem powierzchniowo czynnym, zmniejszając jego aktywność w płucach; działa na układ hormonalny - hamuje nadmierną syntezę aldosteronu w korze nadnerczy, wiąże adrenalinę, moduluje odpowiedź jajników na bodźce hormonalne, zwiększa aktywność parathormonu; w wyniku interakcji z enzymami może zwiększać aktywność mózgowej hydroksylazy tyrozynowej, pepsynogenu, polimerazy DNA oraz zmniejszać aktywność ATPazy miozyny, kinazy pirogronianowej, polimerazy RNA, pepsyny.

U pacjentów z chorobą wieńcową (w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym) zmniejsza ryzyko ostrej zakrzepicy tętnic wieńcowych, zawału mięśnia sercowego i nagłej śmierci. Zmniejsza częstotliwość powtarzających się zawałów serca i śmiertelności u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. W dużych dawkach jest skuteczny w zatorowości płucnej i zakrzepicy żylnej, w małych dawkach - w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, m.in. po operacji; przy podaniu dożylnym prawie natychmiast następuje spowolnienie krzepnięcia krwi, przy wstrzyknięciu domięśniowym - po 15–30 minutach, przy podaniu podskórnym - po 40–60 minutach, po inhalacji maksymalny efekt - po dniu; czas trwania działania przeciwzakrzepowego wynosi odpowiednio 4–5 godzin, 6 godzin, 8 godzin, 1–2 tygodnie, efekt terapeutyczny - zapobieganie tworzeniu się skrzepliny - trwa znacznie dłużej. Niedobór antytrombiny III w osoczu lub w miejscu zakrzepicy może ograniczać przeciwzakrzepowe działanie heparyny.

Najwyższą biodostępność obserwuje się po podaniu dożylnym; przy podaniu podskórnym biodostępność jest niska, C.max w osoczu osiąga po 2-4 godzinach; T1/2 z osocza wynosi 1-2 godziny; w osoczu jest głównie związana z białkami; intensywnie wychwytywane przez komórki śródbłonka i komórki układu makrofagów jednojądrzastych, skoncentrowane w wątrobie i śledzionie. Po podaniu wziewnym jest wchłaniany przez makrofagi pęcherzyków płucnych, śródbłonek naczyń włosowatych, duże naczynia krwionośne i limfatyczne: komórki te są głównym miejscem odkładania się heparyny, z której jest stopniowo uwalniana, utrzymując określony poziom w osoczu; ulega odsiarczeniu pod wpływem N-desulfamidazy i heparynazy płytkowej, która na późniejszych etapach jest włączana do metabolizmu heparyny; odsiarczone cząsteczki pod wpływem endoglikozydazy nerkowej są przekształcane we fragmenty o niskiej masie cząsteczkowej. Wydalanie następuje przez nerki w postaci metabolitów i tylko po wprowadzeniu dużych dawek możliwe jest wydalanie w niezmienionej postaci. Nie przenika przez barierę łożyskową, nie przenika do mleka kobiecego.

Przy stosowaniu zewnętrznym niewielka ilość heparyny wchłania się z powierzchni skóry do krążenia ogólnoustrojowego. domax we krwi odnotowuje się 8 godzin po aplikacji.

Zastosowanie substancji Heparyna sodowa

Pozajelitowe: niestabilna dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego; powikłania zakrzepowo-zatorowe w zawale mięśnia sercowego, operacjach serca i naczyń krwionośnych, zatorowości płucnej (w tym chorobach żył obwodowych), zakrzepicy tętnic wieńcowych i naczyń mózgowych, zakrzepowym zapaleniu żył (profilaktyka i leczenie); Zespół DIC, profilaktyka i terapia mikrombozy i zaburzeń mikrokrążenia; zakrzepica żył głębokich; zakrzepica żył nerkowych; zespół hemolityczno-mocznicowy; migotanie przedsionków (w tym z towarzyszącą embolizacją), choroba mitralna serca (zapobieganie tworzeniu się skrzepliny); bakteryjne zapalenie wsierdzia; Kłębuszkowe zapalenie nerek; zapalenie nerek tocznia. Zapobieganie krzepnięciu krwi podczas metod pozaustrojowych (krążenie pozaustrojowe podczas operacji serca, hemosorpcja, hemodializa, dializa otrzewnowa, cytafereza), wymuszona diureza; płukanie cewników żylnych.

Na zewnątrz: zapalenie żył wędrownych (w tym z przewlekłymi żylakami i owrzodzeniami), zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, obrzęki miejscowe i nacieki aseptyczne, powikłania po operacjach żył, krwiak podskórny (w tym po flebektomii), uraz, siniaki stawów, ścięgien, tkanki mięśniowej.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość; do stosowania pozajelitowego: skaza krwotoczna, hemofilia, zapalenie naczyń, trombocytopenia (w przeszłości wywołana heparyną), krwawienie, białaczka, zwiększona przepuszczalność naczyń, polipy, nowotwory złośliwe i zmiany wrzodziejące przewodu pokarmowego, żylaki żylne przełyku, ciężkie niekontrolowane nadciśnienie tętnicze ostre bakteryjne zapalenie wsierdzia, uraz (szczególnie czaszkowo-mózgowy), niedawna operacja oczu, mózgu i kręgosłupa, ciężka dysfunkcja wątroby i / lub nerek.

Do użytku zewnętrznego: wrzodziejące martwicze, ropne procesy na skórze, traumatyczne naruszenie integralności skóry.

Ograniczenia użytkowania

Do użytku zewnętrznego: zwiększona skłonność do krwawień, trombocytopenia.

Stosowanie w ciąży i laktacji

W czasie ciąży i karmienia piersią jest to możliwe tylko przy ścisłych wskazaniach.

Kategoria działania C FDA.

Skutki uboczne substancji Heparyna sodowa

Skutki ogólnoustrojowe

Z układu nerwowego i narządów zmysłów: zawroty głowy, bóle głowy.

Od strony układu sercowo-naczyniowego i krwi (hematopoeza, hemostaza): trombocytopenia (6% pacjentów) - wczesna (2-4 dni leczenia) i późna (autoimmunologiczna), w rzadkich przypadkach zakończona zgonem; powikłania krwotoczne - krwawienia z przewodu pokarmowego lub dróg moczowych, krwotoki zaotrzewnowe w jajnikach, nadnerczach (wraz z rozwojem ostrej niewydolności nadnerczy).

Z przewodu pokarmowego: zmniejszony apetyt, nudności, wymioty, biegunka, podwyższony poziom transaminaz we krwi.

Reakcje alergiczne: zaczerwienienie skóry, gorączka polekowa, pokrzywka, wysypka, świąd, skurcz oskrzeli, reakcje anafilaktoidalne, wstrząs anafilaktyczny.

Inne: przy długotrwałym stosowaniu - łysienie, osteoporoza, zwapnienie tkanek miękkich, zahamowanie syntezy aldosteronu; reakcje na wstrzyknięcia - podrażnienie, krwiak, bolesność po podaniu.

Przy zastosowaniu zewnętrznym: zaczerwienienie skóry, reakcje alergiczne.

Interakcja

Skuteczność heparyny sodowej potęgują kwas acetylosalicylowy, dekstran, fenylobutazon, ibuprofen, indometacyna, dipirydamol, hydroksychlorochina, warfaryna, dikumarol - zwiększa się ryzyko krwawienia (przy stosowaniu należy zachować ostrożność), osłabiają ją glikozydy nasercowe, nikotyna kwas.

Łączne stosowanie heparyny sodowej (w tym w postaci żelu) z pośrednimi antykoagulantami może powodować wydłużenie PT. Ryzyko krwawienia wzrasta w przypadku skojarzenia z diklofenakiem i ketorolakiem przy podawaniu pozajelitowym (należy unikać skojarzenia, w tym heparyny w małych dawkach). Klopidogrel zwiększa ryzyko krwawienia.

Droga podania

S / c, i / v, na zewnątrz.

Środki ostrożności dotyczące substancji Heparyna sodowa

Wymagane jest stałe monitorowanie czasu krzepnięcia krwi; anulowanie powinno odbywać się stopniowo.

W przypadku stosowania zewnętrznego nie należy go stosować na otwarte rany lub błony śluzowe. Żel nie jest przepisywany jednocześnie z NLPZ, tetracyklinami, lekami przeciwhistaminowymi.

Tabletki z heparyną

Heparyna aktywnie hamuje krzepnięcie krwi. Naturalny antykoagulant jest częścią systemu przeciwzakrzepowego. Obejmuje również fibrynolizynę. Narzędzie jest reprezentowane przez roztwory do zastrzyków, maści i żeli. Nie produkuje się tabletek heparyny.

Lek ma bezpośredni wpływ na czynniki odpowiedzialne za krzepnięcie krwi. Jej funkcje obejmują blokowanie biosyntezy trombiny i zmniejszanie agregacji płytek krwi. Oprócz działania przeciwzakrzepowego heparyna oddziałuje na hialuronidazę, która aktywnie uczestniczy w regulacji przepuszczalności tkanek. Lek wspomaga rozpuszczanie skrzepów we krwi, pozytywnie wpływa na ukrwienie układu sercowo-naczyniowego.

Po wstrzyknięciu leku do organizmu następuje spadek poziomu cholesterolu zawartego w beta-lipoproteinach. Lek poprawia stan osocza lipemicznego. Heparyna ma również działanie obniżające poziom lipidów, co jest spowodowane przez lipazę lipoproteinową. Kiedy tłuszcze są rozkładane, zawartość lipidów we krwi spada, a chylomikrony są wydalane.

Jako środek obniżający poziom cholesterolu nie stosuje się heparyny, ponieważ może powodować krwawienie.

Lek ma działanie immunosupresyjne. Pozwala to na stosowanie go w chorobach autoimmunologicznych: niedokrwistości hemolitycznej (gdy aktywowany jest rozkład erytrocytów, zmniejsza się ilość hemoglobiny we krwi); zapalenie kłębuszków nerkowych, które jest chorobą nerek i wiele innych. Heparyna może zapobiegać kryzysom spowodowanym odrzuceniem narządu podczas przeszczepu.

Lek hamuje reakcje zachodzące podczas interakcji komórek odpowiedzialnych za odporność (T, B), co również potwierdza jego właściwości immunosupresyjne.

Wprowadzenie heparyny do organizmu odbywa się za pomocą wstrzyknięć żylnych, mięśniowych lub podskórnych. Jego działanie przeciwzakrzepowe jest szybkie, ale reakcja jest stosunkowo krótkotrwała:

  • Wstrzyknięcie dożylne - natychmiastowa reakcja trwająca do 5 godzin.
  • Wstrzyknięcie do mięśnia - działanie leku obserwuje się po 15-30 minutach i trwa 6 godzin.
  • Podanie podskórne - efekt pojawia się po 40-60 minutach i może utrzymywać się do pół dnia.

Pomimo tego, że hipokoagulacja jest najbardziej zauważalna podczas podawania dożylnego, w praktyce częściej stosuje się zastrzyki pod skórę i do mięśnia..

Wskazania

Lek pomaga wyeliminować:

  • zakrzepica żylna nerek i kończyn dolnych;
  • zablokowanie skrzepów krwi w tętnicach płuc lub ich odgałęzieniach;
  • powikłania choroby zakrzepowo-zatorowej wyrażające się migotaniem przedsionków;
  • zator tętnicy obwodowej towarzyszący chorobie mitralnej serca;
  • konsumpcyjna koogopatia we wszystkich formach;
  • microthrombi;
  • naruszenia mikrokrążenia krwi spowodowane zespołem hemolityczno-mocznicowym, kłębuszkowym zapaleniem nerek, wymuszoną diurezą;
  • ostra postać zespołu wieńcowego, gdy uniesienie odcinka ST podczas badań EKG nie jest trwałe.

Przyczyną powołania heparyny może być zawał mięśnia sercowego, z przeszacowaniem odcinka ST na kardiogramie, co jest spowodowane:

  • terapia trombolityczna;
  • pierwotne przezskórne naczynia wieńcowe;
  • sprzyjające warunki do wystąpienia zakrzepicy żylnej i tętniczej.

Za pomocą heparyny przeprowadza się zapobieganie krzepnięciu krwi podczas transfuzji krwi i hemoadilizy.

Narzędzie służy do leczenia cewników żylnych obwodowych.

Sposób stosowania

Pomimo tego, że instrukcje użytkowania dają pełny obraz stosowania leku, procedury są koniecznie nadzorowane przez pracowników placówek medycznych. Schemat leczenia ustala indywidualnie lekarz.

Ostry zawał mięśnia sercowego polega na wprowadzeniu funduszy jako pomocy w nagłych wypadkach (jeśli nie ma przeciwwskazań). Lek wstrzykuje się dożylnie w ilości od 15 do 20 tysięcy jednostek. Po przyjeździe do szpitala lek wstrzykuje się domięśniowo w ilości 40 tys. J. W ciągu doby, 5-10 tys. J. Co 4 godziny.

Podczas podawania leku należy zachować szczególną ostrożność przy krzepnięciu krwi. Okres jego krzepnięcia powinien kilkakrotnie przekraczać normę. Na kilka dni przed zakończeniem stosowania leku dawki zmniejsza się do 2,5-5 tys. Jednostek. Zwiększa się również przerwa między stosowaniem leku. Po trzech do czterech dni od rozpoczęcia terapii należy dodać koagulanty pośrednie (fenylina, neodikumaryna). Pod koniec podawania heparyny kontynuowane jest leczenie koagulantami pośrednimi.

Wlew kroplowy jest jednym ze sposobów użycia leku. Takie wprowadzenie jest skuteczne, gdy tętnica płucna jest uszkodzona przez masywne masy zakrzepowe. W tym przypadku dawka waha się od 40-60 tysięcy jednostek w ciągu dnia.

Przebieg zakrzepicy obwodowej i żylnej ułatwia podawanie leku w dawce 20-30, a później od 60 do 80 IU dziennie. Krzepnięcie krwi jest wskaźnikiem, który musi być stale monitorowany. Gepardine ma bezpośredni wpływ na skrzepy krwi, sprzyja rozwojowi krążenia obocznego. W tym przypadku skrzeplina spowalnia rozwój, ryzyko skurczów (ostre zwężenie naczyń) jest zminimalizowane.

Jako środek profilaktyczny na choroby zakrzepowo-zatorowe lek podaje się podskórnie w dawce 5 tys. Jednostek w ciągu doby. Zabieg wykonywany jest przed i po operacji. Czas ekspozycji na heparynę po jednym wstrzyknięciu wynosi od 12 do 14 godzin.

Podczas transfuzji krwi wskazane jest również użycie leku w celu jej rozrzedzenia. Dawcy wstrzykuje się dożylnie 7,5–10 tys. Jednostek leku.

Efekt ocenia się na podstawie czasu koagulacji krwi. Gdy tylko lek zacznie działać, ponowne zwapnienie osocza zwalnia, co wskazuje na proces krzepnięcia. Jednocześnie zmniejsza się oporność na lek, co prowadzi do wydłużenia czasu krzepnięcia. Nie obserwuje się zmian wskaźnika prozakrzepowego, a także obecności prokonwertyny i fibrynogenu.

W pierwszym tygodniu po rozpoczęciu leczenia krzepliwość krwi należy kontrolować co 2 dni, a następnie wydłużać w tym okresie. Ostra niedrożność żylna lub tętnicza wymagająca interwencji chirurgicznej wymaga obowiązkowego monitorowania czasu krzepnięcia co najmniej 2 razy w ciągu pierwszej doby. Drugiego i trzeciego dnia wystarczy jedna procedura. Jeśli wprowadzenie hepardyny odbywa się metodą ułamkową, krew pacjenta pobiera się do próbki bezpośrednio przed wstrzyknięciem.

W przypadku guzów i wrzodów przewodu pokarmowego stosowanie leku należy leczyć z dużą ostrożnością. To samo należy wziąć pod uwagę przy wzroście ciśnienia krwi, kacheksji, po porodzie i operacjach (w ciągu pierwszych 7 dni). Wyjątkiem są sytuacje, w których podanie leku jest konieczne.

Antagonistą heparyny jest siarczan progaminy, którego działanie jest odwrotne.

Maść heparynowa jest stosowana w ilości 1 mg na powierzchnię skóry o powierzchni 3 metrów kwadratowych. zobacz Narzędzie jest wygładzane ruchami masującymi. Zabieg przeprowadza się od jednego do trzech razy dziennie. Możliwe jest również użycie tamponów doodbytniczych i grubych podkładek perkalowych, które są nakładane bezpośrednio na unieruchomione węzły i mocowane bandażem. Czas trwania i częstotliwość zabiegów ustala lekarz.

Obecność skutków ubocznych

Czasami stosowanie heparyny powoduje:

  • krwawienie zewnętrzne lub wewnętrzne;
  • alergie w postaci wysypek skórnych, hipermii skóry właściwej, skurczów oskrzeli;
  • wrzodziejące formacje i ból w miejscu wstrzyknięcia;
  • bóle głowy, zawroty głowy;
  • niechęć do jedzenia, nudności, biegunka;
  • ogólna słabość.

Na początku leczenia heparyną może wystąpić przemijająca trombocetopenia (kiedy liczba płytek krwi wzrośnie do 80–150 miliardów na litr). Ten proces nie dotyczy powikłań, a procedury są kontynuowane w tej samej kolejności..

Najgorszym scenariuszem związanym ze stosowaniem heparyny jest manifestacja ciężkiej trombocytopenii, w której możliwy jest skutek śmiertelny. Jeśli liczba płytek krwi we krwi spadnie do 80x10⁹ / l lub 50% poniżej normy, wówczas odmawiają podania leku.

Ciężka trombocetopenia może powodować koagulopatię konsumpcyjną, w której następuje wyczerpanie fibrynogenu.

Skutki uboczne leku obserwuje się w następujących przypadkach:

  • w przypadku trombocytopenii wywołanej heparyną możliwa jest śmierć skóry, nie wyklucza się manifestacji zakrzepicy tętniczej z następującą zgorzelą, zawałem serca i udarem;
  • przy długim okresie stosowania leku kości tracą siłę, obecność wapnia w tkankach miękkich, osteoporoza, przemijające łysienie, hipoaldostaeronizm itp..

W przypadku leczenia heparyną możliwa jest zmiana składu biochemicznego krwi. Odmowa podania leku lub zaprzestanie jego podawania może spowodować fałszywie podwyższony poziom glukozy we krwi i fałszywie dodatni wynik testu bromsulfaleiny.

Odporność na heparynę

U niektórych pacjentów (od 3 do 30%) wprowadzenie heparyny może spowodować niewystarczającą odpowiedź. Ponadto mówimy o standardowej dawce, której stosowanie w normalnych warunkach daje pożądany efekt terapeutyczny. Zwykle oporność na heparynę wynika z:

  • trombocytoza i trombocytopenia;
  • zakażenie;
  • zmniejszenie ilości albuminy do 35 g / l;
  • powikłania zakrzepowe;
  • wysoki klirens heparyny;
  • zwiększone poziomy antytrombiny III;
  • przygotowanie przedoperacyjne;
  • względna hipowolemia.

Stosowanie leku przez kobiety w ciąży i karmiące piersią

Niezdolność haparyny do pokonania bariery łożyskowej praktycznie wyklucza negatywny wpływ leku na płód. Tę właściwość leku potwierdzają liczne badania. Jednak lek może powodować przedwczesne porody i poronienia, którym towarzyszy obfite krwawienie. Heparyna jest niebezpieczna dla kobiet w ciąży ze współistniejącymi chorobami i poddawanych jednoczesnemu leczeniu.

Jeśli wprowadzenie heparyny kobiecie w ciąży odbywa się przez 3 miesiące przy użyciu dużych dawek, nie wyklucza się rozwoju osteoporozy.

U kobiet noszących płód i poddawanych leczeniu przeciwzakrzepowemu nie zaleca się stosowania znieczulenia zewnątrzoponowego.

Stosowanie heparyny podczas ciąży jest dozwolone w małych ilościach i pod warunkiem, że lek nie zawiera alkoholu benzylowego.

Prowadzenie pojazdów i obsługa niebezpiecznych maszyn
Podczas leczenia heparyną należy zrezygnować z prowadzenia pojazdów i mechanizmów operacyjnych, które mogą spowodować obrażenia. Wymóg opiera się na fakcie, że podanie leku zmniejsza reakcję i tłumi reakcje psychomotoryczne.

Dzieci i osoby starsze

Dzieciom poniżej trzeciego roku życia ostrożnie podaje się heparynę sodową. Wynika to z obecności w produkcie alkoholu benzylowego, który może spowodować zatrucie. Po sześćdziesięciu latach lekarstwo powinno być traktowane ze zwiększoną uwagą. Dotyczy to szczególnie pacjentek.

Przeciwwskazania

Nie zaleca się stosowania heparyny u pacjentów z nietolerancją osobistą oraz w przypadku:

  • nadwrażliwość na składniki tworzące lek;
  • krwawienia o różnym charakterze (z wyłączeniem opcji, gdy stosowanie leku nie wiąże się z ryzykiem dla stanu pacjenta);
  • choroby małopłytkowości wywołanej heparyną;
  • Choroba Gregoire'a;
  • skaza krwotoczna i patologie związane z niedostatecznym krzepnięciem krwi;
  • wysoka przepuszczalność naczyń;
  • podostre bakteryjne zapalenie wsierdzia;
  • białaczka;
  • patologiczny lokalny występ ściany serca w miejscu jej przerzedzenia;
  • niedokrwistość aplastyczna i hipoplastyczna;
  • uszkodzenie wewnątrzczaszkowe;
  • patologie ośrodkowego układu nerwowego itp..

Przepisanie leku jest możliwe tylko przez lekarza po ocenie stanu zdrowia pacjenta.

Konsekwencje przedawkowania

Głównym objawem przedawkowania heparyny sodowej jest krwawienie. W takim przypadku, aby wyeliminować to zjawisko, wystarczy odmówić użycia leku. Jeśli krwawienie jest dość rozległe, wówczas aktywność heparyny jest tłumiona przez siarczan protiaminy w ilości 1 mg na 100 jm heparyny. Wstrzyknięcie 1% roztworu neutralizatora do żyły wykonuje się z małą prędkością. Przez 10 minut ilość wstrzykniętej protaminy nie powinna przekraczać 5 ml. Ze względu na przyspieszony metabolizm heparyny sodowej dawkę siarczanu protaminy należy stopniowo zmniejszać.

Siarczan protaminy może powodować poważne, a czasem śmiertelne skutki uboczne. Jego stosowanie jest dozwolone tylko w szpitalu ze specjalnym wyposażeniem w przypadku pilnej potrzeby.

Niezgodność z innymi lekami

Produkt leczniczy jest niezgodny z:

  • siarczan tobramycyny;
  • ampicylina;
  • haloperidol;
  • alteplaza;
  • aminazyna;
  • hialuronidaza;
  • metycylina;
  • cefalotyna;
  • chlorowodorek triflupromazyny;
  • diazepam;
  • petidim;
  • besylan cisatrucurii;
  • erytromycyna i wiele innych antybiotyków i leków przeciwbólowych.

Analogi heparyny sodowej

Lek ma wiele analogów, które nie mają znaczących różnic w składzie, ale różnią się ceną, formą uwalniania i objętością. Najpopularniejsze produkty to te produkowane w USA, Japonii i Europie Zachodniej. Analogi heparyny z Europy Wschodniej prezentują na rynku krajowym znane firmy farmaceutyczne: Actavis, Gedeon Richter, Hexal, Teva i Egis. Leki domowe różnią się również jakością i znacznie zyskują na cenie..

Zewnętrzną formę heparyny skutecznie zastępują Trombless, Lavenum, Lioton 1000, Heparin-Akrihin 1000, Trombogel 1000.

Wybór analogu leku jest sprawą czysto osobistą, ale jednocześnie wymagana jest konsultacja ze specjalistą.

Forma wydania, przechowywanie i okres trwałości

Heparyna sodowa jest dostępna w fiolkach 5 i 10 ml, w ampułkach do wstrzykiwań po 0,1 ml, w postaci tuby strzykawkowej zawierającej 0,2 substancji czynnej.

Opakowanie heparyny w postaci maści to tubki aluminiowe zawierające 15 i 30 ml preparatu.

Lek jest przechowywany w miejscu niedostępnym dla dzieci w ciemnym miejscu. Nadaje się do użycia w ciągu 4 lat od daty wydania.

Opinie

Natalya Fedorovna, 55 lat, Mozyr
Kilka lat temu przeszła operację wymiany zastawki aortalnej. Wzięła Warfarynę, aby zapobiec zakrzepom krwi. W ramach przygotowań do kolejnych operacji tabletki tego leku zastąpiono podskórnymi zastrzykami heparyny. Operacje zakończyły się sukcesem, a ja nawet nie pamiętałem o zakrzepach.

Irina Petrovna, 49 lat, obwód kurski.
Żylaki i zakrzepowe zapalenie żył to mój problem od wielu lat. O dziwo, nie słyszałem wcześniej o heparynie. Niedroga maść, ale jaki jest efekt. Pół godziny po zabiegu zupełnie zapominam o obrzęku i uczuciu ciężkości, znika zmęczenie i ulga w bólu. Wydaje się, że produkt energetyzuje nogi..

Anna, 32 lata, Nowosybirsk
Heparyna Akrigel 1000 jest bardzo ceniona w naszej rodzinie. Kilka lat temu lek ten pomógł mi pozbyć się hemoroidów, które nabyłam podczas porodu. Dzięki heparynie moja mama poprawiła stan żył w nogach, a siniaki po mojej młodej chłopczuszce znikają dosłownie na naszych oczach. Najlepsze jest to, że przy takich efektach maść jest znacznie tańsza niż podobne produkty zagraniczne..

Heparyna

Kompozycja

Roztwór do wstrzykiwań zawiera heparynę sodową w stężeniu 5 tys. J./ml. Jako składniki pomocnicze preparat zawiera chlorek sodu, alkohol benzylowy, wodę d / i.

1 gram żelu zawiera 1000 jednostek heparyny sodowej, a także składniki pomocnicze: etanol 96%, karbomer, dimetylosulfotlenek, glikol propylenowy, dietanoloaminę, metylo i propyloparaben (dodatki E 218, E 216), olejek lawendowy i wodę oczyszczoną.

Formularz zwolnienia

  • Żel do użytku zewnętrznego 1 tysiąc jednostek / g (kod ATX - C05BA03). Tubki 30 g.
  • Roztwór d / i 5 tysięcy jednostek / ml 1 i 2 ml w ampułkach nr 10, 2 i 5 ml w ampułkach nr 5, po 5 ml w butelkach nr 1 i nr 5.

efekt farmakologiczny

Grupa farmakologiczna: antykoagulanty.

Grupa leków Heparyna, produkowana w postaci żelu: leki stosowane w leczeniu chorób układu krążenia.

Grupa leków Heparyna, wytwarzana w postaci do wstrzykiwań: leki wpływające na krew i hematopoezę.

Zawarta w preparacie heparyna sodowa działa przeciwzakrzepowo, spowalnia agregację i adhezję leukocytów, płytek krwi i erytrocytów; zmniejsza skurcz ścian i stopień przepuszczalności naczyń; pomaga poprawić krążenie oboczne.

Farmakodynamika i farmakokinetyka

Co to jest heparyna?

Heparyna (INN: Heparyna) jest kwaśnym mukopolisacharydem o Mr około 16 kDa. Bezpośredni antykoagulant spowalniający tworzenie się fibryny.

Wzór cząsteczkowy heparyny - C12H19NO20S3.

Farmakodynamika

Mechanizm działania heparyny opiera się przede wszystkim na jej wiązaniu z AT III (jej kofaktorem osoczowym). Jako fizjologiczny antykoagulant wzmacnia zdolność AT III do tłumienia aktywowanych czynników krzepnięcia (w szczególności IXa, Xa, XIa, XIIa).

Heparyna stosowana w dużych stężeniach również hamuje aktywność trombiny.

Tłumi aktywowany czynnik X, który bierze udział w wewnętrznym i zewnętrznym układzie krzepnięcia krwi.

Efekt objawia się przy stosowaniu znacznie mniejszych dawek heparyny niż jest to wymagane do zahamowania aktywności czynnika krzepnięcia II (trombiny), który sprzyja tworzeniu się fibryny z fibrynogenu białka osocza.

Uzasadnia to możliwość stosowania małych dawek heparyny (podskórnie) w celach profilaktycznych, a dużych do leczenia..

Heparyna nie jest środkiem fibrynolitycznym (tj. Jest w stanie rozpuszczać skrzepy krwi), ale może zmniejszać rozmiar skrzepu i powstrzymać jego wzrost. W ten sposób skrzeplina jest częściowo rozpuszczana przez działanie naturalnie występujących enzymów fibrynolitycznych..

Tłumi aktywność enzymu hialuronidazy, pomaga zmniejszyć aktywność surfaktantu w płucach.

Zmniejsza ryzyko zawału mięśnia sercowego, ostrej zakrzepicy tętnic mięśnia sercowego i nagłej śmierci. W małych dawkach jest skuteczny w profilaktyce ŻChZZ, w dużych dawkach - w zakrzepicy żylnej i zatorowości płucnej.

Niedobór AT III w miejscu zakrzepicy lub osocza może zmniejszyć nasilenie przeciwzakrzepowego działania leku

Środek stosowany zewnętrznie wykazuje miejscowe działanie przeciwwysiękowe, przeciwzakrzepowe i umiarkowane przeciwzapalne..

Wspomaga aktywację fibrynolitycznych właściwości krwi, hamuje aktywność hialuronidazy, blokuje tworzenie trombiny. Stopniowo uwalniana z żelu i przenikająca przez skórę heparyna pomaga zmniejszyć stan zapalny i działa przeciwzakrzepowo.

Jednocześnie poprawia się mikrokrążenie pacjenta i aktywowany jest metabolizm tkankowy, w wyniku czego następuje przyspieszenie procesów resorpcji zakrzepów i krwiaków oraz zmniejszenie obrzęku tkanek..

Farmakokinetyka

Przy stosowaniu zewnętrznym wchłanianie jest znikome.

Po wstrzyknięciu TCmax pod skórę - 4-5 godzin. Aż 95% substancji jest w stanie związanym z białkami osocza, Vp - 0,06 l / kg (substancja nie opuszcza łożyska naczyniowego ze względu na silne wiązanie z białkami osocza).

Nie przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki.

Metabolizowany w wątrobie. Substancja charakteryzuje się szybką inaktywacją biologiczną i krótkim czasem działania, co tłumaczy się udziałem czynnika antyheparynowego w jej biotransformacji oraz wiązaniem heparyny z układem makrofagów.

T1 / 2 - 30-60 minut. Wydalane przez nerki. W niezmienionej postaci do 50% substancji może zostać wydalone tylko w przypadku dużych dawek. Nie wydalany podczas hemodializy.

Wskazania do stosowania

Wskazania do stosowania żelu

Żel Heparyna jest stosowany w leczeniu i zapobieganiu zakrzepowemu zapaleniu żył powierzchownych żył, zapaleniu żył (po wstrzyknięciu i po wlewie), zapaleniu naczyń chłonnych, zapaleniu obwodowym żył powierzchownych, słoniowacizie, naciekaniu miejscowym, siniakach, obrzękach i urazach (w tym mięśni, stawów, ścięgien), powierzchownym zapaleniu gruczołu mlekowego, krwiakom podskórnym.

Wskazania do stosowania roztworu

Zastrzyki z heparyny są przepisywane przy zakrzepicy żył głębokich, tętnicach mięśnia sercowego, żyłach nerkowych, PE, zakrzepowym zapaleniu żył, migotaniu przedsionków (w tym jeśli zaburzeniu rytmu serca towarzyszy embolizacja), niestabilnej dławicy piersiowej, zespole rozsianego krzepnięcia wewnątrznaczyniowego, ostrym zawale mięśnia sercowego, chorobie mitralnej serca (zapobieganie ), bakteryjne zapalenie wsierdzia, zespół hemolityczno-mocznicowy, toczniowe zapalenie nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, w profilaktyce i leczeniu mikrombozy i zaburzeń mikrokrążenia.

W celach profilaktycznych lek stosuje się podczas zabiegów chirurgicznych, w których stosowane są metody pozaustrojowego krążenia krwi, podczas cytaferezy, dializy otrzewnowej, hemodializy, wymuszonej diurezy, hemosorpcji, podczas przepłukiwania cewników żylnych.

Po podaniu dożylnym heparyny następuje prawie natychmiastowe spowolnienie krzepnięcia krwi, przy podaniu domięśniowym - po 15-30 minutach, podskórnie - po 20-60 minutach przy inhalacji, efekt najbardziej widoczny jest po dniu.

Przeciwwskazania

Maści zawierające heparynę (heparyna, heparyna-Akrigel 1000 itp.) Są przeciwwskazane w przypadku nadwrażliwości na zawarte w nich składniki, a także w chorobach, którym towarzyszą wrzodziejące procesy martwicze i urazy, którym towarzyszą naruszenia integralności skóry.

Ostrożnie, żel (maść) Heparynę należy stosować w przypadku trombocytopenii i zwiększonej skłonności do krwawień.

Przeciwwskazania do stosowania postaci do wstrzyknięć:

  • nadwrażliwość;
  • choroby, którym towarzyszy zwiększone krwawienie (zapalenie naczyń, hemofilia itp.);
  • krwawienie;
  • rozwarstwienie aorty, tętniak wewnątrzczaszkowy;
  • zespół antyfosfolipidowy;
  • Poważny uraz mózgu;
  • udar krwotoczny;
  • niekontrolowane nadciśnienie;
  • marskość wątroby, której towarzyszą patologiczne zmiany w żyłach przełyku;
  • groźne poronienie;
  • miesiączka;
  • ciąża;
  • poród (w tym niedawny);
  • okres laktacji;
  • erozyjne i wrzodziejące zmiany żołądka i jelit;
  • niedawne zabiegi chirurgiczne prostaty, mózgu, oczu, dróg żółciowych i wątroby, a także stan po nakłuciu lędźwiowym.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu zastrzyków heparyny pacjentom z wielowartościowymi alergiami (w tym astmą oskrzelową), cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym, czynną gruźlicą, zapaleniem wsierdzia i osierdzia, przewlekłą niewydolnością nerek, niewydolnością wątroby; pacjenci poddawani zabiegom stomatologicznym lub radioterapii; osoby powyżej 60 roku życia (zwłaszcza kobiety); kobiety używające IUD.

Skutki uboczne

Heparyna sodowa stosowana miejscowo może powodować zaczerwienienie i reakcje nadwrażliwości.

Wraz z wprowadzeniem rozwiązania możliwe są:

  • Reakcje nadwrażliwości (gorączka polekowa, przekrwienie skóry, nieżyt nosa, uczucie ciepła w podeszwach, pokrzywka, świąd, zapaść, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny).
  • Bóle głowy, zawroty głowy, biegunka, zmniejszony apetyt, nudności, wymioty;
  • Trombocytopenia (u około 6% pacjentów), czasami (rzadko) - śmiertelna. Trombocytopenii indukowanej heparyną (HIT) towarzyszą: zakrzepica tętnic, martwica i zgorzel skóry, udar, zawał mięśnia sercowego. W przypadku ciężkiego HIT (gdy liczba płytek krwi zmniejszy się o połowę w stosunku do liczby początkowej lub poniżej 100 tysięcy / μl) należy natychmiast przerwać podawanie heparyny.
  • Reakcje miejscowe (krwiak, przekrwienie, ból, owrzodzenie, podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia, krwawienie).
  • Krwawienie. Uważane są za typowe - z dróg moczowych i przewodu pokarmowego, w obszarach narażonych na ucisk, w miejscu wstrzyknięcia, z ran pooperacyjnych. Krwotoki są również możliwe w różnych narządach wewnętrznych: w przestrzeni zaotrzewnowej, ciałku żółtym, nadnerczach itp...

Na tle długotrwałego stosowania heparyny rozwija się łysienie, osteoporoza, hipoaldosteronizm, zwapnienie tkanek miękkich, dochodzi do samoistnych złamań kości, wzrasta aktywność transaminaz wątrobowych.

Instrukcja użycia heparyny (sposób i dawkowanie)

Zastrzyki z heparyny, instrukcje użytkowania, funkcje podawania

Heparyna w ampułkach jest przepisywana jako:

  • regularne zastrzyki do żyły;
  • ciągły wlew;
  • podskórnie (wstrzyknięcia w brzuch).

W celach profilaktycznych heparynę sodową wstrzykuje się podskórnie w dawce 5 tys.IU / dobę, utrzymując przez 8-12 godzin między wstrzyknięciami (aby zapobiec zakrzepicy, pacjentowi wstrzykuje się 2 razy / dobę 1 ml roztworu pod skórę w jamie brzusznej)..

Do celów leczniczych roztwór podaje się dożylnie (sposób podawania - wlew kroplowy). Dawka - 15 IU / kg / h (czyli osoba dorosła o średniej masie ciała jest przepisywana 1 tysiąc IU / h).

Aby uzyskać szybki efekt przeciwzakrzepowy, pacjentowi wstrzykuje się dożylnie 1 ml roztworu bezpośrednio przed wlewem. Jeśli z jakiegoś powodu wprowadzenie do żyły jest niemożliwe, lek wstrzykuje się pod skórę 4 razy dziennie. 2 ml.

Najwyższa dzienna dawka to 60-80 tysięcy IU. Dopuszcza się stosowanie heparyny we wskazanej dawce dłużej niż 10 dni tylko w wyjątkowych przypadkach..

W przypadku dzieci roztwór wstrzykuje się do żyły w kroplówce. Dawkę dobiera się w zależności od wieku: w wieku od 1 do 3 miesięcy dawka dobowa wynosi 800 IU / kg, od 4 miesięcy do roku - 700 IU / kg, dzieciom powyżej 6 roku życia przepisuje się (pod kontrolą APTT) 500 IU / kg / dni.

Technika iniekcji heparyny, przygotowanie do manipulacji i podanie roztworu

Wstrzyknięcia podskórne są zwykle wykonywane w przednio-boczną ścianę brzucha (jeśli nie jest to możliwe, można wstrzyknąć lek w górną część uda / barku).

Do wstrzyknięcia należy użyć cienkiej igły.

Pierwsze wstrzyknięcie podaje się na 1-2 godziny przed rozpoczęciem operacji; w okresie pooperacyjnym lek nadal podaje się przez 7-10 dni (w razie potrzeby dłużej).

Leczenie rozpoczyna się od wstrzyknięcia do żyły 5 tysięcy IU heparyny, po czym roztwór nadal wstrzykuje się za pomocą wlewu dożylnego (pobiera się 0,9% roztwór NaCl w celu rozcieńczenia leku).

Dawki podtrzymujące oblicza się w zależności od sposobu podawania.

Algorytm wprowadzania heparyny jest następujący:

  • 15-20 minut przed wstrzyknięciem leku w miejsce wstrzyknięcia w jamie brzusznej podaje się zimno (zmniejszy to prawdopodobieństwo zasinienia).
  • Zabieg wykonywany jest zgodnie z zasadami aseptyki.
  • Igłę wprowadza się w podstawę fałdu (fałd utrzymuje się między kciukiem a palcem wskazującym do zakończenia podawania leku) pod kątem 90 °.
  • Nie poruszać końcówką igły po wprowadzeniu ani nie cofać tłoka. W przeciwnym razie może dojść do uszkodzenia tkanek i powstania krwiaków..
  • Roztwór należy wstrzykiwać powoli (w celu zmniejszenia bólu i uniknięcia uszkodzenia tkanki).
  • Igła jest łatwo wyciągnięta pod tym samym kątem, pod jakim została wprowadzona.
  • Nie ma potrzeby przecierania skóry, miejsce wstrzyknięcia lekko i lekko dociska się jałowym suchym wacikiem (wacik trzyma się przez 30-60 sekund).
  • Zaleca się zmianę anatomicznych miejsc wstrzyknięcia. Miejsca wstrzyknięcia w ciągu tygodnia powinny być oddalone od siebie o 2,5 cm.

Maść Heparyna, instrukcje użytkowania

Żel jest stosowany jako środek zewnętrzny. Należy go nakładać na dotknięty obszar od 1 do 3 r. / Dzień. Pojedyncza dawka - kolumna o długości od 3 do 10 cm.

W przypadku zakrzepicy żył hemoroidalnych lek stosuje się doodbytniczo.

Waciki impregnowane żelem umieszcza się na guzkach objętych stanem zapalnym i mocuje bandażem. Tampony nasączone żelem są wkładane do odbytu. Leczenie zwykle trwa 3-4 dni.

W przypadku owrzodzeń nóg maść delikatnie nakłada się na stan zapalny skóry wokół owrzodzenia..

Częstotliwość wniosków - 2-3 ruble / dzień. Leczenie trwa do ustąpienia stanu zapalnego. Kurs trwa zwykle od 3 do 7 dni. Lekarz decyduje o potrzebie dłuższego kursu..

Inne maści zawierające heparynę stosuje się w podobny sposób (na przykład instrukcje dla Heparyny-Akrigel 1000 praktycznie nie różnią się od instrukcji dla żelu Heparyna lub żelu Lioton 1000).

Do leczenia hemoroidów (zewnętrznych i wewnętrznych), pęknięć w odbycie, zakrzepowego zapalenia żył odbytu, a także w celu złagodzenia swędzenia i wyeliminowania wyprysku odbytu, czopki na hemoroidy mogą być stosowane jako alternatywa dla maści heparynowej (na przykład Hepatrombin G).

Dodatkowe informacje

Heparyna dostępna jest wyłącznie w postaci roztworu, maści lub żelu (żel w przeciwieństwie do maści zawiera większą ilość substancji aktywnej i lepiej wchłania się w skórę).

Tabletki z heparyną nie są dostępne, ponieważ heparyna prawie nie jest wchłaniana z przewodu pokarmowego.

Przedawkować

Objawy przedawkowania po podaniu pozajelitowym to krwawienia o różnym nasileniu.

Leczenie: w przypadku niewielkiego krwawienia spowodowanego przedawkowaniem leku wystarczy zaprzestać jego stosowania. Jeśli krwawienie jest rozległe, do neutralizacji nadmiaru heparyny stosuje się siarczan protaminy (1 mg na 100 jm heparyny).

Należy pamiętać, że heparyna jest szybko wydalana. Tak więc, jeśli siarczan protaminy zostanie przepisany 30 minut po poprzedniej dawce heparyny, należy go podać w połowie dawki; najwyższa dawka siarczanu protaminy - 50 mg.

Nie wydalany podczas hemodializy.

Nie opisano przypadków przedawkowania z zewnętrznym użyciem leku. Ze względu na niewielkie wchłanianie ogólnoustrojowe leku, przedawkowanie jest mało prawdopodobne. Przy długotrwałym stosowaniu na dużych powierzchniach możliwe są powikłania krwotoczne.

Leczenie: wycofanie leku, jeśli to konieczne, użycie 1% roztworu siarczanu protaminy (antagonista heparyny).

Interakcja

Leki blokujące wydzielanie kanalikowe, pośrednie antykoagulanty, które zmniejszają wytwarzanie witaminy K przez mikroflorę jelitową, antybiotyki, NLPZ, dipirydamol, ASA i inne leki zmniejszające agregację płytek krwi wzmacniają działanie heparyny.

Osłabienie działania ułatwiają: glikozydy nasercowe, alkaloidy sporyszu, fenotiazyny, leki przeciwhistaminowe, nikotyna, kwas etakrynowy i nikotynowy, nitrogliceryna (i / v), ACTH, tetracykliny, alkaliczne aminokwasy i polipeptydy, tyroksyna, protamina.

Nie mieszać roztworu w jednej strzykawce z innymi lekami.

W przypadku stosowania miejscowego działanie przeciwzakrzepowe leku jest wzmocnione, gdy żel jest stosowany w połączeniu z lekami przeciwpłytkowymi, NLPZ, antykoagulantami. Tetracyklina, tyroksyny, nikotyna i leki przeciwhistaminowe zmniejszają działanie heparyny.

Warunki sprzedaży

Żel jest lekiem bez recepty, do zakupu roztworu wymagana jest recepta.

Przepis na heparynę po łacinie (przykład):

Rp: Heparini 5 ml
D. t. re. Nr 5
S. IV, 25 000 IU, wstępnie rozcieńczyć zawartość fiolki w izotonicznym roztworze NaCl.

Warunki przechowywania

Ampułki z roztworem należy przechowywać w suchym, ciemnym miejscu, niedostępnym dla dzieci..

Żel należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze poniżej 25˚С. Okres trwałości po otwarciu - 28 dni..

Okres przydatności do spożycia

Specjalne instrukcje

Ze względu na ryzyko zasinienia w miejscu wstrzyknięcia, roztworu nie należy wstrzykiwać do mięśnia.

Roztwór może nabrać żółtawego zabarwienia, co nie wpływa na jego aktywność ani tolerancję..

Przepisując lek do celów leczniczych, dawkę należy dobrać z uwzględnieniem wartości APTT.

W okresie leczenia farmakologicznego nie należy wykonywać biopsji narządu, a inne leki należy wstrzykiwać domięśniowo..

Do rozcieńczenia roztworu można użyć tylko 0,9% roztworu NaCl.

Żel nie powinien być nakładany na błony śluzowe ani otwarte rany. Ponadto nie jest stosowany w obecności procesów ropnych. Maść nie jest zalecana w przypadku DVT.

Heparyna niefrakcjonowana

Niefrakcjonowaną nazywamy heparyną o średniej masie cząsteczkowej 12-16 tysięcy daltonów, która jest izolowana z płuc bydlęcych lub błony śluzowej przewodu pokarmowego świń. Służy do produkcji leków o działaniu miejscowym i ogólnoustrojowym (maści zawierające heparynę i roztwory do podawania pozajelitowego).

Lek poprzez interakcję z AT III (pośrednio) hamuje główny enzym układu krzepnięcia krwi, a także inne czynniki krzepnięcia, a to z kolei prowadzi do działania przeciwzakrzepowego i przeciwzakrzepowego.

Endogenną heparynę w organizmie człowieka można znaleźć w mięśniach, błonie śluzowej jelit, płucach. W strukturze jest mieszaniną frakcji glikozaminoglikanów, które składają się z reszt siarczanowych D-glukozaminy i kwasu D-glukuronowego o masie cząsteczkowej od 2 do 50 tysięcy daltonów.

Frakcjonowana heparyna

Heparyny frakcjonowane (niskocząsteczkowe) otrzymuje się w wyniku depolimeryzacji enzymatycznej lub chemicznej niefrakcjonowanych. Taka heparyna składa się z polisacharydów o średniej masie cząsteczkowej 4-7 tysięcy daltonów.

LMWH charakteryzuje się słabymi antykoagulantami i wysoce skutecznymi bezpośrednimi lekami przeciwzakrzepowymi. Działanie takich leków ma na celu kompensację procesów hiperkoagulacji..

LMWH zaczyna działać natychmiast po podaniu, natomiast jej działanie przeciwzakrzepowe jest wyraźne i przedłużone (lek podaje się tylko 1 r. / Dzień).

Klasyfikacja heparyn o niskiej masie cząsteczkowej:

  • leki stosowane w zapobieganiu zakrzepicy / zatorom (Clevarin, Troparin itp.);
  • leki stosowane w leczeniu niestabilnej dławicy piersiowej i zawału mięśnia sercowego bez patologicznego załamka Q, zakrzepicy i zatorowości, ostrej ZŻG, ZP (Fragmin, Clexan, Fraxiparine);
  • leki stosowane w leczeniu ciężkiej zakrzepicy żylnej (Fraxiparin Forte);
  • leki stosowane w zapobieganiu tworzeniu się skrzepliny, koagulacji podczas hemofiltracji i hemodializy (Fraxiparin, Fragmin, Clexan).